Een wond
‘Morgen mevrouw Hoevers, ook aan de boodschap?’
‘Jazeker, dat moet wel. Niemand anders die het voor mij doet’, lachte ze. ‘Maar hoe gaat het met u?’
‘Met mij? Prima hoor, ik mag niet klagen.’
‘Ik vraag dat omdat u wat eigenaardig loopt.’
‘Wie, ik? Eigenaardig?’
‘Ja, ik zie dat u zich wat moeizaam en scheef achter dat karretje beweegt. Last van uw rug?’
‘Nou ja, ik kan nu gaan klagen over een oude oorlogswond, maar dat doe ik niet.’
‘Een oude oorlogswond? U?’
‘Hoort u mij klagen dan?’, vroeg ik.
‘Nee, dat niet.’
‘Dat komt omdat ik helemaal geen oorlogswond heb’, lachte ik. Ze schudde afkeurend haar hoofd. ‘U heeft altijd van die rare opmerkingen.’
‘Hoezo raar? Er zijn hier echt sporen van geweld zichtbaar, mevrouw Hoevers. Waarom denkt u dat ik zo moeizaam achter die kar loop?’
‘Geen idee, meneer Bart. Daarom stelde ik juist mijn vraag.’ Ze slaakte een diepe zucht.
‘Mijn karretje heeft een oorlogswond opgelopen. Het zwenkwieltje is door grof stoeprandgeweld scheef gebogen. Hij spoort niet.’
Ze keek me wederom hoofdschuddend aan.
‘Ik heb toch sterk de indruk meneer Bart, dat uw karretje niet het enige is wat hier niet helemaal spoort. Fijne dag nog.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten