Ongewenst bezoek.

Ongewenst bezoek

Had ik weer. Wilde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nét een zelfgebakken plakje cake in mijn mond duwen, ging de voordeurbel.

‘Doe jij even open?’, vroeg Truus.

‘Waarom? Ik heb toch niet gevraagd of ze aan willen bellen?’

‘Doe niet zo flauw. Loop even!’

‘Truus, ik heb nu de keus tussen een plak cake of de deur openen. Ik kies voor de cake.’

Ze stond zuchtend op en verdween mopperend in de hal.

‘Morgen Bart’, hoorde ik nu een stem. Ik draaide mij geschrokken om: Krul, Karin Krul met een fotoalbum in haar hand.

‘Karin komt even vakantiefoto’s van Australië laten zien!’

‘Mooi!’, riep ik terwijl ik het laatste stuk cake in mijn mond duwde. ‘Ik ben weg!’

‘Hoezo? Wat moet je dan?’, vroeg Truus.

‘Schat, ik heb de keus om een klusje bij je moeder te doen of foto’s te bekijken. Ik kies voor het minst erge!’ Ik lachte er een beetje bij.

‘Wil jij ze dan niet zien, Bart?’, vroeg Karin ietwat teleurgesteld.

‘Nee hoor. Niet nodig. Ik ga namelijk voor de gesproken versie van het album.’

‘Gesproken versie?’, vroeg ze.

‘Ja, die zit drie dagen in de week achter de kassa bij de Super!’

Bart