Streng
Ze viel mij op op het moment dat wij de ontbijtzaal betraden en ik ons kamernummer kenbaar moest maken. ‘Zimmer elfhunderdsieben’, meldde ik waarop de dame in kwestie een pen pakte en ons nummer op een klembord geklemd papier doorkraste.
Ze knikte dat ze het eens was met onze komst waarop wij plaats mochten nemen.
‘Beetje arrogant type’, vond mijn Truus.
‘Hm, valt mee’, vond ik hardop.
‘Omdat ze blond is?’
‘Omdat ze niet arrogant is. Ze is streng. Niet arrogant.’
‘Bart, hou toch op. Zie haar nou staan in die strakke leren broek.’
‘Ik denk dat die leren broek in haar kerstpakket zat.’
‘In haar kerstpakket? Hoe kom je dáár nou bij.’
‘Vindt haar baas prettig, denk ik.’
‘Nou, als dat die oude vent achter haar moet zijn…’
‘Truus, ik vind haar een keurige statige dame die de ontbijtzaal-regie volledig in handen heeft.’
‘O mijn God, Bart, heb je haar laarzen al gezien? Vreselijk!’
‘Ze rijdt ook paard’, veronderstelde ik.
‘Paard? Ik krijg steeds meer het idee dat ze naast haar werk ook nog de strenge meesteres uithangt. Er ontbreekt alleen nog een zweep.’
‘Die krijgt ze ook nog van haar baas.’
‘Krijgt ze nog?’
‘Ja, in haar kerstpakket van volgend jaar.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten