Tenminste, als je tot haar doelgroep zou kunnen behoren. Ik niet want ik behoor tot de groep die vanwege het hoge aantal vlieguren al snel door het landingsgestel zou zakken.
Maar ik zou me zo kunnen voorstellen dat menig twintiger een kaartje zou willen kopen om met haar een selfie te mogen maken.
‘Zegt u het maar meneer’, herhaalde ze haar uitnodiging. Ik schrok. Ik schrok wakker.
‘Eh…, goh, ik moet even nadenken.’ Vervolgens hoorde ik mijzelf zeggen ‘Ik weet het niet meer.’
‘De meeste klanten komen hier voor een lekker luchtje’, lachte ze. Oh.. die ogen..
‘Lekker luchtje, lekker luchtje… O ja, ach wat stom. Inderdaad ik zoek een luchtje. Een luchtje voor mijn schoonmoeder. Die is binnenkort jarig.’
‘Tjonge jonge meneer, dat zie ik niet vaak. Dat een man een luchtje voor zijn schoonmoeder komt scoren. Voorkeur? Iets in de richting van een chanelletje 5?’
Het was net alsof ik nog steeds door een doolhof doolde.
‘Eh, ja, prima hoor’, blaatte ik.
‘Mooi, dan pak ik het even leuk in.’
Ze glipte even weg om kort daarna een ingepakt dingetje op de toonbank te plaatsen.
‘Pinnen?’
Ik trok mijn pinpas en hield hem tegen het apparaat.
‘Bonnetje?’
‘Ja, doe maar.’
Toen ik daarna de winkel uitglipte en alvorens het papiertje in de afvalbak te gooien een korte blik op het bonnetje wierp, schrok ik me een ongeluk. Ik had mij door mijn dwaling een cadeautje van vijfentachtig euro voor schoonmama aan laten smeren.
Bart
