Een vraag

Een vraag

'Goh meneer, mag ik u iets vragen?', vroeg een oudere dame die pal voor onze oprit in haar handremmen kneep en van haar fiets stapte. 

Ik keek op van mijn dagelijkse oprit- veegklus. 'Dat mag hoor, brand los!'

'Woont u hier al lang?'

'Wat vind u lang?', vroeg ik.

'Hoe bedoelt u?'

'U vraagt hoe lang ik hier al woon. Dus blijkbaar heeft u een bepaalde periode in gedachten.' 

Ze keek mij verbaasd aan. 'Raar antwoord, meneer. Laat ik het dan anders formuleren: Sinds welk jaar woont u hier?'

'O, daar moet ik even over nadenken. Vanwaar deze vraag?'

'Ach ja, natuurlijk. U wil de reden van mijn vraag weten.'

'Ja, wel graag. Ik kan natuurlijk niet zomaar overal op antwoorden.' 

'Ik heb jaren geleden in dit huis gewoond.'

'In ons huis?'

'Nee, toen was het van ons.'

'O, kijk. En nu vermoed ik dat u er na ons bent gaan wonen.'

'Dat zou kunnen. En waar woont u nu?'

'In Arnhem. Ik fietste hier over de dijk en toen dacht ik ik ga even kijken.'

'Leuk. Zoals u ziet, niks veranderd.'

'Jawel, toch. Ik zie duidelijk verschil.'

'O? En wat is dan het verschil?'

'De oprit.'

'O, u bedoelt dat hij schoner is?', vroeg ik met het oog op erkenning voor mijn vele vegen.

'Nee, juist niet. Hij is helemaal ingesleten. Het is net of hij overdreven wordt geveegd.' 

Bart