‘Wat heeft ze nu weer?’, reageerde ik.
‘Wat heeft ze nu weer? Ze mankeert nooit wat.’
‘O ja, dat is ook zo. Klagende kraaien gaan het langst mee.’
‘Wat heeft ze? Versleten stembanden?’
‘Bart, wil je wat meer respect tonen? Het gaat over mijn moeder.’
‘Weet ik. Je komt luid en duidelijk over!’
‘Ze heeft iets aan haar voet. Ze kan er niet goed op staan.’
‘Wel lopen?’
‘Nee, sukkel. Als ze er niet op kan staan kan ze er ook niet op lopen.’
‘Nou ja, leer mij je moeder kennen. Mrs. Thatcher in hoogst eigen persoon inclusief handtas.’
‘Je gaat weer lekker tekeer. Ze heeft er best last van.’
‘Heeft de buurman haar laten struikelen. Heeft ze toch ruzie mee?’
‘Nee, ze heeft een misstap gemaakt en het doet haar echt zeer.’
‘Vervelend!’, riep ik uit pure medeleving.
‘Hou toch op man. Daar meen je niks van.’
‘Hoezo niet? Het is echt vervelend want ik voorzie voor mijzelf komende maanden weer het nodige taxiwerk.’
Bart
