‘Ik hoor geen piep.’ Ik richtte mij oor nog een keer richting ventilator, maar geen piep..
‘Hij piept echt. Hoor!’ Ze stak haar vinger in de lucht.
‘Ik hoor alleen je vinger’, merkte ik op.
‘Mijn vinger? Hoezo mijn vinger?’
‘De snelheid waarmee je hem opstak veroorzaakt een luchtverplaatsing en dat hoor je. Trouwens, geen piep.
‘Bart, ik ben toch niet gek?’
‘Dat hoor je mij niet zeggen. Alhoewel,…’
‘Wat “alhoewel”.’
‘Je hoort dingen die je niet kunt horen omdat ze niet worden gebezigd.’
‘Sorry hoor. Wat probeer je mij nu in mijn schoenen duwen? Dat ik doof ben?’
‘Dat hoor je mij niet zeggen, alhoewel…’, lachte ik.
‘Links om, rechts om, het ding piept. Doe er wat aan! Ik ben Mama ophalen.’
Jaja, ook dat nog. Tja, er blijft dan maar één ding over: ventilator slopen….
Ik had het net de ingewanden eruit gehaald toen schoonmama binnenstuiterde.
‘Goh, komt dat nog goed?’, vroeg ze.
‘Als u er zich niet mee bemoeit, gaat het lukken.’
‘Ik hoor trouwens iets piepen’, merkte ze op.
‘Ja, klopt. Volgens Truus is het deze ventilator.’
‘Nou die piept niet Bartje. Het is je gehoorapparaat wat op het aanrecht ligt.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten