Chagrijnig
‘Ik zie geen verschil’, antwoordde ik.
‘Verschil met wat?’
‘Met vijftig jaar geleden.’
‘Praat toch niet altijd zo negatief over Mama.’
‘Ik ben niet negatief. Ik hou mij aan de feiten.’
‘Zou ze soms wat mankeren?’
‘Dat vraag ik mij al die vijftig jaren al af.’
‘Dat ze ons dat niet wil vertellen.’
‘Als je moeder wat mankeert, dan heb je binnen vijf minuten een belletje of een Appje.’
‘Waar is trouwens mijn mobiel?’, vroeg ze.
‘Zal wel in je tas zitten.’
Ze stond op om even later met het apparaat terug te keren.
‘En?’, vroeg ik quasi nieuwsgierig.
‘Wat “en”?’
‘Heeft ze geappt?’
‘Ach ja, ik ben haar vergeten te vragen voor vijf december’, riep ze terwijl ze druk aan het typen was.
‘Wat typ je nou?’
‘Dat ze welkom is, natuurlijk. Ik dacht al, er moest iets aan de hand zijn.’
‘Moeten we dat niet eerst overleggen?’
‘Overleggen? Hoezo?’
‘Nou ja, wat heb je liever: Een chagrijnige moeder of een chagrijnige vent in huis.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten