De drempel

De drempel

‘Ik sprak net Carla’, zei ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘O? Sprak jij haar of zij jou?’

‘Maakt dat verschil?’

‘Jazeker, als zij jou spreekt dan heeft ze iets nodig. Als het andersom is, dan is ze -of met haar Porsche bezig -of heeft ze een spannend outfitje aan. Dus…’

Ze keek me met enige strengheid aan.

‘Er komen waarschijnlijk geen verkeersdrempels in de straat’, ging ik verder.

‘Oké, en van wie heb je dat gehoord?’

‘Ja, wie heb ik nou net gesproken?’

‘Carla?’ 

‘Ja, dat vertelde ik toch! Haar auto ligt te laag op de weg. Kan niet over de drempels.’

‘En waar heeft ze die wijsheid vandaan?’

‘Van de gemeenteraad. En die nemen dat besluit, Truus.’

‘Wat heeft ze met de gemeenteraad? Heeft ze daar een vriendje? Of is de complete raad op nachtelijke audiëntie geweest.’

‘Geen idee. Dat heeft ze niet verteld. Dat is vertrouwelijke informatie.’

‘Jaja, vertrouwelijk.’

‘Maar goed, ik had dus toch gelijk’, wreef ze met haar verbale schuurpapiertje. ‘Jij hebt haar gesproken en het ging over haar Porsche.’

‘Nou, niet helemaal hoor, Truusje. Ze had ook haar spannende outfitje aan.’

Bart

De schone slaapster

De schone slaapster

‘Ga je nog naar de carnaval?’, vroeg buuf Agnes. Ik was vanwege het lekkere weer de oprit aan het vegen en zij verliet net op dat moment haar huis.

‘Kijk eens goed? Zie je mij carnaval vieren?’

‘Nee je bent nu aan het vegen. Maar komend weekend?’

‘Ik zal nooit carnaval vieren. Ik ben Hagenees en die zijn verstandig.’

‘Ik ben een Brabo en niet verstandig. Maar Hagenezen kunnen er ook wat van hoor. Kijk maar eens naar het Kabinet! 

‘Ja, die Faber kan zo met de optocht mee!’, lachte ik.

‘Ik ga het weekend naar Oeteldonk’, lachte ze.

‘Kijk, dat bedoel ik. Oeteldonk. Wat moet ik me in hemelsnaam bij een Oeteldonk voorstellen? Is dat je nieuwe vriend?’

‘Nee dat is de carnavalsnaam van ‘s-Hertogenbosch. Ik logeer daar bij mijn ouders.’

‘Tjonge jonge, Oeteldonk. Hoe verzinnen ze het! En ga je ook verkleed?’

‘Ja, natuurlijk. Ik ga als de schone slaapster.’

‘Ha kijk, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’

‘Iets bij voorstellen?’, lachte ze.

‘Ja, je werkt toch bij de gemeente?’

Bart

Vandalisme

Vandalisme

‘Ik krijg zo langzamerhand een sik van dat bericht over Amalia’, zuchtte ik terwijl er op het scherm voor de zoveelste keer aandacht werd geschonken aan haar eerste optreden.

‘Ach ja, de eerste keer is toch ook hartstikke belangrijk!’, riep Truus vanuit de keuken. 

‘Hou toch op. Toen wij de eerste keer spannende dingen deden kwam dat toch ook niet op TV?’

‘Bart, Amalia wordt straks onze nieuwe Koningin. De mensen vinden het leuk om haar nu al bezig te zien.’

‘Ik vind het helemaal niks. Hier, kijk dan. De vijf uursshow. Ze hebben zelfs die Blauw-Bloed Bes uitgenodigd om over haar kleding te zwammen. Wat een overdreven geleuter.’

‘Joh, ga even lekker buiten spelen, chagrijn!’

‘Ik vind het pure propaganda.’

‘Propaganda?’

‘Ja, voor decadentie en vandalisme. Ze smijt zomaar een peperdure fles champagne tegen een hagelnieuwe schuit.’

‘Man, hou toch op. Zo gaat dat.’

‘Jaja, zo gaat dat. Moet ik eens proberen. Een fles champagne kapot gooien tegen die nieuwe Porsche van Carla hier uit de straat.’

‘Nou ja Bart, dan haal je in ieder geval ook het 

Nieuws!’

Bart

Ongewenst bezoek.

Ongewenst bezoek

Had ik weer. Wilde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nét een zelfgebakken plakje cake in mijn mond duwen, ging de voordeurbel.

‘Doe jij even open?’, vroeg Truus.

‘Waarom? Ik heb toch niet gevraagd of ze aan willen bellen?’

‘Doe niet zo flauw. Loop even!’

‘Truus, ik heb nu de keus tussen een plak cake of de deur openen. Ik kies voor de cake.’

Ze stond zuchtend op en verdween mopperend in de hal.

‘Morgen Bart’, hoorde ik nu een stem. Ik draaide mij geschrokken om: Krul, Karin Krul met een fotoalbum in haar hand.

‘Karin komt even vakantiefoto’s van Australië laten zien!’

‘Mooi!’, riep ik terwijl ik het laatste stuk cake in mijn mond duwde. ‘Ik ben weg!’

‘Hoezo? Wat moet je dan?’, vroeg Truus.

‘Schat, ik heb de keus om een klusje bij je moeder te doen of foto’s te bekijken. Ik kies voor het minst erge!’ Ik lachte er een beetje bij.

‘Wil jij ze dan niet zien, Bart?’, vroeg Karin ietwat teleurgesteld.

‘Nee hoor. Niet nodig. Ik ga namelijk voor de gesproken versie van het album.’

‘Gesproken versie?’, vroeg ze.

‘Ja, die zit drie dagen in de week achter de kassa bij de Super!’

Bart

Gezond

Gezond

‘Misschien moet je even naar de dokter’, vond Truus nadat ik wederom een klaagzang had geuit rond de toestand van het inwendige middengedeelte van mijn lichaam. Ergens tussen hoofd en onderstel.

‘Je loopt de hele week al te klagen. Dus doe vooral mij een lol en maak een afspraak.’ Ze klonk streng. 

‘Ik kan niks bijzonders ontdekken ’, stelde de arts vast nadat hij mij zo ongeveer binnenstebuiten had gekeerd. ‘Heeft u zelf nog een idee?’ 

Ik vertelde dat ik dat niet had. 

‘Tja, dan wordt het lastig.’

‘Heeft u in het verleden al eens vaker zulke klachten gehad?’

‘Ja, wel eens’, zei ik na enig nadenken.

‘Lang geleden?’

‘Ja, op veertien augustus tweeduizend-vier.’ 

‘Zo, dat heeft wel impact gehad’, vond hij.

‘Hoezo impact?’

‘Omdat u die datum nog zo precies weet.’

‘Ja, klopt. Dat was de dag na mijn vijftigste verjaardag. Ik had toen een enorme kater.’

‘O? En is dat nu niet het geval geweest?’

‘Dat denk ik niet, dokter.’

‘Oké, en waaruit blijkt dat?’

‘Het is nu geen veertien augustus en bovendien leef ik heel gezond.’ 

‘En wat noemt u gezond?’, vroeg hij met een lach.

‘Tja, ik rook niet, ik drink niet en ik beweeg niet.’

‘Dan leeft u inderdaad heel gezond.’

Bart

Een tiep

Een Tiep

Had ik weer: zit je een keer in de trein, neemt er op de lege plek tegenover je een dame plaats. En dan niet zo maar één.. Nee, het betrof in mijn beleving zo’n actie-tiep die je op het nieuws wel eens op de A12 uit hun plaat ziet gaan. En in dit specifieke geval dan een afgemonteerd exemplaar met een gebreide vijfentachtig kleurentrui, pofbroek en een rugtas van een zelfgekweekte maïskolf. Zoiets. 

Terwijl ik haar zo observeerde zag ik haar met haar behoorlijk stevige achterwerk wel ergens ter hoogte van het Haagse Malieveld op het asfalt zitten.

Ze keek met een enorme ernst de wereld in en was ongetwijfeld bezig met het bedenken van acties tegen fossiele brandspullen. 

Plots trok ze haar rugding op schoot, poerde wat binnen de ingewanden en rukte een boekje-met-potlood tevoorschijn. 

Ze keek nog even vluchtig naar het plafond, toen naar mij, slaakte een zucht en schreef wat op. 

De attributen keerden daarna terug in de maiskolf, die met een paar sluittouwtjes werd dichtgetrokken en ze schoof hem terug naast zich op de bank. 

Vervolgens plaatste ze de punten van haar ellebogen op haar knieën en plaatste haar handen onder haar hoofd. Niet lang, want nadat ze met haar asfaltwals op het bankje heen en weer had geschoven, stond ze op, greep de maïskolf en haastte zich de wereld in. Ik bleef achter met de voor mij prangende vraag: waar heb ik nou in Godsnaam naar zitten kijken.

Bart

Een nieuwe trui

Een nieuwe trui.

‘Ik vind het niks’, zei ik toen ik de trui paste.

‘Niks? Wat vind je niks?’, vroeg Truus.

‘De verkoopster!’, antwoordde ik. ‘Wat denk je nou wat ik bedoel!’

‘Nou ja, ik vind die verkoopster ook niks.’

‘Truus, ik wil geen trui met horizontale banen.’

‘Verticale banen vind je ook niks, dus?’

‘Wat dus?’

‘Dus wordt het geen trui.’

‘Er zijn toch ook nog andere truien?’, zei ik.

‘Nee, die zijn er niet!’, bitste ze.

‘Hoezo niet? Truien zat!’

‘Lieve schat. Truien zat? Let goed op: meneer wil geen strepen, geen stippen. Effen truien vind hij saai, een V-hals staat te ouderlijk, een ronde hals is te benauwend. Wol kriebelt, katoen kreukt teveel, rood, blauw groen en zwart zijn niet “jouw kleuren”. 

Dan hebben we het nog niet over slobbertruien gehad, truien met een rits, een kraag, truien met een boord…  Die vindt meneer  allemaal niks. Dus, hoezo truien zat?’

Ik keek haar aan, vervolgens wanhopig om mij heen en ontdekte toen een gele trui. Hij lag moederziel alleen op een plank.

‘Die lijkt me wel wat!’, riep ik blij.

Ze keek me hoofdschuddend aan. ‘Geel? Sorry Bart. Die vind ik helemaal niks.’

‘Helemaal niks, Truus? Jij hebt toch ook werkelijk altijd wat te zeuren.’

Bart

Over de grens

Over de grens

‘Wij doen tegenwoordig de boodschappen in Duitsland’, vertelde Annie van der Heuvel tijdens haar verstoring van mijn tien uur koffiemomentje. Ze kwam voor een ei, maar bleef op uitnodiging van Truus plakken. En, ze “bliefte” geen koffie maar een kopje thee. Pfffft…

Vervolgens ontwikkelde het gesprek zich in de richting van de dure boodschappen. Typisch Annie. Klagen, klagen en nog eens klagen.

‘Weet je Truus, bijna alles is daar goedkoper. De frisdrank, bier, wijn…’

‘Ik nuttig geen van allen’, zei ik.

‘O, maar er zijn nog veel meer winstpakkers hoor. En Joop pakt na afloop nog een tankbeurtje mee.’

‘Ik heb al eens een vergelijking gezien in de krant. Gemiddeld maakt het weinig uit. Ja, die beurt van Joop. Verder niet.’ 

‘Toch vind ik dat wij ook eens moeten gaan Bart!’, vond Truus.

Mijn koffie werd op slag koud. ‘Ik naar Pruisen? Ben je gek geworden?’

‘En weet je wat er heel erg goedkoop is?’, zeurde ze verder.

‘Zangzaad?’, vroeg ik.

‘Nee, hondenvoer. Echt stukken goedkoper.’

‘Bart, wij gaan zaterdag naar Duitsland!’, hoorde ik Truus enthousiast roepen.

‘Nou, zaterdag wordt niks’, reageerde ik.

‘O, heb je weer wat?’

‘Nou ja, ik moet toch eerst een hond kopen.’

Bart

De rollator

De rollator

‘Oma Roos heeft een nieuwe rollator’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Een hele nieuwe?’

‘Ja, de oude was op, versleten.’

‘Versleten? Hoe kan dat nou? Zo’n ding verslijt je toch niet?’

‘O, jawel hoor. Bandjes waren op, remmen versleten, roest…’

‘Wat is het bouwjaar?’

‘Bouwjaar? Weet ik veel.’

‘En vlieguren? Enig idee hoeveel?’

‘Nee, maar ze gebruikt hem best veel.’

‘Heeft ze hem ingeruild of zo?’

‘Nee, dat kon niet. Nee, hij gaat naar de kringloop.’

‘Is hij al weg?’, vroeg ik.

‘Hoezo? Waarom vraag je dat?’

‘Ik wil hem wel hebben.’

‘Bart, je gaat toch niet achter een rollator lopen?’

‘Dat sluit ik niet uit. Ik ga binnenkort een weekendje skiën!’

Bart

Terug

Terug

‘Ha die Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij. Karin Krul, buurtroddelaarster, stond in mijn nek te spetteren. Ik had speciaal nog een dagje gewacht alvorens de Super, waar zij achter de kassa zit, te bezoeken. Ze werkt nooit op woensdag, maar helaas. 

‘Je werkt toch nooit op woensdag?’, vroeg ik.

‘Ach ja, griepgolfje. Nu mag ik extra werken. Is ook wel nodig, dat reisje naar Australië heeft er flink ingehakt.’ 

Ach Jezus, dat was waar ook. Australië. Ze waren naar Australië geweest. 

‘En nu kom je hier de kassa plunderen?, vroeg ik tactisch als ik ben. ‘Zal je baas blij mee zijn.’

‘Ach nee, gekkie. Moet je niet vragen of we het leuk hebben gehad?’

‘O, dat weet ik al. De piloot belde onderweg. Je hebt kangoeroe’s gezien en je had ruzie met je schoonzoon? Of was het je schoondochter.’

‘Welnee. Ik kom binnenkort wel bakkie doen. Leg ik het uit.’

‘Ik hoorde trouwens dat die van Tuinstra tijdens onze vakantie hebben besloten om te gaan scheiden? Heb jij daar nog iets van gehoord?’

‘Nee, niet veel. Alleen dat ze speciaal hebben gewacht totdat jij op vakantie was. Ze wilden het namelijk liever zelf vertellen.’

Bart

Wattenstaafjes

Wattenstaafjes 

‘Morgen mevrouw, even een vraag: werkt u hier?’

‘Jazeker, en al vijfentwintig jaar.’

‘Kijk, dan moet u er ook verstand van hebben’, klonk mijn voorlopige conclusie.

‘En waar moet ik verstand van hebben?’, vroeg ze vriendelijk. Ze trok wel een voorbehoud-rimpeltje op haar voorhoofd.’

‘Wattenstaafjes’, zei ik.

‘O, die liggen in het schap links in de volgende gang.’

‘Dat klopt, maar dat wil ik niet vragen.’

‘O? Wat wilt u weten over onze wattenstaafjes?’

‘Of ze zijn getest. Dat staat namelijk niet op het doosje.’

‘Getest? Hoezo getest?’

‘Nou ja, of ze stevig zijn, wat voor watten er worden gebruikt, de lengte, of je ze kunt wassen voor hergebruik…’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden.

‘Hergebruik? Dat zeker niet meneer, ze zijn wel stevig en aan beide uiteinden voorzien van een wattentip. Je kunt ze dus wel aan twee uiteinden gebruiken. Maar hergebruik…

Waarom zou u ze willen hergebruiken?’, vroeg ze terwijl ik net verder wilde lopen.

‘Ze zijn bedoeld voor het schoonmaken van de oren van mijn schoonmoeder. En dat gaat zonder hergebruik een doosje of tien kosten. En dat wordt te duur.’

Bart

Vakantie

Vakantie 

‘We moeten binnenkort ook weer eens aan de caravan gaan denken’, merkte Truus op. Ze bladerde tijdens ons tien uur koffiemomentje door een recent ontvangen kampeergids.’

‘Hoezo moet ik daar aan denken? Hij staat toch in de stalling?’

‘Jawel, maar hij moet er ook een keertje weer uit. Vakantie!’ Ze wees naar de voor haar liggende gids.

‘Truus, ik bel over een maandje of drie  met de stalling, haal hem op, zet hem op de oprit, geef jou de sleutels en dan hoor ik wel wanneer we vertrekken.’ 

‘O? En wie maakt hem dan schoon? Wie pakt hem in? Al enig idee?’

