Lijmen

Lijmen

‘Wat ben je aan het doen?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aanschoof. Voor haar lagen twee losse dingetjes die gelet op de ook aanwezige tube lijm ongetwijfeld aan elkaar geplakt moesten worden.

‘Ze zijn los en horen aan elkaar.’

‘Waarom vraag je het mij niet?’, vroeg ik verbaasd.

Ze keek alleen maar op. Maar met een alles zeggende blik.

‘Oké, maar het kan ook met een schroefje. Boor je een gaatje. Schroefjes liggen in het magazijn.’

‘Ik lijm het vast. Kan ook een nieuwe kopen, maar dat is onzin, plakken kan ook.’

Ze draaide de tube los maar hoe ze ook kneep…

‘Je hebt de laatste keer de tube niet goed gesloten’, zei ze. ‘Opgedroogd.’ 

Ik kreeg de tube toegeworpen. 

‘Geef maar hier, boor ik wel een gaatje. Schroef erdoor en klaar.’ 

Ik pakte de twee delen, floot het deuntje van de broertjes Bever en verdween in de schuur…

‘Ja, dat moeten ze zijn’, bevestigde ik wat later tijdens een telefoongesprek met de leverancier.

‘O? Die zijn niet meer te krijgen? Uit het assortiment? En wat nu?’

‘Wat zegt u? Lijmen? Niet schroeven? Nee, inderdaad. Ze zijn erg teer. Oké, gaan we proberen.’

‘Wie had je aan de telefoon?’, vroeg ze.

‘O, niks bijzonders. Even wat nagevraagd.’

‘En hoe staat het nu met die plaatjes?’

‘Plaatjes? O, die. Het zijn er nu vier. Haal wel even een tube lijm. Maak ik er weer twee van.’

Bart