De belofte
‘Ik denk constant aan Agnes. Het is een leuke dame, dus waarom niet?’
‘Dat bedoel ik niet. Ze heeft je gevraagd of je misschien een keer haar plafond zou willen sauzen. En aangezien je ja hebt gezegd, moet je er wel een keer mee aan de gang.’
Had ik weer. Het was een vraag van een half jaar geleden op een verjaardag waar ik weinig meer van weet. Het was toen erg gezellig.
‘Belofte maakt schuld’, wreef Truus er nog even fijntjes in.
‘Ze heeft nu een Pim’, bedacht ik mij hardop.
‘Pim is onhandig. Die kan niks met een kwast.’
‘Nou, daar denkt onze Ag vast anders over’
‘Misschien moet je even een afspraak maken?’
‘Om een klus te doen waar ik helemaal geen zin in heb? Volgens mij is ze het vergeten en dat wil ik graag zo houden.’
Gewoon tactisch je mond houden Bartje…
‘Maar waarom begin je hierover?’, vroeg ik.
‘Omdat ze gisteren hier met wat kleurenstaaltjes aan de deur stond. Ze vroeg om mijn advies.’
‘En toen?’
‘Ze vertelde dat ze een schildersbedrijf ging inhuren.’
‘Ah, kijk, opgelost’, lachte ik opgelucht.
‘Inderdaad opgelost. Ik heb haar nog even aan jullie afspraak helpen herinneren.’
‘Truus, waarom heb je dat in Godsnaam gedaan?’
‘Omdat ze het blijkbaar ook vergeten was.’
Bart
