Wachttijd

Wachttijd

‘Nou, daar zitten we dan’, zuchtte ik. We zaten in het ziekenhuis waar ik voor twee afzonderlijke gesprekjes was uitgenodigd. Op zich geen probleem ware het niet dat er twee uur wachttijd zat tussen gesprekje één en gesprekje twee. 

‘Ja, hou je nou maar rustig want mopperen helpt niet. Bovendien ben je met pensioen dus tijd zat!’

‘Daar gaat het niet om, Truus. Ik baal gewoon van dat zinloos wachten.’

‘Je zit naast mij, dus hoezo zinloos?’ 

Ik keek haar aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, we hebben nu gewoon even tijd voor onszelf. Voor een goed gesprek.’

‘Hm, een goed gesprek. Wat eten we vanavond?’

‘Duurt zo wel heel erg lang’, stelde ik na vijf minuten vast. ‘En let op, loopt het spreekuur ook nog uit….’

Ik stond op, ging wat over de reling hangen en had zicht over de hal beneden ons.

‘Verrek, er staat hier beneden een piano in de hal. Wat leuk!’, riep ik enthousiast.

‘Daar kunnen bezoekers vrij op spelen’, wist Truus.

‘Kijk, ik zie mogelijkheden’, lachte ik.

‘Wat dan? Ga jij spelen? Man, je bent totaal a-muzikaal. Je weet niet eens hoe je die toetsen moet indrukken.’

‘Dat bedoel ik’, lachte ik. ‘Laat mij twee minuten spelen. Dan ben ik meteen aan de beurt.’

Bart

Zoektocht

Zoektocht

Soms krijg je de vraag voorgeschoteld waar “iets” in de loop de jaren toch gebleven is. Meestal laat ik de vraag even doodbloeden waarna hij vanzelf in de vergetelheid raakt. 

Dit keer lukte dat niet en bleef Truus doorzeuren. Het ging over een vaasje wat ze ooit van mijn schoonmoeder had gekregen.

Toen ik wat later dus tevergeefs over de zolder kroop, ontdekte ik wel een verloren gewaande doos met mijn ooit tot favoriet verklaarde spel Stratego. 

‘Niet gevonden zeker?’, vroeg Truus waarop ik de doos op tafel legde. ‘Nee, maar wel dit spel.’

‘Heb je wel goed gezocht?’

‘Ja hoor, heel goed zelfs. Kijk, dit speelde ik vroeger’, lachte ik trots. 

‘Stratego? Waar gaat dat over?’

‘O, dat is voor mensen met strategisch inzicht. Een spel waarin je bij je tegenstander op zoek moet naar zijn vlag en die moet veroveren.’

‘Zoeken?’, vroeg ze.

‘Ja, en die vlag staat dan vaak strategisch omgeven door bommen zodat het allemaal niet zo gemakkelijk is, Truus. Je hebt daar wel doorzettingsvermogen voor nodig.’

‘Zeker vaak verloren’, sneerde ze.

‘Verloren? Hoezo verloren? Ik heb vaak gewonnen.’

‘Dat lijkt me sterk, strateeg. Je kan wel de vlag van je tegenstander vinden, maar een simpel vaasje van mijn moeder lukt je niet.’

Bart

Zaklamp

Zaklamp

‘En Bart, ga je ook vuurwerk afsteken?’, hoorde ik een bekende stem vragen.

Een stem waar ik altijd de rillingen van krijg en automatisch het slechtste in mij naar boven haalt.

‘Wat is er, Karin?’ vroeg ik zo kort mogelijk af.

‘Of je worst lust’, lachte ze.

‘Jawel, maar niet van de Super, ik ga liever naar de Appie.’

‘Zijn ze daar goedkoper?’

‘Nee, maar daar kan ik probleemloos afrekenen.’

‘Dat kan bij ons ook hoor. Wij hebben ook een zelfscan.’

‘Ja, heb ik gemerkt. Je kunt onmogelijk ongezien dat zelfscan-laantje inschuiven.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Jullie van de kassa kunnen elke klant in de gaten houden. En er zijn caissières…

‘Wist je trouwens al dat ik vanaf januari vijf dagen per week bij de super achter de kassa zit?’, vroeg ze.

‘Was het op het nieuws?’ Gebrek aan personeel?’

‘Nee joh, het wordt er steeds drukker. En aangezien ik een ervaren caissière ben… Die moet je tegenwoordig met een zaklamp zoeken.’

‘Verkopen ze geen batterijen bij jouw Super?’

‘Jawel? Hoezo?’

‘Omdat de batterij van die zaklamp wel heel snel leeg geweest moet zijn.’

Bart

Een noodpakket

Een noodpakket 

‘Ik sprak net buuf Agnes’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘O? Had je nog iets met haar te bespreken dan?’

‘O, wat klink je weer ambtelijk. Alsof je altijd iets te bespreken moet hebben.’

‘Ja, jij begint erover’, ketste ze terug.

‘Ging over het noodpakket. Voor als de Russen binnen vallen. Zij werkt bij de gemeente, dus zou je zeggen dat ze er alles over weet.’

‘En?’

‘Not, ze weet er weinig van.’

‘Wat weet ze niet?’

‘Pffft, het domme ding wist niet eens wat een knijpkat was.’

‘Een knijpkat? Wat is dat dan?’

‘Truus, dit meen je toch niet serieus?’

‘Ik heb ook geen idee.’

‘Dat is een zaklantaarn die je, door er in te knijpen, licht geeft. Er zit een soort dynamo in.’

‘O? Nooit van gehoord.’

‘Nee, Agnes dus ook niet. Ze heeft geen kat, zei ze. Ze heeft een poes. En volgens haar kun je daar in knijpen tot je een ons weegt, maar die geeft echt geen licht.’

Bart

Vuurwerk

Vuurwerk

‘Heb je mijn vuurwerk al gezien, Opa?’, vroeg mijn kleinzoon terwijl hij een bestellijst op internet liet zien. 

‘Zo, ga je dat allemaal kopen?’

‘Nee, niet alles. Weet je hoe duur dat is?’, vroeg hij terwijl hij mij verwachtingsvol aankeek.

‘Wat kost dat dan?’

‘Als je alles wil kopen dan ben je misschien wel duizend euries kwijt.’

‘Dat klopt’, beaamde ik.

‘Heeft u het al geteld dan?’

‘Nee, je zei dat je het dan kwijt bent. En dat klopt want je laat het ontploffen, toch?’

‘Ja, daar koop je het toch voor?’

‘Vuurwerk is heel gevaarlijk’, probeerde mijn aanwezige schoonmoeder nog een goedkope duit in het zakje je mikken.

‘Valt best mee Oma. Dit is heel veilig vuurwerk’, wist hij met zekerheid te melden.

‘Hoezo veilig? Er gebeuren zoveel ongelukken mee.’

Ik lanceerde maar een troostende knipoog in zijn richting. Hij snapte het.

‘Weet u Oma, ik ga er altijd heel ver vanaf staan. Dan gebeurt er niks.’

‘Ik snap niet dat je vader en moeder dat goed vinden.’

‘Die zijn een stuk jonger’, liet ik mij ontvallen.

‘Ik vind het onverantwoord. Je moet het toch ook aansteken?’

‘Klopt Oma, maar ook dat gebeurt tegenwoordig heel veilig’, probeerde hij haar te overtuigen.

‘Onzin, vuur is vuur.’

‘Nee hoor’, bemoeide ik mij ermee. ‘Dat aansteken gaat met een App op de telefoon.’

‘Een App op de telefoon? Heb ik die ook?’

‘Dat denk ik wel’, jokte ik. Ze opende met een ruk haar tasje, griste haar telefoon en smeet hem voor mij op tafel.

‘Wil je dat levensgevaarlijke ding er dan nu meteen afhalen?’

Bart

Kees

Kees

‘Was een lekker kerstontbijtje, schat’, zuchtte ik tevreden nadat ik het laatste croissantje had laten verdwijnen.

‘Kan ik zien’, lachte Truus. ‘Je trui is één en al kruimel.’ 

‘Valt mee’, zei ik terwijl ik de kruimels wegveegde.

‘Ja, nu ligt het op de grond. Lekker dan.’

‘Ach, stofzuigertje er overheen en klaar is Kees.’ Ik snapte het probleem niet zo.

‘Klaar is Bart en voordat je het bent vergeten: ik ben Truus.’

‘Ik heb geen idee hoe dat ding werkt.’ We hadden pas een nieuwe.

‘Ding uit de standaard, knop indrukken en gaan met de banaan. Elke sukkel kan dat dus ook die zogenaamde Kees van jou.’

‘Eerst nog een bak koffie, Truus.’

‘Ja, lekker. Moet je eerst kijken of er nog genoeg water in het reservoirtje zit.’

‘Wie, ik?’

‘Ja, jij wil toch koffie?’

‘Jij toch ook? Ik zit hier met die kruimels. Dat zei je zelf.’

‘Hallo, ik heb het ontbijt ook al verzorgd. Misschien dat je het Kees kan vragen?’, lachte ze.

‘Kees?’

‘Ja, als hij klaar is met zuigen.’

Bart

Gezwijmel

Gezwijmel…

In deze periode van het jaar zwijmel ik altijd terug naar de tijden van weleer. Naar de tijden dat ik in mijn mooiste kleding werd gehesen, mijn haren in de brylcreme werd gezet, schoenen werden gepoetst, kortom: klaar werd gemaakt om de eerste en als toetje de tweede kerstdag te gaan beleven.

Al zwijmelend zie ik mijn vader op eerste kerstdag voor de kolenkachel aan sigaret trekken. Aan een Miss Blanche, zijn favoriet uit het gele doosje, waarvan de opstijgende rook zich geruisloos mixt met de aroma van de pas gevulde dampende kolenhaard…

Moeder brengt op zulke dagen het grootste deel van haar dagtijd door in de keuken en samen met mijn broer spelen we een spelletje “pesten”.

Klokslag twaalf staat mijn vader op en loopt naar de keuken om mijn moeder uit te leggen dat het tijd wordt voor een lunch. Zij gehoorzaamd zoals het trouwboekje voorschrijft, opent de oven om er vervolgens vier pasteibakjes in te plaatsen. Mijn vader opent geheel volgens traditie de blikjes ragout waarna hij ons opdraagt de tafel te dekken.

Er wordt aan tafel niet gebeden. Het ontbreekt ons aan voldoende kerkelijke overtuiging. Bovendien vloekt mijn vader teveel om dit überhaupt met een gebed goed te kunnen maken.

Nadat de pasteitjes zijn verdwenen, verdwijnt ook mijn vader. Onder een dekentje op de bank. Moeder spoedt zich naar de keuken om de bordjes af te wassen en de kip alvast voor te bereiden voor zijn avontuur. Ze duwt een kluit boter in zijn kont en dekt hem af met de theedoek.

Ondertussen tikt de staartklok langs het tijdpad en zijn mijn broer en ik uit pure verveling weer aan het pesten geslagen. Nu de variant zonder kaarten.

Rond drie uur gaat de televisie aan waarna er na een incubatietijd van ruim vijf minuten een dame verschijnt. Ze kondigt de aanvang van het traditionele kerstcircus aan waarna iedereen met open mond de verrichtingen gade slaat.

Nadat de laatste salto is uitgevoerd, stapt moeder naar de keuken om de kip te braden, aardappels te bakken en het kropje sla te wassen. Mijn vader steekt nog maar eens een sigaret op en wij dekken de tafel. 

Na het eten mogen wij nog een uurtje opblijven waarna wij rond acht naar bed worden gestuurd. 

Als ik later die avond wat kersterige geluiden uit de aanpalende slaapkamer van onze ouders hoor, weet ik dat ook deze kerst weer op traditionele wijze wordt afgesloten…. 

Allemaal een fijne kerstherinnering gewenscht.

Bart

Slijtage

Slijtage

‘Morgen Bart,’

‘Morgen mevrouw Derksen.’

‘Mevrouw zit thuis. Trees loopt hier’, lachte ze.

‘Woont ze bij jullie in?’

‘Wie?’

‘Mevrouw. Dat zeg je net!’

‘Grapjas.’

‘Aan het vegen?’

‘Nou, eigenlijk ben ik bezig met de jaarlijkse controle.’

‘Controle? Waarvan?’

‘Van de tegels. Op slijtplekken.’

‘Vanwege het veelvuldig vegen?’

‘Nee, vanwege oneigenlijk gebruik.’

‘Oneigenlijk gebruik?’

‘Ja, Truus gebruikt hem oneigenlijk.’

‘Zwam niet. Hoezo “oneigenlijk”.’

‘Dat betekent zoveel als dat ze hem illegaal gebruikt. Er is zelfs sprake van misbruik!’

‘Wat doet ze dan?’

‘Ze gebruikt hem als landingsbaan.’

‘Hoe dan? landingsbaan?’

‘Ja, ze komt dan aangefietst, rijdt hier in volle vaart de oprit op en remt schurend met haar schoenzool over de tegels.’

‘O? Heeft ze geen normale remmen?’

‘Jawel, maar die gebruikt ze niet.’

‘Niet?’

‘Nee. Enig idee hoeveel nieuwe remblokjes tegenwoordig kosten?’

Bart

De kerststol

De kerststol

‘Goedemorgen meneer, waar kan ik u mee helpen?’, vroeg de Super informatiebalie medewerkster vriendelijk.’

‘Ook goedemorgen, ik heb een klacht. Kan ik daarvoor bij u terecht?’

‘Jazeker, daar ben ik voor.’

‘Kijk, hebben jullie zoveel klachten dat er een speciale klachtenbehandelaar is aangesteld?’

‘Nee hoor, ik ben er ook voor andere vragen. Maar u heeft een klacht?’

‘Ja, gaat over de kerststol die vorige week in de aanbieding was.’

‘U bedoelt onze kanjerstol?’

‘Sifan Hassan is inderdaad een kanjer.’

‘Sifan Hassan? Ik begrijp u niet? Dat is toch die sportvrouw?’

‘Klopt inderdaad. Mijn Truus en ik hebben haar naam verbonden aan deze stol. De zogenaamde Sifan kerststol.’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik deponeerde daarop de stol op de balie.

‘Meneer, ik snap er niets meer van. U heeft een klacht? Wat is er nou precies aan de hand?’

‘Kijk mevrouw, onze Sifan is een marathonloopster.’

‘Klopt, ze heeft goud gewonnen met de Olympische spelen. Is wel een hele eer hoor dat u onze stol naar haar heeft vernoemd.’ Ze lachte kuiltjes in haar wangen. 

‘Dat zien mijn Truus en ik toch iets anders.’

‘Hoe ziet u dat dan?’

‘Dat zal ik even uitleggen. Onze Sifan staat symbool voor de kwaliteit van uw kerststol.’

‘De kwaliteit?’

 ‘Ja, de kwaliteit. Je moet namelijk een hele marathon afleggen om van de ene rozijn naar de andere te komen. En je moet het traject nog snel afleggen ook, anders is die stol van u inmiddels veranderd in een brok beton.’

Bart

Lenen

Lenen

‘Hoi Bart, mag mijn Joop even jouw hamer lenen?’, vroeg Annie van der Heuvel. Ze stond aan de voordeur.

‘Ja hoor, dat mag. Stuur hem zo maar langs.’

Ik wilde de deur dichtgooien maar dat vond ze niet goed. 

‘Je kunt hem mij toch meegeven?’

‘Dat zou kunnen. Maar je vroeg of Joop hem mocht lenen.’

‘Ja? Dat vroeg ik.’

‘Kijk Annie, hier gaat het dus fout. Je vraagt of Joop hem mag lenen en wil hem zelf meenemen. Zo krijg je verwarring. Hoe moet ik nu nog controleren of hij zijn bestemming bereikt en ook weer terugkomt?’

‘Man, zwam toch niet zo. Joop moet een spijker in de muur timmeren. Hij heeft de plek uitgemeten en staat nu die spijker met het puntje op zijn plek te houden. Dus alsjeblieft, geef me nou die hamer maar mee, dan kan Joop verder.’

‘Zo werkt het niet Annie. Ik heb er ervaring mee.’

‘Hij heeft er ervaring mee. Nou laat maar, ik vraag het wel aan Agnes. Die is zo te zien thuis.’

Ik keek uit de deuropening.

‘Klopt. Maar ik denk dat zij hetzelfde probleem heeft als jouw Joop.’

‘Als mijn Joop?’

‘Ja. Ze had volgens haar vriendje ook iets met een puntje, een spijker en een muur. Maar volgens mij staat ze er nog, ik heb de hamer nooit meer teruggezien.’

Bart

Stress

 Stress

'Morgen meneer Bart, ook al in de stress?', vroeg een buurtgenootje die ik tegenkwam bij de zuivel koeling in de Appie.

'Stress?', vroeg ik.

'Ja, vanwege de kerst?'

'Nee hoor. Truus heeft alles onder controle. Die is met Pasen al begonnen met hamsteren. Ze hoeft nu alleen nog maar wat boodschappen te halen ter vervanging van het spul wat inmiddels over de datum is.'

'Kerstboodschappen met Pasen?', vroeg ze vol ongeloof.

'Ja, dat is heel handig. Scheelt enorm met kerst. Dus nee, wij hebben geen kerststress.'

'Bart, je meent dit toch niet serieus?'

'Hallo Suus, zie ik eruit alsof ik iemand zou willen belazeren? Moi?'

'Ik geloof er geen snars van.'

'Dat hoeft ook niet. Hoe gaat het trouwens met jouw Arend? Weer opgeknapt?'

'Ja hoor, die doet het weer.' 

Ze keek onderhand vol interesse naar mijn volle kar.

'Wat kijk je?'

'Je hebt wel een afgeladen kar. Ik zie zelfs een kerststol!'

'Ja, klopt. Deze boodschappen zijn namelijk voor Pasen.'

'En die kerststol dan?'

'O, die? Die is alvast voor Pinksteren.'

Bart

Kritisch

Kritisch 

Volgens mijn Truus ben ik tegenwoordig “vaak” te kritisch. 

Ik meld dit vanwege de discussie rond de felrode laarsjes die mevrouw Boerstoel die ochtend droeg. Ze liet haar hondje uit en ik stelde de normale vraag wat het hondje, wat zich op haar baasjes laarsjes-hoogte bewoog, nou van haar laarsjes zou vinden. Ik adviseerde zelfs nog een zonnebrilletje voor het beestje opdat zijn oogjes niet zouden beschadigen. 

Vraag: wat is daar mis mee?

Truus had daar wel een mening over en die stak ze niet onder onze stoelen of bankstel…

‘Je moet eens ophouden om overal kritiek op te leveren’, riep ze nadat ik tijdens ons tien uur koffiemomentje over mijn ontmoeting had gerept. ‘Je hebt werkelijk overal commentaar op. Of het nou Agnes is, Annie van der Heuvel, Karin Krul, Hans Vruggink…’

‘Je vergeet Carla van de Porsche’, hielp ik haar ter ondersteuning.

‘Ja, die… mijn moeder, noem maar op. Je moet daar eens mee stoppen.’

‘Ik ventileer gewoon mijn mening, schatje.’

‘Hou die dan voor jezelf. Ik wil het niet meer horen. Bovendien schaam ik mij dood als ik weer eens iemand tegen kom waar jij tegen hebt lopen zwammen.’

‘Over wie heb je het dan?’, vroeg ik vol onschuld.

‘Mevrouw Hutjes? Van de slagerij? Gaat er al een belletje rinkelen?’

‘Mevrouw Hutjes is scheel. Die kijkt met links naar rechts en met rechts naar links.’

‘Verder niks gebeurd daar?’, zeurde ze door.

‘Je bedoelt met dat schijfje worst?’

‘Ja? Dat bedoel ik?’

‘Ze vroeg of hij een schijfje worst lustte en keek mij daarbij aan. En toen moest dat knulletje naast mij huilen. Maar op slager Hutjes had ik verder geen commentaar hoor. De worst was heerlijk.’

Bart

Zaad

Zaad

‘Dus jullie hebben er een kleindochter bij’, hoorde ik Truus beppen. Gefeliciteerd! En hoe heet ze?’

‘Ze heet Annelies. Vernoemd naar haar oma’s. Naar mij, Annie, en naar Lies, haar schoonmoeder.’ 

‘En jij moest voorop?’, bemoeide ik mij met het blabla-koffietafelgesprek tussen Annie en Truus.

‘Hoe bedoel je, Bart?’

‘Nou ja, ze had ook Liesannie genoemd kunnen worden, toch?’

‘Bart, ga even vegen of zo’, stelde Truus voor.

‘En ze ruikt zo lekker’, ging Annie verder. ‘Echt zo’n babygeur.’

‘Die van ons stonken naar poep’, kon ik mij herinneren.

‘Laat hem maar zwammen hoor, Annie.’ 

‘Jullie hebben toch twee meiden?’, vroeg ik om maar iets positiefs in te brengen.

‘Ja, eigenlijk wilden we nog een derde maar dat lukte niet. Lag trouwens aan Joop.’

‘Viel hij steeds in slaap?’

‘Ik hoor de bezem om aandacht gillen’, onderbrak Truus.

‘Nee, iets met zijn zaad.’

‘Konden ze niet zwemmen?’

‘Jawel hoor. Diploma A en B.’

‘Kijk, daar heb je het probleem al. Diploma B is met kleren aan. Dan wordt het ook niks.’

‘Heeft hij soms traag zaad?’, vroeg Truus.

‘Nee, niet traag maar tragisch. Het bleek zo dood als een pier.’

Bart

Streng

Streng

Ze viel mij op op het moment dat wij de ontbijtzaal betraden en ik ons kamernummer kenbaar moest maken. ‘Zimmer elfhunderdsieben’, meldde ik waarop de dame in kwestie een pen pakte en ons nummer op een klembord geklemd papier doorkraste. 

Ze knikte dat ze het eens was met onze komst waarop wij plaats mochten nemen.

‘Beetje arrogant type’, vond mijn Truus.

‘Hm, valt mee’, vond ik hardop.

‘Omdat ze blond is?’

‘Omdat ze niet arrogant is. Ze is streng. Niet arrogant.’

‘Bart, hou toch op. Zie haar nou staan in die strakke leren broek.’

‘Ik denk dat die leren broek in haar kerstpakket zat.’

‘In haar kerstpakket? Hoe kom je dáár nou bij.’

‘Vindt haar baas prettig, denk ik.’

‘Nou, als dat die oude vent achter haar moet zijn…’

‘Truus, ik vind haar een keurige statige dame die de ontbijtzaal-regie volledig in handen heeft.’

‘O mijn God, Bart, heb je haar laarzen al gezien? Vreselijk!’

‘Ze rijdt ook paard’, veronderstelde ik.

‘Paard? Ik krijg steeds meer het idee dat ze naast haar werk ook nog de strenge meesteres uithangt. Er ontbreekt alleen nog een zweep.’

‘Die krijgt ze ook nog van haar baas.’

‘Krijgt ze nog?’

‘Ja, in haar kerstpakket van volgend jaar.’

Bart

De schoonmaak

De schoonmaak.

December is voor mij de maand waarin mijn hersens steevast smeken om een algemene opschoonactie. Het heeft wat weg van een verlangen naar een algehele reset, maar een reset gaat meer in de richting van het totaal legen van een geheugen. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Nee, het gaat specifiek om dingetjes die niet zo heel erg belangrijk zijn, maar desondanks een goed functioneren van mijn hersens in de weg zitten. Rijst de vraag welke dingetjes dat dan precies zijn.

Als je het Truus vraagt, kan ze er zo driehonderd opdreunen. Maar ik hoef het Truus niet te vragen, ik ken ze zelf veel te goed.

Vaak gaat het dan om kromme opvattingen, rare uitspraken en meer. Dingen waar ik zelf in principe wel achter sta, maar mijn hersens moeite mee hebben. 

Omdat ik het niet te hoog wil laten oplopen, een jaartje verzamelen is genoeg, neem ik de maand December om de boel op te schonen. En daar is de kerstperiode bij uitstek voor geschikt.

Uiteraard heb ik er wat attributen bij nodig. En dan niet de mij zo bekende bezem of een stoffertje. Nee, een kaars, een soft muziekje, kerstboom, doosje tissues en wat zachte lampjes zijn meer dan voldoende. 

En hoe gaat dat dan? Wel….. ik schraap mijn keel, neem een slokje water… en…

‘Beste buurtgenoten. Van alles wat ik afgelopen jaar over jullie heb geschreven heb ik nul spijt. En tot slot een woordje richting mijn schoonmoeder: Mam, je bent echt mijn favoriete schoonmoeder. Ik hoop dat ik komend jaar in woord weer dankbaar gebruik van je kan maken.’ 

Zo, mijn hersens zijn weer schoon.

Bart

Spek

Spek

‘Dus als ik het goed heb begrepen, dan wordt de rummikub uitgesteld vanwege de buurtkerstborrel’, vatte Truus samen. Ze zat met Annie van der Heuvel aan de eetkamertafel. Ik lag diep weggedoken op de bank. Buiten zicht.

‘Juist, Truus. Zeg Bart, als jij dan…’ 

Ik wist het, ik kon het op afstand ruiken. Die buurttrut kwam niet voor niks. Ik moest hoe dan ook met de “gezelligheid” worden meegesleurd en het liefst met een rugzak vol bijkomende klusjes. 

‘Ik ben dan op vakantie’, blaatte ik vanuit het controlecentrum. Ze reageerde niet.

‘Als jij dan samen met Joop de drankinkoop regelt…’

‘Kan Joop dat niet alleen dan?’

‘Bart, je moet mijn Joop nooit alleen met drank bezig laten zijn. Ken je dat? “De kat op het spek binden”?’

‘Dus omdat je de kat geen spek gunt, moet ik aan de bak. Dierenbeul!’ Ik vond dat ik er ook iets over mocht roepen.

‘En hoe gaat het dan met de financiën?’, vroeg Truus. ‘Met het halen van de drank, bedoel ik’

‘O, geen punt Carla gaat ook mee.’

‘Carla?’

‘Ja, van de Porsche. Dat is toch de penningmeester?’

Ah, Carla, misschien wordt het dan toch gezellig, bedacht ik mij.

‘Dan is het te hopen dat ze voldoende spek aan boord heeft’, lachte Truus. 

‘Die vat ik niet’, riep Annie. 

‘Nou ja, daar moeten dan wel twee katers op worden vastgeknoopt.’

Bart

Het cadeau

Het cadeau

‘Help even Bart’, klonk de noodkreet van Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Moet je plassen?’

‘Ik ben bezig met een lijstje voor kerst.’

‘Ja? En? Je hebt hulp nodig?’

‘Ja, verzin eens iets voor Mama. Iets leuks.’

‘Hoe leuk moet het worden?’ Ik probeerde niet te enthousiast te klinken, want ik zag een overvloed aan mogelijkheden.

‘En geen flauwe dingen zoals vuurwerk, lullige columns of iets dergelijks.’

Mijn enthousiasme slonk abrupt met dik negentig procent.

‘Iets met bloemen of zo?’, hoorde ik de overkant voorstellen.

‘Distels zijn er niet in de winter, Truus.’

‘Vervelende vent! Je regelt maar iets.’ 

Ze klonk boos en dan is het oppassen geblazen.

Ik besloot even goed na te denken. Een kerstcadeautje voor mijn schoonmoeder. Een vakantie naar Timboektoe was niet haalbaar, dat kon ook van mijn “overvloedslijstje” af. Tja…

‘Heb je al iets?’, vroeg Truus bij de tweede bak koffie.

‘Ja, ik dacht zelf aan iets van een tijdelijk gebiedsverbod, maar dat krijgen we op deze korte termijn niet meer voor elkaar.’

‘Ik zou niet weten waarom niet’, riep Truus nèt iets te enthousiast.

‘Is dat een goed idee dan?’, vroeg ik verbaasd.

‘Ja hoor, daar is ze vast heel blij mee. Kan ze lekker rustig met haar dochter kerst vieren.’

Bart

Ziekte

Ziekte 

‘Je kunt nu bij de Super ook bij de zelfscan afrekenen’, vertelde Truus als aanvulling op de opdrachten die ik moest gaan vervullen.

‘O? Dat is mooi. Vandaag zit die van Krul aan de kassa en die kan ik dan mooi ontlopen’, stelde ik tot mijn tevredenheid vast. 

