Gezwijmel

Gezwijmel…

In deze periode van het jaar zwijmel ik altijd terug naar de tijden van weleer. Naar de tijden dat ik in mijn mooiste kleding werd gehesen, mijn haren in de brylcreme werd gezet, schoenen werden gepoetst, kortom: klaar werd gemaakt om de eerste en als toetje de tweede kerstdag te gaan beleven.

Al zwijmelend zie ik mijn vader op eerste kerstdag voor de kolenkachel aan sigaret trekken. Aan een Miss Blanche, zijn favoriet uit het gele doosje, waarvan de opstijgende rook zich geruisloos mixt met de aroma van de pas gevulde dampende kolenhaard…

Moeder brengt op zulke dagen het grootste deel van haar dagtijd door in de keuken en samen met mijn broer spelen we een spelletje “pesten”.

Klokslag twaalf staat mijn vader op en loopt naar de keuken om mijn moeder uit te leggen dat het tijd wordt voor een lunch. Zij gehoorzaamd zoals het trouwboekje voorschrijft, opent de oven om er vervolgens vier pasteibakjes in te plaatsen. Mijn vader opent geheel volgens traditie de blikjes ragout waarna hij ons opdraagt de tafel te dekken.

Er wordt aan tafel niet gebeden. Het ontbreekt ons aan voldoende kerkelijke overtuiging. Bovendien vloekt mijn vader teveel om dit überhaupt met een gebed goed te kunnen maken.

Nadat de pasteitjes zijn verdwenen, verdwijnt ook mijn vader. Onder een dekentje op de bank. Moeder spoedt zich naar de keuken om de bordjes af te wassen en de kip alvast voor te bereiden voor zijn avontuur. Ze duwt een kluit boter in zijn kont en dekt hem af met de theedoek.

Ondertussen tikt de staartklok langs het tijdpad en zijn mijn broer en ik uit pure verveling weer aan het pesten geslagen. Nu de variant zonder kaarten.

Rond drie uur gaat de televisie aan waarna er na een incubatietijd van ruim vijf minuten een dame verschijnt. Ze kondigt de aanvang van het traditionele kerstcircus aan waarna iedereen met open mond de verrichtingen gade slaat.

Nadat de laatste salto is uitgevoerd, stapt moeder naar de keuken om de kip te braden, aardappels te bakken en het kropje sla te wassen. Mijn vader steekt nog maar eens een sigaret op en wij dekken de tafel. 

Na het eten mogen wij nog een uurtje opblijven waarna wij rond acht naar bed worden gestuurd. 

Als ik later die avond wat kersterige geluiden uit de aanpalende slaapkamer van onze ouders hoor, weet ik dat ook deze kerst weer op traditionele wijze wordt afgesloten…. 

Allemaal een fijne kerstherinnering gewenscht.

Bart