‘Dat doe jij toch altijd? Ik rij hem ook al naar de camping! Enig idee hoe zwaar dat is?’

‘O ja? Zwaar? Dan doen we het dit jaar anders: jij maakt hem schoon, sjouwt de spullen erin en ik rij hem dan wel naar de camping. 

Ik moest enorm zuchten.

‘Wat zucht je nou?’, vroeg ze. ‘Schat, dat duurt zoals gezegd nog zeker drie maanden. Als ik de komende drie maanden constant over de caravan moet nadenken, kun je mij wegbrengen.’ 

‘Mooi Bart, als het dan naar Zuid Frankrijk is, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

‘Karin en Sjaak zijn ook weer thuis’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik meende even dat ik het niet goed had gehoord. ‘Wil je dat nog één keer herhalen?’, vroeg ik om op zeker te gaan. 

‘Ja, hallo, je hoorde mij echt wel, Bart. Ze zijn vanochtend met de Schipholtaxi thuis gebracht.’ Toch goed gehoord.

‘Hoe was het met de chauffeur van de taxi?’

‘Niet zo flauw Bart. Ze zijn weer thuis.’

‘Krijg je een jet-leg als je uit Australië komt vliegen?’, wilde ik weten.

‘Hoezo? Ik heb geen idee.’

‘Dan hoop ik dat ze nog drie maanden nodig heeft om bij te komen en ze al die tijd binnen moet blijven.’

‘Man, zit toch niet altijd zo te zaniken. Ze zijn op vakantie geweest. Verder niks. Als wij thuiskomen van vakantie, dan vindt de buurt dat toch ook altijd leuk?’

‘O ja, dat is ook zo. Dan hangen ze slingers op, organiseren ze een lampionoptocht, barbecue, komt er een muziekkorps voorbij.’ 

Ik keek haar aan.

‘Dat bedoel ik.’

‘Wat bedoel je Truus?’

‘Ik bedoel dat ze nu waarschijnlijk in bed liggen, dus heb je alle tijd om een leuk  welkomsfeest te organiseren.’

Bart

Kaasboer

‘Hé Bart, heb jij de kaasboer toevallig gezien?’, vroeg mevrouw Peters van even verderop. Ik stond toevallig net buiten mijzelf af te vragen wat ik buiten moest doen.

‘Ja, vorige week woensdag, in de stad. Hij zat daar samen met de kaasboerin op een terras.’

‘Dat bedoel ik niet. Of hij hier in de straat is geweest vanmorgen.’

‘Ik heb hem niet gezien. Maar hoezo? Wordt hij vermist?’

‘Vermist? Nee, hij komt elke zaterdag, maar tot nu toe heb ik hem nog niet gezien.’

‘Hm, ik sta hier al vanaf zeven uur vanochtend. Hij zou mij opgevallen moeten zijn, toch?’

‘Vanaf zeven uur vanochtend? Wat moet jij om zeven uur al buiten?’

‘Ik geniet altijd van de opkomende zon. Is zo geweldig om te ervaren!’

‘Maar het is inmiddels half elf. Sta je hier nog!’

‘Dat klopt, hij hangt nog steeds achter de wolken, dus nog even wachten.’

'Zou er soms iets met de kaasboer aan de hand zijn?', vroeg ze.

'Dat denk ik wel', veronderstelde ik.

'wat dan?'

'Ik denk dat hij op dezelfde zon staat te wachten.'

Bart

Haiiii

Haiiii

‘Haiiiiii’, riep ze vanachter de receptie-desk.

‘Haiiiiii’, riep ik terwijl ik de showroom binnenstapte.

Ik echode de “Haiii” omdat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan deze overdreven manier van  begroeting. Onze buuf had in het begin van haar “onze buuf-zijn” ook deze gewoonte. Maar dan met een dubbele. “Haihai”. 

Maar goed, deze “Haiiii” kwam dus uit de mond van de receptioniste van onze garage. Ik was daar op advies van Truus die van mening was dat de afstandsbediening van onze auto niet goed meer afstandsbediende.

Ik legde “haiii” uit waarvoor ik kwam en overhandigde haar de sleutel waarna ze mij eerst vroeg of onze auto nog beviel en daarna wees op een nieuw model. O ja, en ik mocht ook wel even in snoepwinkel kijken. “Kijk maar eens en je mag er ook wel even inzitten.’

