De oprit

De oprit

‘Bart, de voordeurbel!’, riep Truus vanuit de kamer. Ik liep op dat moment in de garage mijzelf af te vragen wat voor een nuttige dingen ik zou gaan doen. Dat moment werd dus wreed verstoord door de voordeur-aankondiging van Truus die mij op de zoektocht naar nuttigheid had gestuurd.

Ik liep de hal in en ja hoor: daar stond iemand voor de deur. Een dame van middelbare leeftijd met de uitstraling van een ooievaar: een rood opgeschilderd klepperend bekkie. Ik opende zuchtend de deur. 

‘Goedemorgen mevrouw. Als u kleedjes komt verkopen: wij hebben zeer tot onze tevredenheid een kleedjesvrij huis en mocht u een poging willen wagen ons te bekeren moet ik u dat met klem afraden: het betekent het directe eind van de mensheid. Verder nog iets?’

‘Hahaha, meneer Bart. Ik kreeg uw adres van een caissière bij de Super. Volgens haar heeft u verstand van opritten.’ 

Ze keek me verwachtingsvol aan. 

‘Hoezo verstand van opritten? Of ik ze verkoop?’

‘Nee, het onderhoud. Wat adviseert u als bekleding? Beton, tegels, grint of misschien wel asfalt? U heeft zelf zo te zien straatkeien. Veegt dat gemakkelijk? Volgens die caissière veegt u elke dag. Dus…

'Dus u wilt een advies over de oprit?', vroeg ik.

'Ja, graag', klepperde ze.

'Die kunt u krijgen. Ik zou er een laag spiegelglad ijs opleggen. Dat scheelt echt een hoop gezeur aan de deur.'

Bart