Een vreemd voorstel

Een vreemd voorstel

‘Hoi Bart’, begon ze toen ik de voordeur opendeed. Voor mij stond wulpse Carla-van-de-Porsche met in haar hand een kopje. 

‘Mogguh Carla, ben je aan het collecteren voor de konijnen-fokvereniging?’

‘Ach nee, Truus thuis?’, lachte ze vanwege mijn opmerking.

‘Nee,Truus is dagje uit met haar moeder. Ze zijn naar de keukenhof.’

‘O? Leuk, en jij mocht niet mee?’

‘Nee, de bloemen moeten het nog een paar weekjes volhouden.’

‘Maar vanwaar je bezoekje?’

‘O, niks bijzonders, ik heb geen suiker in huis. Heb jij nog wat? De rest van de buurt kon niks missen.’

‘Ik denk het wel. Wat voor suiker?’

‘Gewoon, witte suiker. Kristalsuiker.’

‘Toe maar, ook nog van kristal. Weet je wat kristallen qua prijs tegenwoordig doen?’

‘Geen idee, maar ik wil er wel voor betalen!’, zei ze vriendelijk.

‘Heb je centjes bij je?’, lachte ik.

‘Nee, maar ik kan het ook op een andere manier betalen!’, grinnikte ze. ‘Truus is toch niet thuis!’

Ik kreeg het wat benauwd en keek haar verbaasd aan. ‘Op een andere manier?’, herhaalde ik.

‘Ja, geef ik je de sleutel van de Porsche. Mag je een uurtje rondrijden!’

Bart

Onduidelijk

Onduidelijk 

‘Goh, wat is het toch lekker weer’, merkte Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op. Ze keek onderhand naar buiten waar de zon al goed zijn best deed. 

‘Jaha, het is echt lekker weer’, beaamde ik. ‘Ik ga zometeen ook weer lekker buitenspelen.’

‘Laat me raden, je gaat vegen?’

‘Nee, ik ga een eind op de motor rijden. Kreeg al een appje van Rob.’

‘Rob? Wie is Rob?’, vroeg ze.

‘Broer van Frits.’

‘En wie is Frits? En zeg nu niet de broer van Rob want dat weet ik al.’

‘Tja, hoe leg ik dat uit….’

‘Eh… ken jij Annie van de hoefsmid? Van de Lindelaan?’

‘Kan ik me niet zo voor de geest halen. Zat er een hoefsmid aan de Lindelaan?’

‘Nee, hij woonde daar. Het bedrijf zat aan de industrielaan.’

‘Ik ken wel een Annie’, zei ze.

‘Ja, Annie van de Heuvel, drie deuren verder. Dat is ze niet.’

‘Maar wat is er met die Annie?’

‘Dat is het nichtje van Rob. Haar vader en de vader van Frits waren broers. Dat jij dat niet weet!’

‘Annie, was dat niet dat meisje met die lange haren?’, vroeg ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo zou kunnen? Dat weet je dan toch?’

‘Ze kan toch ook hebben laten afknippen?’ ‘Waarom zou ze het “hebben laten afknippen”?’

‘Nou ja, lijkt met logisch. Haar tante, de zus van haar moeder, was kapster.’ 

Bart

Een stang

Een stang

Ik heb sinds kort een nieuwe fiets. Truus vond dat mijn oude karretje niet langer voor mij geschikt was. Hij had namelijk nog een stang. Zo’n buis tussen zadel en stuur waarmee je mannelijke mannelijkheid nog eens extra wordt benadrukt. Dat was volgens Truus niet meer nodig. “Je hebt je inmiddels wel een keer bewezen”, zei ze ten overstaan van de fietshandelaar tegen mij. Tja, en daar sta je dan. Je wil een stang maar je krijgt geen stang.  

‘Je kunt je been niet hoog genoeg meer tillen’, klonk het. ‘Om er overheen te zwaaien!’

Nou, dat zouden we nog wel even zien. 

‘Mag ik even?’, vroeg ik terwijl ik een “herenfiets” bij de horens pakte. 

‘Jawel, maar dit is een één-en-zestig centimeter. Die is te ho…’

Zoals gezegd rijd ik op een nieuwe fiets. Een échte damesfiets. Zó handig! Er gaat een wereld voor mij open. Ik ben nu ook begonnen met zittend plassen. Volgens Truus hoef ik niks meer te bewijzen, dus…

Bart

Ouder worden

Ouder worden

Ik heb vanochtend tijdens ons tien uur koffiemomentje van Truus te horen gekregen dat ook wij steeds ouder en slapper worden. 

De aanleiding was een speculaasje wat zich onder een berg kaakjes bevond en eerst zichtbaar werd nadat ik wat ongenuanceerd door de trommel rammelde op zoek naar een bokkepootje. 

Het speculaasje was volgens Truus verouderd en niet-te-eten slap. 

Tja. En dan volgt zo’n opmerking over “wij”.

Ondanks dat ik ooit slechts twee gaten in mijn keel telde, dus vergissen bijna tot de onmogelijkheden hoort, schoot deze opmerking toch nog in de verkeerde. Je moet mij niet uitleggen dat ik steeds ouder word. Ik weet dat namelijk zelf ook wel. En ik vind dat niet erg. Tenminste zolang het zich in stilte voltrekt.

Mijn schoonmoeder heeft er ook altijd een handje van. Zeuren over haar leeftijd en dat ze met haar dikke tachtig wel over de helft is. Ik weet nooit zo goed hoe ik daar in het openbaar iets over moet blaten. Alles wat je zegt valt verkeerd.

Tja, blijft die “Truus”-opmerking toch nog in je verkeerde keelgat hangen. Ik besloot daarop over te gaan tot actie en stak het speculaasje enthousiast in mijn mond.

‘Wat doe je nu?’, riep Truus verbijsterd.

‘Lieve schat, ondanks zijn hoge leeftijd is de smaak nog geweldig. Gewoon een keer proberen.’

Bart

Koningsdag

Koningsdag

Onze koninklijke puntmuts heeft het dit jaar behaagt om een voorschot op zijn verjaardag te nemen en dat te vieren in Doetinchem. Samen met zijn gevolg, bestaande uit vrouw, deel van zijn kinderschare, broer, schoonzus en overig zoals de club van oom Pieter en tante Margriet uit Apeldoorn. Wij, Truus en ik, gaan niet. 

O ja, ik heb nog voorzichtig overwogen om de twaalf kilometers naar Doetinchem per fiets af te leggen, maar omdat ik dan erg vroeg uit de veren moet, heb ik besloten het spektakel thuis op het scherm te volgen. Truus vindt het wel jammer. Ze had het graag van dichtbij meegemaakt. Vooral ook omdat ze graag het outfitje van Max “in het echt” wil bewonderen. Maar ja, het trouwboekje is in deze onverbiddelijk: de man is de baas. En dus blijven we thuis.

‘Gaan jullie zaterdag nog naar Doetinchem?’, vroeg Agnes toen ik bezig was onze oprit “Koningsdag-klaar” te maken.

‘Nee, we vinden het tijdstip ongunstig. We moeten op de fiets en dat gaat ten koste van mijn nachtrust.’

‘Je kijkt er wel erg blij bij’, lachte ze.

‘Wie kijkt er blij?’, vroeg Truus. Ze kwam met een pedaalemmertje naar buiten.

‘O, Bart vertelde net dat jullie zaterdag niet naar de Koning gaan.’

‘Klopt. Helaas, ik had zo graag gewild…  Jij wel?’

‘Ja, ik heb van de gemeente een speciale parkeerticket.’

Ik voelde een oneerbaar voorstel aankomen.

‘Jullie mogen wel met mij meerijden!’

Zo jammer dit..

Bart

De logee (2)

De logee(2)

We hebben dus een logee. Een Labrador die van verwaandheid bijna naast zijn poten loopt. Maar wel lief. Hij komt steeds bij mij en legt dan zijn kop op mijn been. Klaar om geaaid te worden. Truus deed dat vroeger ook, maar in tegenstelling tot deze Labrador zeurde ze dan niet om een koekje. 

Koekjes, dat is voor dit exemplaar het meest belangrijke onderdeel van zijn bestaan. En aan teefjes snuffelen. Maar wat hij zelf blijkbaar is vergeten, is dat hij enige tijd geleden bij de dierenarts is geweest voor een ingrijpende behandeling. Gevolg: hij is er wat slomer van geworden. En hij kan weliswaar nog wel indruk bij de dames maken, maar daar houdt het dan ook meteen mee op. O ja, slapen. Dat is naast zijn koekjesobsessie eveneens een hobby. En dat voert hij met een enorm fanatisme uit. Om hem zijn hobby ongestoord te kunnen laten uitvoeren, hebben wij zijn mand onder de trap in de hal gelegd. Ligt hij lekker rustig en ook niet in de weg. Maar dat fanatisme…

Het was halverwege de nacht, op het moment dat je er normaal gesproken nog eens even lekker voor gaat liggen, dat ik Truus er noodgedwongen op attent maakte dat er een enorm snurkend kabaal uit haar hoofd kwam. Ze werd wakker, maar het kabaal hield aan. Sterker nog: behalve de snurkende hond beneden aan de trap, had ik nu ook nog een mopperende vrouw naast mij in bed. 

Bart

Een logee

Een logee 

We hebben een hond. Nou ja, hebben, we bezitten hem niet, hij is te logeren. Een echte Labrador. Blond, fors en lui. Je  moet hem namelijk zelf opstarten en hem vervolgens iets laten ondernemen. Uit zichzelf doet hij niet veel. Ja, op een bot knagen. Maar dan moet je het hem eerst uitleggen en voordoen. 

‘Fijn hondje in de omgang’, hoorde ik Agnes opmerken nadat hij haar vriendelijk had begroet en een enorme sliert kwijl cadeau had gedaan. Ook Carla van de Porsche maakte kennis met zijn DNA. Karin Krul daarentegen niet. Hij liep met een enorme boog om haar heen. Hij blijkt dus naast zijn standaard karaktertrekken ook nog behoorlijk intelligent.

 

Maar hij kan je ook behoorlijk irriteren. Zo loopt hij continue achter mij aan, gaat net dáár liggen waar ik moet zitten, en blijft mij maar verwachtingsvol aankijken. 

‘Je moet hem enthousiasmeren’, vond Truus terwijl ze gekke bekken in zijn richting trok. Weinig reactie. ‘Met kinderen gaat dat toch een stuk gemakkelijker’, zei ik.

‘Ja, die zet je even achter een schermpje en vermaken zich prima. O, kijk dan, achter je, Bart. Hij heeft iets bekends gehoord.’ 

Ik draaide mij om en zag hem al kwispelend met zijn natte bek boven het scherm van mijn tablet hangen. 

Bart

De collega

De collega

‘Bij Burgers zoeken ze een collega-bakker’, las Truus hardop voor uit de krant.

‘O? Is hij er vandoor? Gevlucht?’, vroeg ik.

‘Gevlucht? Hoezo gevlucht?’

‘Omdat ze hem zoeken. Dat zeg je net. Staat er ook een naam bij?’

‘Wat zwam je nou allemaal. Ze zoeken een collega.’

‘Lieve schat, iemand is een collega als hij er werkt. Als hij er niet werkt, is hij ook geen collega. Dat moet hij dan nog worden. En dat wordt hij pas zodra hij is aangenomen. Dus, nogmaals: staat er ook bij of hij is verdwenen of misschien gevlucht?’

‘Bart, ik word simpel van jou. Vergeet maar dat ik het je heb voorgelezen.’

‘Of zoeken ze soms een nieuwe bakker! Dat kan namelijk wel. Maar een nieuwe bakker is geen collega, dus dat is onzin. Vreemd verhaal. Ik heb trouwens niks gehoord over een verdwijning. Jij?’ 

Ze keek op. 

‘Nog niet’, zei ze met een gevaarlijk lage stem.

‘Nog niet?’

‘Nee, maar als je zo doorgaat dan kon dat wel eens snel gebeuren.’

Bart

Ene Anton

Ene Anton

‘Hoi Bart, alles goed?’ De altijd weer wulpse Carla-van-de-Porsche passeerde onze oprit terwijl ik daar net stond te vegen.

‘Ja hoor, nul fout’, grapte ik.

‘Lekker weer hè?’

Ik vond dat ook en zei het.

‘Ga je nog iets leuks doen met de Paas?’, vroeg ze belangstellend.

‘Ik denk het niet. Truus haar moeder komt namelijk ontbijten. Ga jij wel iets doen?’, vroeg ik.

‘Ja, ik ga met de club op pad. Samen met mijn nieuwe vriend.’

‘Ah, kijk. Een nieuwe vriend.’

‘Hoor ik enige verbazing?’, lachte ze.

‘Nou ja, ik heb Karin Krul nog niet gesproken, anders had ik het geweten.’

‘Dat denk ik ook. Het is namelijk een volle neef van Karin. Hij heet Anton en rijdt ook Porsche.’

‘Lijkt hij op Karin?’

‘Nee, het is een heerlijke stoere kerel.’

‘Dat zal, maar ik bedoel qua roddel?’

‘Anton? Welnee. Trouwens, ik had de indruk dat hij jou wel kende.’

‘Mij? Hoezo mij?’

‘Nou, hij wist te vertellen dat je onlangs drie dozen eieren bij de Super had gekocht. Eet jouw schoonmoeder zoveel eieren?’

Bart

Een naam

Een naam

‘Ans en Hardy gaan met Pasen met hun camper naar de Ardennen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dat meen je. Ik had ze graag met Pasen een eitje geserveerd’, reageerde ik opzettelijk cynisch. Ik heb namelijk niks met die lui. Kakkers tot diep in de pot.

‘Dat slaat nergens op’, mopperde Truus.

‘Truus het zijn van die overdreven kakkers. Eigenlijk heet hij Harry, maar omdat er duizend Harrie’s in een dozijn gaan, noemt hij zich “Hardy”.’

‘Hij heet officieel ook Hardy. Maar toen hij klein was noemden ze hem Harrie.’

‘Hoe kom je aan die wijsheid?’, vroeg ik.

‘Dat vertelde zijn vrouw tijdens de Rummikub. zat jij nota bene bij!’

‘Ik weet van niks.’

‘Jij weet nooit iets. En of hij nou Harrie of Hardy heet, hij blijft dezelfde.’

‘Dezelfde arrogante bal, bedoel je.’ 

‘Jij heet toch officieel ook anders?’, ging ze verder.

‘Ik heet Bart en ik blijf Bart.’

‘Niet waar, jij heet Barteld. Staat in de papieren die ik erbij kreeg’, lachte ze. ‘Waarom gebruik je die naam niet?’ 

‘Omdat ik geen camper heb en getrouwd ben met een Truus.’

Bart

Wijs kind

Wijs kind

‘Onze kleinzoon komt vanmiddag’, meldde Truus tijdens ons 10 uur koffiemomentje. 

‘O? Leuk’, reageerde ik blij. Ik vind het altijd heerlijk als hij komt. Een lekker jong wat al zo wijs kan praten.

‘Moet hij niet naar school?’

‘Nee, ze hebben studiedag. En Lies moet werken dus…’

‘Dus mogen we lekker oppassen’, lachte ik.

‘Oma, mag ik bij jou slapen?’

‘Nee, nu niet’, lachte Truus. ‘Jij moet morgen naar school. Misschien ander keertje!’ Ze streek hem door zijn krullen.

‘Zullen wij samen de oprit vegen?’, stelde ik voor.

‘Ik veeg!’, riep hij terwijl hij al naar de voordeur rende.

‘Je moet altijd eerst kijken waar je veegt’, legde ik uit. ‘Opa begint altijd vooraan.’

‘Mama veegt nooit’, vertelde hij. ‘Mijn Papa doet dat.’

‘O? Heeft Mama daar geen zin in?’

‘Nee, en Papa zegt dan dat Mama het ook moet leren.’

‘Zo moeilijk is het niet. En wat zegt Mama dan?’, viste ik.

‘Mama zegt dat ze kookt en de was moet schoonmaken.’

‘Ja, Mama’s zijn altijd druk hè? Kijk manneke, nu heb je een bergje en dat vegen we op met een stoffer en blik.’ Ik wees naar het bergje.

‘Mama zegt dan tegen Papa dat hij het zelf moet doen. En dat Papa luie is.’

‘Je bedoelt lui. Dat hij het niet wil.’

‘Ja, en Mama zegt dat hij heel veel op jou lijkt, Opa.’

Bart

Een bezem

Een bezem

Ik ondervind dagelijks dat de bezemstelen van tegenwoordig niet meer aan mijn hoge kwaliteitseisen voldoen. Ze zijn slap, vaak van plastic en zeker niet meer beleunbaar. Onlangs heb ik uit pure frustratie weer een nieuwe gekocht maar ook die voldeed niet. 

Dit exemplaar was van een soort kunsthout: glad en bikkelhard. Zelfs zo hard dat ik op de plek waar je zo’n borstel normaal gesproken verankerd, er geen spijker in kreeg.

Na twee veegstreken lag hij er dan ook al af en bevond de steel zich vervolgens in stukken in onze 240 liter kliko.

'Misschien ligt het aan jou!’, klonk de oplossing van Truus. Alsof ik niet met een bezem om zou kunnen gaan. Valt mij wel eens op dat vrouwen altijd als eerste voor dit soort enthousiaste aanmoedigingen kiezen.

‘Hoezo aan mij?’

‘Je bent te ongeduldig. Valt mij wel vaker op.’ 

‘Dat slaat nergens op, Truus. Ik ben één en al geduld.’

‘Oké, als dat zo is dan vraag ik mij af waarom je niet gewoon met een stoffer en blik aan de gang gaat. Duurt iets langer, maar scheelt een hoop geld en mij een enorme bak gezeur.’

Bart

Aanbieding

Aanbieding

'Mag ik twee gesneden bruin van je?’, vroeg ik aan het meisje achter het brood.

‘Twee?’, vroeg ze vriendelijk. ‘Drie zijn in de aanbieding.’ Ze keek mij verwachtingsvol aan.

‘O, en wat scheelt het dan?’

‘Dat weet ik niet. Maar de chef zei vanmorgen dat ik dat moest zeggen.’

‘Tegen mij?’ 

‘Ja, tegen de klanten.’

‘O, kijk. Maar je weet niet hoeveel korting de klant krijgt?’

‘Nee, helaas. Dat moet u even bij de kassa vragen.’

‘Daar zit vandaag toch Karin Krul?’, vroeg ik op gedempte toon.

‘Ja’, antwoordde ze eveneens gedempt.

‘Kan ik het ook bij de zelfscan vragen?’

‘Nee, de zelfscan kan niet praten.’

‘En de chef?’

‘Die is er niet.’

‘Stond het in de folder?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Heb jij een folder?’

‘Nee, niet zo voor het grijpen.’

‘Scheelt het veel, denk je?'

Ze keek bedenkelijk.

'Dat denk ik niet. Vorige week was er ook al een aanbieding. Dus...'

'O? Ook drie voor twee?'

'Nee, toen was het andersom. Twee voor de prijs van drie. Dus zoveel kan het nooit schelen.'

Bart

Een lichtje

Een lichtje

‘Die van Bakker gaan op vakantie naar Portugal’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Wij niet’, antwoordde ik. 

‘Wie zijn dat trouwens, “die van Bakker”?’

‘Annelies Bakker met haar man. Wonen hier pal achter, Bart. Al jaren!’

‘Joh! Wist ik niet. Kan me ze ook niet zo voor de geest halen. Alhoewel, is zij blond?’, gokte ik. ‘En heeft hij soms zo’n grote zuipneus?’

‘Zij is grijs en hij een klein tenger mannetje.’

‘Maar wel met een grote neus? En loopt zij niet altijd met van die rode laarsjes?’

‘Hoe moet ik dat weten?’, vroeg ze met een blik van “waar gaat dit over”.

‘Nou ja, je weet ook dat ze naar Portugal gaan. Je hebt ze dus blijkbaar gesproken’, concludeerde ik. 

‘Maar wat heeft dat met rode laarsjes te maken? Of met een zuipneus?’

‘Voor mij voor de herkenning. Dan weet ik wie ze zijn, over wie je het hebt.’

‘Nou, even voor jouw duidelijkheid: het zijn die mensen die zich altijd bont en blauw ergeren aan die zwamverhalen van jou. Gaat er dan nu eindelijk een lichtje branden ?’

Bart

Vrijwillig

Vrijwillig

‘Sofie van de Berg komt koffie drinken’, merkte Truus op. Het was de tweede opmerking, naast een “morgen schat”, die ik na het ontwaken tot mij kreeg. Ik zat verdorie nog op de rand van het bed. 

‘Moet dat nu?’, vroeg ik niet blij.

‘Hoe bedoel je? Je wist het toch?’

‘Joh, ik ontwaak net uit een heerlijke droom, kom jij met die trol op de proppen.’

‘Sofie is een aardig mens en doet met haar vrijwilligerswerk goed werk.’

‘Ze poetst toch de kegels van de kegelbaan?’,herinnderde ik mij vaag.

‘Ze is secretaris van de kegelclub, Bart. En ze verzorgt beesten bij de kinderboerderij.’

‘Wat komt ze eigenlijk doen?’

‘Koffie drinken.’

‘Dat zal, maar er moet toch iets van een “waarom” achter zitten? Ze komt nooit!’

‘Ze heeft mij vorige week gebeld met de vraag of ik ook wat vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij wil doen.’

‘Jij, bij de kinderboerderij? Je weet niks van beesten. Ja, van de muizen van je moeder, maar verder.’

‘Dat denk je, Bartje’, hoorde ik haar zeggen. Dat “Bartje zei al genoeg.

‘Ik heb jarenlang ervaring met een snurkend  varken naast mij, dus moet het met die paar kippen echt wel lukken.’

Bart

Lesje

Lesje

‘Ik zag het al’, reageerde ik toen Annie Heuvel mij “in haar voorbij gaan” attent maakte op een paardenbloem die zich tussen de keien een weg naar boven worstelde.

‘O, ik dacht dat je hem vergeten was.’

‘Nee joh, maar hij doet zo zijn best, dat ik hem nog wat uitstel gun.’

‘Zou ik niet doen, Bart. Straks is hij uitgebloeid en dan vliegen zijn zaadjes overal in het rond.’

‘O, maar zover is het nog lang niet. Eerst mogen we nog genieten van zijn opkomst en straks natuurlijk van de bloei van deze fantastische plant.’

Ze keek me aan met een blik van “meent hij dit nou of…”. Ik besloot nog wat extra gas te geven.

‘Er worden hem zelfs medicinale krachten toegedicht. De melk in zijn stam helpt bij stoelgangproblemen. Dus…’

‘Moet je dat drinken dan?’, vroeg ze.

‘Nee, stengeltje plukken en dan uitdrukken boven een boterham. Paar drupjes maar. Daarna kun je gewoon hagelslag strooien of pindakaas smeren.’

‘Je zwamt Bart. Ik heb er nog nooit van gehoord.’

‘Dat komt omdat jullie geen krant hebben. Daar staan zulke wetenswaardigheden beschreven.’

‘Verder nog iets over de paardenbloem? Of ben je klaar.’ Ze maakte aanstalten om door te lopen.

‘De voortplanting is ook bijzonder’, ging ik verder. ‘Als hij is uitgebloeid, zeg maar op leeftijd is, dan zendt hij zijn zaadjes de wereld in.’

‘Ja, dat weet ik. Maar is dat zo bijzonder dan?’

‘Nou ja, met alle respect Annie, ik zie dat jouw Joop nog niet zo snel voor elkaar krijgen.’

Bart

Bart