Uiteraard neem je als notoire snoepkont de uitnodiging aan en waant jezelf in de achtste hemel, voor zover die bestaat….

‘We hebben een mailtje van de garage’, meldde Truus na mijn terugkeer op aarde. 

‘Dat zal best. Ik denk de offerte van het nieuwe model.’

‘Het nieuwe model? Weet je wat die kost?’, riep ze geschrokken.

‘Ja, kleine anderhalve ton, maar daar gaat het niet om. De mail kan weg.’

‘Waarom heb je dan om een offerte gevraagd?’

‘Ach, een kleine massage doet wonderen: de batterij werd zo gratis vervangen.’

Bart

Nieuwe bril

Nieuwe bril

‘Hé Bart, nieuwe bril?’, vroeg ze. De “ze” betrof een buurtgenote van verderop. Ik kende haar van de zeldzame keren dat ik bij de rummikup-avond aanwezig was. Niet mijn favoriete bezigheid maar soms moet je wat.

‘Klopt Dollie, vind je hem leuk?’

‘Hij maakt je streng’, vond ze.

‘Kijk, missie geslaagd’, lachte ik.

‘En je bent helemaal niet streng’, vond ze.

‘Vandaar deze bril, Dollie. Kan ik de buurt streng toespreken.’

‘Nou, daar zitten we echt op te wachten.’

‘Vind Truus hem niet té?’

‘Jawel, maar ook zij moet af en toe streng worden toegesproken.’

‘Ik hoor het al wel weer, met jou kun je geen serieus gesprek voeren.’

‘Zijn het ook meekleurende glazen?’

‘Hoe bedoel je meekleurend?’

‘Dat ze donker worden als de zon schijnt.’

‘O dat. Nee, niet met de zon maar ze worden wel donker als ik ‘s middags op de bank een tukkie wil doen.’

Bart

Lijmen

Lijmen

‘Wat ben je aan het doen?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aanschoof. Voor haar lagen twee losse dingetjes die gelet op de ook aanwezige tube lijm ongetwijfeld aan elkaar geplakt moesten worden.

‘Ze zijn los en horen aan elkaar.’

‘Waarom vraag je het mij niet?’, vroeg ik verbaasd.

Ze keek alleen maar op. Maar met een alles zeggende blik.

‘Oké, maar het kan ook met een schroefje. Boor je een gaatje. Schroefjes liggen in het magazijn.’

‘Ik lijm het vast. Kan ook een nieuwe kopen, maar dat is onzin, plakken kan ook.’

Ze draaide de tube los maar hoe ze ook kneep…

‘Je hebt de laatste keer de tube niet goed gesloten’, zei ze. ‘Opgedroogd.’ 

Ik kreeg de tube toegeworpen. 

‘Geef maar hier, boor ik wel een gaatje. Schroef erdoor en klaar.’ 

Ik pakte de twee delen, floot het deuntje van de broertjes Bever en verdween in de schuur…

‘Ja, dat moeten ze zijn’, bevestigde ik wat later tijdens een telefoongesprek met de leverancier.

‘O? Die zijn niet meer te krijgen? Uit het assortiment? En wat nu?’

‘Wat zegt u? Lijmen? Niet schroeven? Nee, inderdaad. Ze zijn erg teer. Oké, gaan we proberen.’

‘Wie had je aan de telefoon?’, vroeg ze.

‘O, niks bijzonders. Even wat nagevraagd.’

‘En hoe staat het nu met die plaatjes?’

‘Plaatjes? O, die. Het zijn er nu vier. Haal wel even een tube lijm. Maak ik er weer twee van.’

Bart

een taartje

Een taartje

Truus moest op uitnodiging naar een verjaardagsfeestje van een tante wat geen tante is maar door Truus zo wordt genoemd. En dus schuif je, solidair tot op het huwelijkse bot, met frisse tegenzin ook maar aan. 

Plaats van de verjaring: een plaatselijk zaaltje. Duur van het feest: veel te lang.

En daar zit je dan. Aan een tafeltje met voor je een schaaltje nootjes. Ter informatie: ik heb een aangeboren pesthekel aan nootjes.

