Een klus

Een klus

‘Elly belde net. Ze hebben de airco kapot’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

Elly is een vriendin van Truus. Voor alle duidelijkheid: van Truus en dus niet van mij. Ik heb niks met deze Elly. Ik vind haar hooghartig, arrogant en in mijn richting overdreven blij. Kortom: niet mijn type.

‘Dan moet Charles aan de bak’, antwoordde ik met de toon van een gesloten loket.

‘Charles heeft twee linkerhanden.’

‘Dan moet ze een andere vent zoeken, alhoewel, dat gaat in haar geval wel even duren. Dan is de zomer voorbij’, voorspelde ik.

‘Kun jij niet even kijken?’, hoorde ik in de verte.

‘Ik? Geen tijd.’

‘Sinds wanneer heb jij geen tijd?’

‘Sinds vandaag.’

‘Wat is er dan vandaag?’

‘Vandaag moet ik een sleuf graven.’

‘Kom op Bart. Geef eens fatsoenlijk antwoord! Hoezo een sleuf graven?’

‘Vanwege de van het dak vallende mussen. Hun airco is namelijk ook kapot!’

Bart

Hitte

Hitte

‘Goh Bart, ondanks de warmte toch aan het vegen?’, vroeg de passerende mevrouw Boerstoel.

‘Jazeker, de oprit moet er netjes uitzien.’

‘Komt de Koning langs?’, lachte ze.

‘Nee, en als hij al zou komen, zou ik voor hem niet vegen. Dat kan hijzelf wel. Of anders wel zijn veeglakei.’

‘Jij bent met er ook één. Maar waarom zou je nu met dit weer vegen? Ga lekker in de schaduw zitten. In de tuin of zo.’

‘Straks mevrouw Boerstoel. Ik moet eerst deze klus klaren. En als ik u was, zou ik mijn opritje ook schoon willen hebben.’

‘Hoezo dan?! De koning kwam toch niet?’

‘Nee, maar morgen treedt het hitteplan in werking. Vanwege de hitte.’

‘En wat heeft dat met de oprit te maken?’

‘Heeft u het nog niet gehoord dan? Er is kans op een nare virus.’

‘Man, man, man, je verzint het waar ik bijsta.’

‘Nee hoor. Morgenvroeg om zeven komt de zuster langs. En dan moet het steriel zijn.’

‘Bart, ik snap er geen jota meer van. Is de hitte in je bol geslagen?’

‘Nee hoor, in geen geval. Niet bij mij.’

‘Maar wat moet die zuster dan hier?’

‘Als het goed is, krijg je vanmiddag bericht van Karin Krul. Die heb ik het uitgelegd.’

‘Wat voor bericht?’

‘Oké, even in vertrouwen: morgenvroeg om zeven uur komt de zuster langs met een gietertje water. Iedereen moet dan om klokslag zeven uur op een schone oprit staan. Met de mond open.’

‘En dan?’

‘Dan wordt in het kader van het nationale hitteplan iedereen afgetankt.’ 

Bart

Plantenprobleem(2)

Plantenprobleem(2)

Komt u maar naar deze kant’, hoorde ik een bekende stem roepen. Ik stond mij net bij de Super te ergeren aan het feit dat er maar één kassa geopend was. Maar goed, de bekende stem. Buurtroddelaarster Karin Krul hing in vol ornaat achter het toetsenbord. Geen ontkomen meer aan. 

‘Ha die Bart’, riep ze enthousiast. ‘Weer terug van weggeweest?’ 

‘Ik ben niet weggeweest maar we waren op vakantie. Wat doe jij hier op vrijdag? Je werkt toch niet op vrijdag?’

‘Jawel hoor. Maar jij komt hier nooit op vrijdag.’

‘Klopt, daar heb ik zo mijn reden voor.’ 

‘De bloemen zijn in de aanbieding’, lachte ze.

‘Bloemen?’ Ik snapte het niet.

‘Ja, voor Annie. Je hebt haar toch onterecht beschuldigd van ongewenst gedrag?’

‘Ongewenst gedrag?’

‘Ja, tegenover jullie plantjes. Dat ze verdronken waren.’

‘Dat is een privékwestie, Karin. Wil je even opschieten? Ik heb meer te doen vandaag.’

Ze begon te scannen.

‘Maar ik heb voor jullie wel een oplossing hoor’, kletste ze verder.

‘Oplossing? Neem je ontslag?’

‘Nee joh, ik wil volgend jaar jullie planten wel verzorgen.’

‘Wacht even Karin. Kan ik nog wat pakken?’

‘Wat wil je pakken dan?’, vroeg ze terwijl ze met haar vinger boven de totaalknop hing.

‘Een bos bloemen. Ik ga het toch maar goedmaken met Annie.’

Bart

Plantenprobleem

Plantenprobleem

‘Je mag voor de volgende vakantie een andere plantenverzorgster zoeken’, meldde Truus nijdig. We zaten aan een ingelast tien-uur koffiemomentje zonder koffie. Truus had mij aan tafel gesleept vanwege de ontstane onrust rond de plantenverzorging tijdens onze vakantie.

‘Hoezo moet ik dat doen?’, vroeg ik.

‘Omdat Annie het niet meer doet. Je hebt haar beledigd.’

‘Beledigd? Omdat ik de waarheid heb verteld? Jij hebt toch ook gezien dat de planten verzopen?’

‘Dat kwam niet door Annie maar door Mama.’

‘Je moeder? Heeft die er zich ook nog mee bemoeid?’

‘Mama is de avond vóór onze thuiskomst nog hier geweest om dat welkomsbloemetje neer te zetten.’

‘Bloemetje? Of bedoel je soms die uitgebloeide takkenbos op tafel.’

‘Toen heeft ze ook de planten nog water gegeven. Ze vond ze te droog!’

‘Dus Annie draagt geen schuld?’, vroeg ik.

‘Nee.’

‘Hm, dan zal ik mijn excuses aanbieden.’ Eigenlijk had ik daar geen zin in, maar wellicht toch handig voor een volgende vakantie.

‘Heeft geen zin. Ze doet het niet meer.’

‘En wat nu?’, vroeg ik.

‘Tja, dan vraag ik Mama wel.’

‘Je moeder?’

‘Ja, die kan dat ook!’

‘Dan mogen we eerst wel een euthanasie-verklaring opstellen.’

‘’Bart!!! Voor Mama?’

‘Nee, voor de plantjes. Dat ze accoord gaan met hulp bij zelfdoding.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

Het is weer klaar. We zijn weer thuis. Eigenlijk kan ik deze column hiermee afsluiten, ware het niet dat ik tijdens achterstallig veegwerk, Annie van der Heuvel van de oprit veegde. Annie heeft tijdens onze afwezigheid de plantjes verzorgd inclusief de cactus die ik ooit van mijn schoonmoeder voor mijn verjaardag kreeg. 

‘Kom je doen?’, vroeg ik.

‘Ik kom de sleutel terugbrengen, Bart. Leuke vakantie gehad?’

‘Ja, totdat we bij aankomst de kamer binnenkwamen.’

‘Wat dan?’

‘Heb je de plantjes soms zwemles willen geven?’ 

‘Hoezo? Ik heb de aanwijzingen van Truus opgevolgd.’

‘Ja, daar gaan we dus Annie. Truus heeft er absoluut geen verstand van. Je had het beter mij kunnen vragen.’

‘En wat nu?’

‘Nou ja, ik ben de hele avond bezig geweest om ze te reanimeren.’

‘Ik geloof er geen bal van Bart. Ik heb ze maar heel weinig water gegeven. Er was niks mee aan de hand.’

‘Niks mee aan de hand? Laat ik je meteen maar uit de droom helpen: voor de cactus die ik van schoonmama heb gekregen kwam hulp te laat.’

‘Te laat? Zal ik je dan een tip geven? Voor een volgende keer?’

‘Tip?’

‘Ja. Ik zou hem bij binnenkomst meteen mond-op-mond beademing geven. Knapt zowel je cactus als jijzelf enorm van op.’

Bart

Nieuwe bel

Nieuwe bel

De bel ging. Nou ja bel, de 5^e van Beethoven klonk in de gang. Dat is zo gekomen omdat Truus klaar was met “de bel”. Toen ze dat tijdens een tien uur koffiemomentje vertelde, zag ik de bui al hangen: er moest een ander “er-staat-iemand- voor-de-voordeur” waarschuwingssysteem worden aangeschaft. En  compleet met camera. O ja, ik mocht hem bestellen, betalen en monteren. Het heeft alleen even geduurd voordat ik alle orkestleden in de engelenbak had zitten, maar toen kwam er toch wel een aardig deuntje uit het luidsprekerboxje.  Truus ging in eerste instantie voor de 4^e van Beethoven, maar daar vond ik niks aan. Dus hebben we een paar orkestleden gewijzigd en is Truus nu zeer tevreden.

De camera echter, vind ze lastig. Volgens haar vervormd het beeld teveel. De aanbellers zijn volgens haar onherkenbaar. Ik vind dat niet….

‘BART, IEMAND AAN DE VOORDEUR!’, schreeuwde ze vanuit de keuken.

‘Kun je zien wie het is?’

‘Nee, het is weer net een spook!’

Ik opende de gangdeur en keek naar de voordeur. Toen richting Truus: ‘Zoe je wel dat de camera prima werkt! Je moeder staat voor de deur,!’

Bart

Grapje

‘Ik hoor de laatste tijd weinig van Krul’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘Fijn toch?’, vond Truus.

‘Jawel, maar ik vind het verdacht. Ik vermoed  dat ze iets aan het uitbroeden is.’

‘Karin? Iets uitbroeden?’ Truus moest lachen.

‘Ja Truusje, leer mij Karin Krul kennen. Die heeft bij de Super achter de kassa weer iets opgevangen en zit nu uit te denken hoe ze het zo smeuïg mogelijk kan uitventen.’

‘Misschien wel iets over jou’, lachte ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo? Heb je iets uitgevreten?’

‘Neu, niet echt.’

‘Niet echt? Wat heb jij uitgespookt Bart?’

‘Ach, je hebt allemaal wel eens een dingetje. Jij toch ook wel eens?’

‘Ik heb geen dingetje. Vertel, wat heb je uitgevreten?’

'Ach, eigenlijk niks bijzonders. Gewoon, grapje. Moet kunnen toch?'

'Bart, jouw grapjes kunnen nooit. Dus ook nu niet. Kom op. Welke ramp staat ons te wachten?'

'Ach, ik heb haar in vertrouwen verteld dat onze buurt zondag wordt verrast met een straatprijs in de Postcodeloterij. Inclusief die kale neet.'

'Hahaha, wat grappig. Ik rol van mijn stoel.'

'Nu al?', vroeg ik.

'Hoezo nu al?'

'Omdat je het grappige nog niet hebt gehoord. Die kale komt niet zondag, maar maandag.'

Bart

Een vraag

Een vraag

'Goh meneer, mag ik u iets vragen?', vroeg een oudere dame die pal voor onze oprit in haar handremmen kneep en van haar fiets stapte. 

Ik keek op van mijn dagelijkse oprit- veegklus. 'Dat mag hoor, brand los!'

'Woont u hier al lang?'

'Wat vind u lang?', vroeg ik.

'Hoe bedoelt u?'

'U vraagt hoe lang ik hier al woon. Dus blijkbaar heeft u een bepaalde periode in gedachten.' 

Ze keek mij verbaasd aan. 'Raar antwoord, meneer. Laat ik het dan anders formuleren: Sinds welk jaar woont u hier?'

'O, daar moet ik even over nadenken. Vanwaar deze vraag?'

'Ach ja, natuurlijk. U wil de reden van mijn vraag weten.'

'Ja, wel graag. Ik kan natuurlijk niet zomaar overal op antwoorden.' 

'Ik heb jaren geleden in dit huis gewoond.'

'In ons huis?'

'Nee, toen was het van ons.'

'O, kijk. En nu vermoed ik dat u er na ons bent gaan wonen.'

'Dat zou kunnen. En waar woont u nu?'

'In Arnhem. Ik fietste hier over de dijk en toen dacht ik ik ga even kijken.'

'Leuk. Zoals u ziet, niks veranderd.'

'Jawel, toch. Ik zie duidelijk verschil.'

'O? En wat is dan het verschil?'

'De oprit.'

'O, u bedoelt dat hij schoner is?', vroeg ik met het oog op erkenning voor mijn vele vegen.

'Nee, juist niet. Hij is helemaal ingesleten. Het is net of hij overdreven wordt geveegd.' 

Bart

Knipklus

 Knipklus

‘Bart, je moet binnenkort de heg knippen. Hij wordt weer te hoog’, meldde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Klopt. Ik wacht op die trompettist van hierachter.’

‘Hoezo op de achterbuurman?’, vroeg ze.

‘Totdat hij begint. Vorig jaar heb ik de bovenkant geknipt. Nu mag hij eerst.’

‘Beetje kinderachtig’, hoorde ik haar zeggen.

‘Hoezo kinderachtig? Ik ben er klaar mee. Ik kan elk jaar de bovenkant knippen.’

‘Bart, Harrie is heel druk, en jij hebt tijd zat.’

‘O ja, ik heb weer tijd zat. Nou, als die trompettist eens wat minder zou toeteren, scheelt het in ieder geval al een hoop kabaal. Iets van het “mes snijdt aan twee kanten”.’

‘O kijk’, hoorde ik de andere kant van de tafel reageren. ‘Als het mes dan toch aan twee kanten snijdt, kun je tegelijkertijd zowel de voor als bovenkant maaien.’

Bart

Een reparatie

Een reparatie

‘Wat ben jij nou aan het doen?’, hoorde ik Truus vragen terwijl ik enorm bezig was twee wasknijperhelften weer aan elkaar te prutten.

‘Ik probeer de schade die jij gisteren hebt veroorzaakt te herstellen’, antwoordde ik.

‘Schade?’

‘Ja, toen jij de was ophing.’

‘Wat is dat dan?’

‘Ik geef toe dat hij nauwelijks nog herkenbaar is, maar ik zal je helpen: dit was ooit een wasknijper.’ Ik showde de twee helften.

‘Man, het veertje schoot eruit. Dan gooi je het toch gewoon weg?’

‘Truus, dat gaan we niet doen. Hij is weliswaar total loss, maar deze Bart zou deze Bart niet zijn als hij hem niet zou kunnen repareren. Heb je er nog één als voorbeeld?’

‘Ja, in het mandje. Hangt aan de waslijn.’

‘Pak even dan’, drong ik aan.

‘Dat doe je zelf maar!’

‘Ondankbaar ding!’, schold ik en stond op.

‘En, is het al wat?’, vroeg ze wat later.

‘Nou, nog niet helemaal. Weet je Truus, ik lees normaal altijd eerst de constructie-tekening. Maar die heb je waarschijnlijk al weggegooid.’ 

Ze keek me hoofdschuddend aan.

‘Wat schud je nou met je hoofd?’, vroeg ik geïrriteerd.

‘Bart, deze knijpers komen rechtstreeks uit de Bijlmerbajes. En die is al jaren geleden gesloopt.’

Bart