Vermoeid
'Ik ben lelijk.'
'Heb ík nooit gezegd', reageerde ze als door een wesp gestoken.
‘Dat zou mij ook niets uitmaken.’
‘Niet?’
‘Nee. Ik ben zoals ik ben. Lelijk dus.’
‘Wat kom je eigenlijk doen?’
‘Ik moest van Truus je boodschappen achter de deur schuiven. Heeft ze voor je gedaan.’
‘Mooi, zet ze maar op het aanrecht. Ik ruim het zelf wel op.’
‘En waar hangt Truus uit?’
‘Truus moet schoonmaken.’
‘Schoonmaken? Moet zij dat doen? Mankeert er soms iets aan jouw handjes?’
‘Ja, inderdaad. Er mankeert iets aan mijn handjes.’
‘En wat mankeert er dan aan?’
‘Ze zijn enorm vermoeid.’
‘Wat is dát nou weer voor een opmerking?!’
‘Ma, het is erg jammer dat je zelf geen schoonmoeder meer hebt’, zei ik.
‘Hoezo?’
‘Dan had je zelf kunnen ervaren hoe vermoeiend dat is.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten