Thuiskomst

Thuiskomst

Het is weer klaar. We zijn weer thuis. Eigenlijk kan ik deze column hiermee afsluiten, ware het niet dat ik tijdens achterstallig veegwerk, Annie van der Heuvel van de oprit veegde. Annie heeft tijdens onze afwezigheid de plantjes verzorgd inclusief de cactus die ik ooit van mijn schoonmoeder voor mijn verjaardag kreeg. 

‘Kom je doen?’, vroeg ik.

‘Ik kom de sleutel terugbrengen, Bart. Leuke vakantie gehad?’

‘Ja, totdat we bij aankomst de kamer binnenkwamen.’

‘Wat dan?’

‘Heb je de plantjes soms zwemles willen geven?’ 

‘Hoezo? Ik heb de aanwijzingen van Truus opgevolgd.’

‘Ja, daar gaan we dus Annie. Truus heeft er absoluut geen verstand van. Je had het beter mij kunnen vragen.’

‘En wat nu?’

‘Nou ja, ik ben de hele avond bezig geweest om ze te reanimeren.’

‘Ik geloof er geen bal van Bart. Ik heb ze maar heel weinig water gegeven. Er was niks mee aan de hand.’

‘Niks mee aan de hand? Laat ik je meteen maar uit de droom helpen: voor de cactus die ik van schoonmama heb gekregen kwam hulp te laat.’

‘Te laat? Zal ik je dan een tip geven? Voor een volgende keer?’

‘Tip?’

‘Ja. Ik zou hem bij binnenkomst meteen mond-op-mond beademing geven. Knapt zowel je cactus als jijzelf enorm van op.’

Bart

Nieuwe bel

Nieuwe bel

De bel ging. Nou ja bel, de 5^e van Beethoven klonk in de gang. Dat is zo gekomen omdat Truus klaar was met “de bel”. Toen ze dat tijdens een tien uur koffiemomentje vertelde, zag ik de bui al hangen: er moest een ander “er-staat-iemand- voor-de-voordeur” waarschuwingssysteem worden aangeschaft. En  compleet met camera. O ja, ik mocht hem bestellen, betalen en monteren. Het heeft alleen even geduurd voordat ik alle orkestleden in de engelenbak had zitten, maar toen kwam er toch wel een aardig deuntje uit het luidsprekerboxje.  Truus ging in eerste instantie voor de 4^e van Beethoven, maar daar vond ik niks aan. Dus hebben we een paar orkestleden gewijzigd en is Truus nu zeer tevreden.

De camera echter, vind ze lastig. Volgens haar vervormd het beeld teveel. De aanbellers zijn volgens haar onherkenbaar. Ik vind dat niet….

‘BART, IEMAND AAN DE VOORDEUR!’, schreeuwde ze vanuit de keuken.

‘Kun je zien wie het is?’

‘Nee, het is weer net een spook!’

Ik opende de gangdeur en keek naar de voordeur. Toen richting Truus: ‘Zoe je wel dat de camera prima werkt! Je moeder staat voor de deur,!’

Bart

Grapje

‘Ik hoor de laatste tijd weinig van Krul’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘Fijn toch?’, vond Truus.

‘Jawel, maar ik vind het verdacht. Ik vermoed  dat ze iets aan het uitbroeden is.’

‘Karin? Iets uitbroeden?’ Truus moest lachen.

‘Ja Truusje, leer mij Karin Krul kennen. Die heeft bij de Super achter de kassa weer iets opgevangen en zit nu uit te denken hoe ze het zo smeuïg mogelijk kan uitventen.’

‘Misschien wel iets over jou’, lachte ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo? Heb je iets uitgevreten?’

‘Neu, niet echt.’

‘Niet echt? Wat heb jij uitgespookt Bart?’

‘Ach, je hebt allemaal wel eens een dingetje. Jij toch ook wel eens?’

‘Ik heb geen dingetje. Vertel, wat heb je uitgevreten?’

'Ach, eigenlijk niks bijzonders. Gewoon, grapje. Moet kunnen toch?'

'Bart, jouw grapjes kunnen nooit. Dus ook nu niet. Kom op. Welke ramp staat ons te wachten?'

'Ach, ik heb haar in vertrouwen verteld dat onze buurt zondag wordt verrast met een straatprijs in de Postcodeloterij. Inclusief die kale neet.'

'Hahaha, wat grappig. Ik rol van mijn stoel.'

'Nu al?', vroeg ik.

'Hoezo nu al?'

'Omdat je het grappige nog niet hebt gehoord. Die kale komt niet zondag, maar maandag.'

Bart