‘Neem een paar nootjes’, stelde Truus voor terwijl ze zelf met een lepeltje twee exemplaren oplepelde en in haar mond stak.

‘Nootjes zijn voor apen. Dan blijven ze op apen lijken.’

‘O, dank je.’

‘Wilt u een taartje, meneer?’, vroeg de ober mij.

‘Ik denk niet dat mijn man die lust’, reageerde Truus snel voordat ik kon reageren. Ik was met stomheid geslagen en de ober inmiddels drie tafels verder.

‘Wat zeg jij nou?’, riep ik vol ongeloof. 

‘Jij wilt toch niet op een aap lijken?’

‘Hoezo niet op een aap lijken?’ Ik was nu echt pissig en probeerde de aandacht van de ober te vangen.

‘Ja, op een aap. Er zaten namelijk nootjes op het taartje.’

Bart

Problemen

Problemen 

‘Mogguh Agnes’, wenste ik onze buuf toe toen ze de voordeur uitstuiterde.

‘Ook goedemorgen Bart. Lekker geslapen?’

‘Haha, ja hoor. Maar vanwaar deze plotselinge belangstelling rond mijn nachtrust?’

‘Haha, ik heb namelijk een probleempje met mijn wekker. Eigenlijk twee probleempjes.’

‘Zo, en is nu je volgende vraag natuurlijk of ik ze voor je op kan lossen?’

‘Ik denk dat je één van de twee wel gaat redden’, lachte ze.

‘Wat mankeert er aan je wekker?’

‘Hij is heel lastig in te stellen. Hij ging midden in de nacht af. Probleem met het instellen. Hij komt trouwens uit het kerstpakket van mijn werkgever.’

‘O, je bedoelt de gemeente. Die hebben ze vast met een bedoeling in het kerstpakket gestopt’, lachte ik.

‘Ja, met dat ding word je echt wel wakker, vandaar mijn vraag over jullie nachtrust.’

‘Ik wil er wel even naar kijken. Ik lees handleidingen altijd minutieus door. Daar komen we vast wel uit.’

‘O, fijn Bart. Misschien dat je vanavond even kan kijken? Ik moet nu werken.’

‘Oké, misschien kan ik je dan ook nog van je tweede probleempje afhelpen’, bood ik aan.

‘Dat lijkt mij stug, Bart.’

‘O, daag me niet uit!’

‘Dat doe ik ook niet want dat betreft mijn vriendje.’

‘Heeft hij ook een probleem met zijn wekker?’

‘Nee, een probleem met de mijne. Hij heeft hem verkeerd ingesteld. Ik heb hem er vannacht uitgeschopt.’

Bart

Reclame

Reclame

‘Hé, waarom zap je nou weg?’, vroeg Truus toen ik vol enthousiasme de TV op een andere zender duwde. ‘Ik wil kijken!’

‘Ik ook, maar niet naar de K reclame. Ik hoor vijftig keer op een dag dat kind roepen “ik heb ook vakantie”, krijg zeker zoveel die zielige hond van de dierenbescherming op mijn netvlies gedrukt en dan heb ik het nog niet eens over dat klote pensioenpotje wat ze maar niet gevuld krijgen. Ben er helemaal klaar mee.’

‘Geef mij de afstandsbediening eens!’, riep ze nijdig.

‘Eerst moet die reclame voorbij zijn.’ 

Ze stond op, graaide hem voor mijn neus van tafel en zette hem weer op haar zender.

‘Kijk, dit bedoel ik nou. Weer dat kind met die zakkenvullende papa.’

‘Dat heet reclame, Bart. En met de opbrengst van die reclame betalen ze de programma’s op TV.’

‘Nou, en wat voor een programma’s’, mopperde ik mij al ergerend door. 

‘Je moet eens wat minder mopperen’, vond ze. ‘Jij hebt toch ook enthousiast naar De slimste Mens gekeken?’

‘O, en nu moet ik dat reclame-kind en die vader dankbaar zijn omdat ze dat programma mogelijk hebben gemaakt? Bovendien is het gestopt.’

‘Het is niet gestopt. Philip en Maarten zijn gestopt. Herman neemt het nu over.’

‘En wie gaat nu de tegenhangende  mopperkont worden?’

‘Weten ze nog niet. Misschien iets voor jou?’

Bart