Een propje

Ik zag haar vanuit de verte aankomen: mevrouw Hansen met haar hondje. 

Ze schuifelde langzaam in mijn richting totdat het hondje pardoes aan de handrem trok en aan een struikje begon te snuffelen.

‘Ja, goed zo. Ga maar plasje doen, Bopje. Ja, een plasje! Pootje hoog, plasje. Bopje, kijk eens, luister eens naar het vrouwtje! Pootje hup, doe eens hup? Bopje? Bopje!! Waarom luister je niet naar het vrouwtje?’

Het “Bopje” keek haar met enige wanhoop aan. Ik sloeg ondertussen het circusje vanaf onze oprit gade.

‘Volgens mij hoeft hij niet plassen’, bemoeide ik mij ermee.

‘Hij móet plassen, meneer Bart. Zijn tankje is vol. Hij heeft vanochtend al twee bakjes water gedronken.’

‘Misschien zit er een propje voor?’, opperde ik. 

‘Een propje? Waar zit een propje voor?’

‘Waar denkt u mevrouw Hansen? Waar zou het propje vóór moeten zitten? Voor zijn fluitje misschien?’

‘O nee, dat zeker niet, meneer Bart, want hij fluit nog prima. Ik denk dan eerder een propje in zijn oortjes, want hij luistert voor geen meter.’ 

Bart