Wijs kind
‘O? Leuk’, reageerde ik blij. Ik vind het altijd heerlijk als hij komt. Een lekker jong wat al zo wijs kan praten.
‘Moet hij niet naar school?’
‘Nee, ze hebben studiedag. En Lies moet werken dus…’
‘Dus mogen we lekker oppassen’, lachte ik.
‘Oma, mag ik bij jou slapen?’
‘Nee, nu niet’, lachte Truus. ‘Jij moet morgen naar school. Misschien ander keertje!’ Ze streek hem door zijn krullen.
‘Zullen wij samen de oprit vegen?’, stelde ik voor.
‘Ik veeg!’, riep hij terwijl hij al naar de voordeur rende.
‘Je moet altijd eerst kijken waar je veegt’, legde ik uit. ‘Opa begint altijd vooraan.’
‘Mama veegt nooit’, vertelde hij. ‘Mijn Papa doet dat.’
‘O? Heeft Mama daar geen zin in?’
‘Nee, en Papa zegt dan dat Mama het ook moet leren.’
‘Zo moeilijk is het niet. En wat zegt Mama dan?’, viste ik.
‘Mama zegt dat ze kookt en de was moet schoonmaken.’
‘Ja, Mama’s zijn altijd druk hè? Kijk manneke, nu heb je een bergje en dat vegen we op met een stoffer en blik.’ Ik wees naar het bergje.
‘Mama zegt dan tegen Papa dat hij het zelf moet doen. En dat Papa luie is.’
‘Je bedoelt lui. Dat hij het niet wil.’
‘Ja, en Mama zegt dat hij heel veel op jou lijkt, Opa.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten