Heibel

Soms kom je op de camping gevalletjes uit de categorie "huwelijk redden" tegen. Dat zijn vaak van die relaties die op omvallen staan maar waarbij de directe familie het advies heeft gegeven samen op een heilzame missie te gaan. Zoiets als kamperen. "Dan kun je er even lekker aan werken"

Zij zag eruit als een houten tentharing. Hij als een slappe scheerlijn. Hun huwelijk-herstel-oord betrof een geleende blauwe punttent met twee stokken en veertig haringen. 

'We leggen hem eerst plat, Ruth', hoorde ik hem over-enthousiast roepen.

'Moeten niet eerst de stokken erin, Wim?', vroeg zij tegennatuurlijk vriendelijk. 'Dat adviseerde mijn broer.'

'Dat zou natuurlijk ook kunnen, schat. Maar we leggen hem eerst plat. Ik ken dit soort tenten.'

'En wanneer gaan die stokken er dan in?'

'Als laatste.'

'Maar je weet toch niet hoe hoog hij wordt?'

'Net zo hoog als die stokken lang zijn.'

'Je kunt net zo goed eerst die stokken erin zetten. Maar goed: ik zeg niks!'

'O, begin je weer?', vroeg hij nét iets te geïrriteerd.

'Nou ja Wim, Rolf heeft het uitgelegd. En het is zijn tent.'

'Oké, zeg het maar', riep hij zwetend met de hamer in zijn hand. 'Eerst de stokken?'

''Even proberen. Zal ik ze erin doen? Als jij ze dan in elkaar schuift?'

'O nee. Dat ga ik niet doen. Jij wilt met de stokken beginnen. Dan zet je ze ook maar in elkaar.'

'Dat kan ik niet. Ik weet niet welke stokken aan elkaar moeten.'

'Dat bedoel ik dus Ruthje Eigenwijs. Oké, dan ga ik je helpen.' 

Hij pakte twee stokken met punten.

'Hoeveel punten zie je?' 

'Twee', antwoordde ze.

'Fout, het zijn er drie. Twee in mijn hand en één op mijn voorhoofd.'

Toen ze een half uurtje later de spullen weer hadden inpakt en wegscheurden, vroeg mijn echtgenote vanuit de caravan wat er aan de hand was.

'O, niks bijzonders. Het is niet gelukt met het opbouwen van de tent.'

'En nu met ruzie weggereden?'

'Ja, ik denk dat ze via de Ikea naar huis rijden om daar eerst samen op een kastje te oefenen.'

Bart

Een logeerhond

‘Truus, ik word gek van die hond. Hij loopt de hele dag achter mij aan! 

Ik was helemaal klaar met het irritante gedrag van onze logeerhond.

'Valt wel mee toch?', klonk de kamer.

'Nee, valt niet mee. Nu staat hij weer te kijken hoe ik de afwasmachine vul.' 

'O, daar is niks mis mee. Een beetje controle houdt je scherp!'

'Nero, en nu opzouten!', riep ik quasi boos. Ik wees onverbiddelijk naar de kamer.

'Bart, hij snapt het niet. Misschien moet je het hem uitleggen?'

'Wat moet ik uitleggen? Dat het zeepkloetje zorgvuldig in het bakje gelegd moet worden en daarna pas het klepje dicht mag?'

'Nee, dat hij moet luisteren als je hem naar zijn mand stuurt. Dat snapt hij niet.'

'Oké, ik leg het hem uit.' Ik zakte op mijn knieën.  

'Wat ga je nou doen?', vroeg ze verbaasd.

'Ik maak oogcontact. Dat is het meest effectief.' 

Ik richtte mij tot de hond.

'Nero, als het baasje zegt dat je in de mand moet gaan liggen, dan moet je dat ook doen. Begrepen?!'

'Let op Truus, nu de praktijk: Nero, in de mand. In de mand!!!!' 

Nero keek mij aan, draaide toen zijn achterwerk en liep met opgetrokken neus naar de keuken.'

'Weet je Bart, je bent niet consequent. En dat ruiken ze.'

'Ik ben heel consequent. Ik vul elke avond op dezelfde manier de afwasmachine.'

'Dat bedoel ik niet. Je geeft steeds andere commando's. Dat snapt hij niet.'

'Nou, ik ook niet. Wat bedoel je nou precies?', zeurde ik verder.

'Ach jongen, moet ik het je nu echt nóg een keer uitleggen?'

'Graag. En nu met oogcontact', lachte ik. 

'Oké, maar niet op mijn knieën. Dat blijkt in de praktijk niet erg effectief.'

Bart