Ik stond net onze oprit te vegen en wat onkruid weg te kratsen toen deze stem zonder toestemming bij mij binnendrong. De gevolgen bleven niet uit: het onkruid keerde enthousiast terug en het bij elkaar geveegde hoopje ellende zag zijn kans schoon om zich als een wervelwind te verspreiden. Voor mij stond namelijk de Majesteit van de betere roddel, buurtmadame de Pompadoer oftewel Karin Krul.
‘Had jij het al gehoord?’, herhaalde ze haar vraag.
‘Je bedoelt dat Truus zwanger is?’
‘Ik ben niet langer telefoniste bij de huisartsenpost, Bart.’
‘O dat. Ja, oud nieuws’, riep ik quasi ongeïnteresseerd.
‘Hoezo “oud nieuws”? Ik heb er een paar dagen geleden pas een punt achter gezet. Of was het soms op het nieuws?’
‘Nee, dat zou teveel eer zijn geweest, Karin.’
‘Bah, wat doe je weer flauw.’
‘Nou ja, je bent ontslagen dus…’
‘Niet ontslagen, we hadden een verschilletje van inzicht. En toen hebben we mijn proeftijd met wederzijds goedvinden beëindigd.’
‘En waarover ging dat verschilletje?’, vroeg ik naar de bekende weg.’
‘O, een pissewisje. Trouwens, jouw Truus is helemaal niet zwanger.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Simpel, er stond niks over in haar dossier.’
Bart
