Het testje

Het testje

Ik verbaas mij er altijd weer over hoe een jury bij een jurering tot een getal achter de komma kan komen. Zo ook gisteren bij het perfecte plaatje. Daar staan ze dan een beetje interessant over een foto gebogen om vast te stellen dat het een zeven komma drie moet worden. Mij bekruipt dan al snel het gevoel dat er achter de schermen met een dobbelsteen wordt gegooid en de uitkomst wordt gebruikt om het gat achter de komma te vullen. 

Mijn Truus vindt dat onzin en roept dat ik altijd wat te zeuren heb. Ik besloot tot een praktijktestje.

‘Broodjes zijn heerlijk, schat’, meldde ik tijdens het ontbijt. Ik had zojuist een hap van het vers gebakken pistoletje genomen.

‘Ja hè, dat vond ik nou ook.’

‘Fijn, zijn we het een keertje eens.’ Ze keek triomfantelijk.

‘Ik zou ze willen jureren op een acht komma zes.’

Ze keek me aan alsof de broodjes spontaan ontploften.’

‘Hoe bedoel je een acht komma zes?’

‘Nou, eigenlijk scoorden ze een negen, maar ik moet wat aftrekpunten toepassen.’

‘Man, wat klets je nou allemaal?’

‘Ja Truusje, de korst van mijn pistoletje was nét niet egaal. Dat zijn twee aftrekpunten en ik proefde een scherp dingetje. Dus nog twee. Kom ik aan acht komma zes. Maar, al met al toch nog een prima score hoor’, stelde ik haar gerust.

‘Sorry Bart, dit vind ik echt ongelooflijk gezwam. Waardeloze jurering.’

Tja, laat ik het zo concluderen: praktijktestje geslaagd.

Bart