Vive la France serie 2023-44

‘Er heeft een duif op de luifel gescheten’, meldde ik.

'O? En hoe weet je dat het een duif was?', vroeg Truus.

'Hm, mussen draaien kleine poepjes en de buuf is al naar het toilet geweest vanmorgen.'

'Jij let ook overal op!'

'Nou ja, ik hou haar wel in de gaten.'

'Maar hoe krijg je het er nu af?', vroeg ze.

'Hoezo ik?'

'Lijkt mij logisch, toch? Jij bent lang. Dat is handig.'

'Het kan ook met een zwabber. Nat maken en boenen. Jij bent expert.'

'Bart, zoek jij het even lekker uit. Jij hebt het ontdekt en de ontdekker maakt het schoon.'

'Zo buurman, bezoek gehad?', hoorde ik wat later een stem achter mij. Ik draaide en ontdekte de achterbuurman.

'O, kijk, de handyman', lachte ik.

'Ze zijn vanochtend goed bezig geweest hè?', stelde hij vast terwijl hij op het dak wees.

'Ja, klopt. We zijn nu op zoek naar de dader. Truus kijkt op dit moment de beelden na.'

'Beelden nakijken? Hebben jullie een camera?', vroeg hij verbaasd.

'Ja, een die 360 graden opneemt. Die steken wij als we naar bed gaan boven het dakluik.'

'Zozo. En waarom een camera? Zijn jullie soms bang voor inbrekers?'

'Nee, dat niet maar we kunnen wel de dakschijters in de gaten houden. Dat levert als bijvangst zeer vermakelijke beelden op.'

'Mag dat wel vanwege de privacy?', vroeg hij.

'Zoals wij het doen wel.'

'En hoe bewaken jullie dat dan?'

'Simpel, ik bestudeer eerst alle opnames en gooi die van jullie daarna weg.'

Bart

Een puist

‘Mijn man heeft een puist op zijn zitvlak’, legde de dame vóór mij uit aan de drogist. ‘Heeft u daar iets voor?’

‘Steen?’, vroeg de drogiste.

‘Nee puist.’

‘Dat bedoel ik, steenpuist?’

‘Dat heeft hij niet verteld. Het doet zeer.’

‘Hoe ziet hij eruit?’

‘Mijn man is grijs, heeft een….’

‘Ik bedoel de puist. Hoe ziet ie eruit?’, onderbrak de toonbank.

‘O, eh… ongeveer één centimeter groot.’ Ze hield haar vingers een centimeter uit elkaar.

‘En de kleur?’

‘Zwart met een geel puntje.’

‘Is die warm?’

‘Mij man is altijd warm. Behalve ‘s nachts, dan…’

‘Ik bedoel de puist.’ 

Ik bespeurde enig ongeduld vanachter de toonbank.

‘Geen idee, dan moet ik hem even bellen.’

‘Laat maar, ik heb hier een zalfje dat hij er op kan smeren.’

‘Kost dat?’, vroeg ze.

‘Ja, dat is niet goedkoop, twaalf euro zestig.’

‘Twaalf euro zestig? Voor een zalfje?’

‘Jazeker, maar het hoeft niet. Zo’n puist knapt vanzelf als hij rijp is.’

‘O, kijk, dan laat ik hem voorlopig lekker in de boom hangen.’

Bart