Haiiii
‘Haiiiiii’, riep ik terwijl ik de showroom binnenstapte.
Ik echode de “Haiii” omdat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan deze overdreven manier van begroeting. Onze buuf had in het begin van haar “onze buuf-zijn” ook deze gewoonte. Maar dan met een dubbele. “Haihai”.
Maar goed, deze “Haiiii” kwam dus uit de mond van de receptioniste van onze garage. Ik was daar op advies van Truus die van mening was dat de afstandsbediening van onze auto niet goed meer afstandsbediende.
Ik legde “haiii” uit waarvoor ik kwam en overhandigde haar de sleutel waarna ze mij eerst vroeg of onze auto nog beviel en daarna wees op een nieuw model. O ja, en ik mocht ook wel even in snoepwinkel kijken. “Kijk maar eens en je mag er ook wel even inzitten.’
Uiteraard neem je als notoire snoepkont de uitnodiging aan en waant jezelf in de achtste hemel, voor zover die bestaat….
‘We hebben een mailtje van de garage’, meldde Truus na mijn terugkeer op aarde.
‘Dat zal best. Ik denk de offerte van het nieuwe model.’
‘Het nieuwe model? Weet je wat die kost?’, riep ze geschrokken.
‘Ja, kleine anderhalve ton, maar daar gaat het niet om. De mail kan weg.’
‘Waarom heb je dan om een offerte gevraagd?’
‘Ach, een kleine massage doet wonderen: de batterij werd zo gratis vervangen.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten