Een logee

Een logee 

We hebben een hond. Nou ja, hebben, we bezitten hem niet, hij is te logeren. Een echte Labrador. Blond, fors en lui. Je  moet hem namelijk zelf opstarten en hem vervolgens iets laten ondernemen. Uit zichzelf doet hij niet veel. Ja, op een bot knagen. Maar dan moet je het hem eerst uitleggen en voordoen. 

‘Fijn hondje in de omgang’, hoorde ik Agnes opmerken nadat hij haar vriendelijk had begroet en een enorme sliert kwijl cadeau had gedaan. Ook Carla van de Porsche maakte kennis met zijn DNA. Karin Krul daarentegen niet. Hij liep met een enorme boog om haar heen. Hij blijkt dus naast zijn standaard karaktertrekken ook nog behoorlijk intelligent.

 

Maar hij kan je ook behoorlijk irriteren. Zo loopt hij continue achter mij aan, gaat net dáár liggen waar ik moet zitten, en blijft mij maar verwachtingsvol aankijken. 

‘Je moet hem enthousiasmeren’, vond Truus terwijl ze gekke bekken in zijn richting trok. Weinig reactie. ‘Met kinderen gaat dat toch een stuk gemakkelijker’, zei ik.

‘Ja, die zet je even achter een schermpje en vermaken zich prima. O, kijk dan, achter je, Bart. Hij heeft iets bekends gehoord.’ 

Ik draaide mij om en zag hem al kwispelend met zijn natte bek boven het scherm van mijn tablet hangen. 

Bart