Een test

Een test

“Het kost maar iets, maar het is ook niets” Deze reclame-slogan zou ik zo op mijn nieuwe bezem kunnen plakken. Na twee keer flink aanzetten, brak de steel en tegelijkertijd mijn ego want uitgerekend op dát moment kwam Karin Krul, buurtroddelaarster, langslopen.

‘Wat doe jij nou?’, vroeg ze terwijl ze naar de bezem wees.

‘Ik test bezemstelen voor de consumentenclub. Deze is in ieder geval waardeloos.’ Ik gooide hem demonstratief op de oprit.

‘Testen?’

‘Ja, ze zijn bezig met een onderzoek. Ik had me daarvoor aangemeld. Als ervaringsdeskundige.’

‘Hoe kom je dan aan die stelen?’, vroeg ze.

‘Die moet ik zelf kopen. Bij verschillende winkels.’

‘O? Wij verkopen ze ook.’

‘Klopt.’

‘Hoezo?’

‘Deze heb ik bij jullie Super gekocht’, jokte ik en wees daarbij naar het zielig hoopje steel voor mij op de grond.

‘Dat bestaat niet. Die van ons zijn oersterk. Ik heb er ook één. Heb je het bonnetje nog, Bart?’

‘Nee, die is al naar de organisatie. Maar als je het niet erg vindt, Karin: ik moet het testrapport schrijven. Anders vergeet ik de resultaten.’

Ik liep naar binnen voor koffie. Straks maar even een nieuwe kopen.

‘Bart, de bel!’, meldde Truus wat later.

‘Ik hoor hem’, riep ik terug en liep naar de voordeur.

‘Hé Karin.’

‘Hé Bart. Kijk eens, hier een heb je een nieuwe steel voor een nieuwe test.’

‘Een nieuwe steel?’

‘Ja, mijn chef had wel één voorwaarde: je moet hem testen op het pleintje bij ons voor de winkel. Maar dat zal de consumentenclub vast niet erg vinden. Het gaat uiteindelijk om het resultaat.’

Bart