Een bakje
‘Bakjes?’, vroeg Truus.
‘Ja, van die witte. Van Hop Sing!’
‘Chinees?’
‘Nee Russisch. Waar zijn die gebleven?’
‘Liggen die er niet meer?’
‘Ja hoor, nog driehonderd. Waarom denk je dat ik het vraag?’
‘Ik heb geen idee, Bart. Ik heb ze niet gehad.’
Typisch weer zo’n vrouwenopmerking.
‘Het gaat niet over de schuldvraag. Ik stel alleen vast dat ze zijn vertrokken.’
‘En dan wil jij weten waar ze naartoe zijn?’
‘Ja, zoiets.’
‘Is je moeder hier geweest?’
‘Mijn moeder? Wat moet die met bakjes?’
‘Misschien voor haar kunstgebit?’
‘Haar kunstgebit in een Chinees bakje?’
‘Ja, is dat raar dan?’
‘Lijkt me wel’, vond Truus.
‘Mij niet. Ze had laatst mijn foto in een gouden lijstje op het dressoir gezet. Dus ik kijk echt nergens meer van op.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten