Kokend
Er werd een vinger zichtbaar die toebehoorde aan een enorm chagrijnig kijkende dame van ongeveer zestig natte moesons.
'Als het nog gaat lukken vandaag', spetterde ze.
'En anders wordt het morgen', stookte ik het vuurtje nog wat op.
'Het is een grof schandaal dat ze zo weinig medewerkers inzetten. Er is er maar één aan het werk.'
'Ze hebben te weinig personeel', merkte ik zo uit de losse pols op.
'Dan moeten ze er meer aannemen.'
'Het vak is niet zo populair meer.'
'En hoe komt dat dan?', vroeg ze met enig sarcasme in haar stem.
'Door ongeduldige patiënten zoals u', liet ik mij ontvallen.
'Jajaja, ze moeten meer betalen. Dan komen ze wel.' ze tikte met haar nagels ongeduldig op de tafel
'Het is hier altijd hetzelfde liedje. Wachten wachten en nog eens wachten.’
‘Geduld is een schone zaak.’ Nog een blokje hout op haar vuurtje.
Door mijn ooghoeken zag ik inmiddels een witte jas de wachtruimte naderen.
‘Mijn bloed kookt’, riep ze nijdig.
‘Dan kunt u beter nog even wachten. Aan kokend bloed hebben ze niks.’ Ik stond op en liep lachend de witte jas tegemoet.
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten