Stemmen

‘En, hoe laat wil je gaan stemmen?', vroeg Truus tijdens ons kalender-van-de-dag overlegje. Dat vindt 's morgens altijd plaats zo tussen het laatste slokje ontbijtthee en het eerste koffiemoment. 

'De piano?', vroeg ik flauw zoals ik op dat moment van de dag kan zijn.

'Flauw', zei ze. 

'Geen idee. Tot hoe laat kan het?'

'Tot negen uur vanavond. Trouwens, wil je ook voor mij stemmen? Dan vul ik de volmacht in. Scheelt bij het stembureau.'

'Nu je het er toch over hebt: Waar is het stembureau?', vroeg ik.

'In de sporthal. Bij de super.'

'Ah, kijk. Dan kunnen de stembureau-ambtenaren tussentijds een broodje halen en daarna nog wat gymnastieken', lachte ik.

'Weer flauw, Bart. Die mensen zitten er voor ons.'

'Dat betwijfel ik, schat. Ze krijgen er dik voor betaald.'

'Weet je, ik schrijf mijn keus op een briefje. Anders vergeet je het toch weer. Je vergeet de laatste tijd alles', vond ze.

'Onzin. Ik krijg teveel prikkels van jou. Mijn hoofd kan dat niet aan.'

'En? Gelukt?', vroeg ze toen ik een poosje later terugkeerde.

'Jazeker. Twijfelde je eraan?'

'Met jou weet je het nooit', grinnikte ze. 'En mijn stem ook volgens afspraak uitgebracht?'

'Jazeker, en ik heb jouw stemkeuze volledig geheim gehouden en uitgebracht.'

'Mooi, en hoe bedoel je volledig geheim gehouden?', vroeg ze.

'Ik heb jouw briefje ongeopend in de stembus gemikt.'

Bart

Oorlog

‘Ik hoorde net van mevrouw Meijer dat de Brouwers ook weer terug zijn’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, die waren toch naar Trumpië? Naar haar ouders?’, herinnerde ik mij hardop.

‘Trumpië? Amerika bedoel je.’

‘O? Heet dat nog steeds zo?’

‘Ze zijn gisteren terug gekomen. Ze zouden een half jaar weg blijven maar zijn nu al terug. Vanwege de spanningen.’

‘O? Had Rob ruzie met zijn schoonmoeder?’, lachte ik. ‘Heel herkenbaar.’

‘Nee drol, vanwege de spanningen in de wereld. Ze zijn bang dat er iets gaat gebeuren. En dan zijn ze toch liever thuis.’

‘Wat gaat er gebeuren dan?’

‘Nou ja, je kan niet weten, toch? Al die oorlogen.’

‘Rustig aan Truusje, komt vast wel goed.’

‘Nou ja, de ouders van Sofie overwegen zelf ook om Amerika te verlaten en weer hier te gaan wonen. Nederland is toch een stuk veiliger.’

‘Zal Rob blij mee zijn’, grinnikte ik.

‘Nou ja, Rob heeft het hun geadviseerd. Hij is best gek op zijn schoonouders. Trouwens, ik denk dat ik hetzelfde met mijn moeder zou hebben gedaan.’

‘Nou Truusje, dat dacht ik toch niet. Oorlogen moet je afstand houden.’ 

Bart