Dat half uur vertraging kon ik volledig op het konto van Truus schrijven. Ze had namelijk het onzinnige idee opgepakt om een vlek op de tafel weg te halen. Dat deed ze met een flesje met speciale koffietafelpoets. Nadat het vlekje (minuscuul) was behandeld bleek de vlek te zijn verdwenen maar daarvoor in de plaats verscheen een “schone” plek die dermate in het oog sprong dat de rest van de tafel ook aan de koffietafelpoets moest. En daar stond ik dan klokslag tien met twee koppen koffie in de hand bij een tafel met een gebruiksverbod en een Truus die al wrijvend de boel weer aan het opleuken was.
‘Agnes weer terug? Waarvan terug?’ Ik had onze buuf niet gemist en ik hou de boel toch redelijk in de gaten.
‘Van de training.’
‘Loopt ze hard? Wist ik niet.’
‘Nee sul, van een training sociale vaardigheid.’
‘O, is dat op een skippybal door het bos huppen?’
‘Nee, ze heeft een training gehad hoe ze als maatschappelijk werkster om moet gaan met lastige klanten.’
‘O, en was het succesvol?’
‘Ja, volgens haar een geweldige training. En voordat je weer een rare opmerking maakt: ik heb mijzelf ook opgegeven.’
Bart
