We waren na een tussenstop-met-overnachting in Bannes op doorreis naar Zuid Frankrijk.
'Dat is het klepje van de stroom.'
'Nee hoor, van de watertank. Die van de stroom zit aan de andere kant.' Er sprak een behoorlijke zekerheid vanuit haar stem.
'Schat, je kijkt in de spiegel, en dan is alles net andersom. Dat is het zogenaamde spiegeleffect.'
'Bart, je zwamt. Dit is overduidelijk het klepje van de watertank. Die heb je niet goed afgesloten.'
'Daar heb ik niet aangezeten vandaag, schat', zei ik na enig nadenken. 'Jij wel aan de stroom. Tenminste, jij hebt de kabel eruit getrokken en opgerold.' Ik probeerde triomfantelijk te kijken.
'Onzin. Ik druk het klepje altijd extra dicht want het veertje is slap.'
'Er zit helemaal geen veertje in. Hij sluit met een rubbertje. Dat schiet dan in het gaatje als je hem dichtdrukt.'
'Van de stroom? Hoe kom je erbij!!'
Ze werd nijdig.
'Er zit een gaatje in het klepje van de stroom en daar past het rubbertje precies in. Gewoon een technisch dingetje.'
'En wat wil je daarmee zeggen?', vroeg ze op oorlogssterkte en klaar voor de beslissende aanval.
'Dat jullie vrouwen nooit zo technisch zijn. Dus ik snap...'
'Gaan we nu op die toer? Dat ik niet technisch ben? Dat ik geen onderscheid kan maken tussen het stroom en het waterklepje?'
'Nou, zo bedoel ik het niet. Maar jullie hebben altijd wat moeite...'
'Hou toch op man. Jij met je rubbertje en je gaatje. Maar je stopt maar bij de eerstvolgende parkeerplaats want op deze manier gaat het stuk.'
'Het gaat niet zomaar stuk hoor', probeerde ik nog geruststellend.
'Stroomt er geen water uit?', vroeg ze.
'Nee, en dat kan natuurlijk ook niet', lachte ik.
'Ach nee, stom', zei ze. 'De tank zal inmiddels wel leeg zijn.'
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten