een taartje

Een taartje

Truus moest op uitnodiging naar een verjaardagsfeestje van een tante wat geen tante is maar door Truus zo wordt genoemd. En dus schuif je, solidair tot op het huwelijkse bot, met frisse tegenzin ook maar aan. 

Plaats van de verjaring: een plaatselijk zaaltje. Duur van het feest: veel te lang.

En daar zit je dan. Aan een tafeltje met voor je een schaaltje nootjes. Ter informatie: ik heb een aangeboren pesthekel aan nootjes.

‘Neem een paar nootjes’, stelde Truus voor terwijl ze zelf met een lepeltje twee exemplaren oplepelde en in haar mond stak.

‘Nootjes zijn voor apen. Dan blijven ze op apen lijken.’

‘O, dank je.’

‘Wilt u een taartje, meneer?’, vroeg de ober mij.

‘Ik denk niet dat mijn man die lust’, reageerde Truus snel voordat ik kon reageren. Ik was met stomheid geslagen en de ober inmiddels drie tafels verder.

‘Wat zeg jij nou?’, riep ik vol ongeloof. 

‘Jij wilt toch niet op een aap lijken?’

‘Hoezo niet op een aap lijken?’ Ik was nu echt pissig en probeerde de aandacht van de ober te vangen.

‘Ja, op een aap. Er zaten namelijk nootjes op het taartje.’

Bart