‘Als je maar snel met de boodschappen terugkomt want ik heb ze nodig.’

Zo liep ik door de Super, werkte voortvarend mijn lijstje af, legde onderweg nog een buurtgenootje uit dat ik geen tijd had voor ouwewijvenpraat, lachte één keer op zijn smerigst lnaar dat ding van Krul achter de kassa en schoot toen het zelfscanlaantje in.

‘Fijn dat er nu een zelfscan is, hé?’, hoorde ik Krul op afstand roepen. Ik ging er niet op in. Ik pakte het pak zelfrijzende bakmeel en probeerde het te scannen. Geen reactie van het apparaat. Poging twee gaf ook geen resultaat.

‘Lukt het niet?’, gilde Krul. ‘Moet ik helpen?’

Voordat ik nee kon roepen stond ze al naast me.

‘Ik had Annie van der Heuvel hier ook al staan. Het is net of de hele buurt plotseling aan de  zelfscan moet’, zeurde ze. Tja dat snapte ik wel.

‘Kijk Bart, je moet eerst hierop duwen.’ Ze tikte op het scherm. Er gebeurde niets. Bij haar tweede poging verscheen de boodschap ‘Storing. Vraag om hulp.’

‘Kijk, dat heb je met dit soort nieuwe apparaten. Je kunt beter bij mij aan de kassa afrekenen.’

‘Hoezo?’, vroeg ik.

‘Nou ja, hij staat er net en heeft nog veel last van kinderziektes.’

‘Nou Karin, ik weet niet of je al eens goed om je heen hebt gekeken?’

‘Wat dan?’

‘Er valt in de hele Super geen kind te bekennen dus zo ziek zal hij echt niet zijn.’ 

Bart

De check

De check

‘Goh Carla, wat kijk je vrolijk’, merkte ik op toen ik haar bij de Appie tegen het lijf liep. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk. Ik kwam haar tegen. Zij kwam de drankengang van de tegenovergestelde richting binnengewandeld.  Ik liep er al en was op zoek naar een fles zoete witte wijn voor mijn schoonmoeder. Voor een aanstaand gezellig avondje.

‘Ha die Bart. Ja, ik heb vandaag de jaarlijkse bodycheck ondergaan en ben blijkbaar erg gezond.’

‘Fijn, was die check bij de huisarts?’

‘Ja. Ik ben even goed nagekeken. Bloed was goed, bloeddruk geweldig en mijn longen zijn nog als nieuw’, lachte ze. 

‘Heb jij ook al eens zo’n check gehad?’, vroeg ze.

‘Ja, altijd rond mijn verjaardag.’

‘En, jij ook gezond bevonden?’

‘Ja hoor, maar wat zei je? Hebben ze je longen ook nagekeken?’

‘Ja, ik heb altijd gerookt. Dus was een extra check wel op zijn plaats.’

‘Heb jij ook gerookt?’

‘Ja, schaamhaar van de Weduwe. Zware shag’, verbeterde ik. 

‘O, ik dacht al’, lachte ze. ‘Ook een extra check gehad?’

‘Neu, dat was niet nodig.’

‘O? Moesten ze je longinhoud dan niet meten?’

‘Nee, die is al jaren bekend.’

‘O? Hoe dan? Hebben ze in het verleden al eens een meting gedaan?’

‘Ja, en die was volgens de kraamhulp  bovengemiddeld. Mijn vader heeft het resultaat indertijd op mijn geboortekaartje laten drukken.’

Bart

Het goede doel

Het goede doel

‘Goh, die ballen gehakt hebben het geweldig naar hun zin’, stelde ik tot mijn tevredenheid vast. Ik stond bij het fornuis en keek in de braadpan.

‘Je blijft eraf!’, klonk de kamer.

‘Ik doe niks!’

‘Juist. Daarom. Ik ken jou. Snel een bal wegkanen en dan met een tronie vól onschuld weglopen.’

‘Nou ja, meestal biecht ik het op.’

‘Heb ik niks aan, Bart. Tegen de tijd van de biecht ligt hij al in de pot.’

‘Waarom draai je voortaan niet een paar reserveballen?’, bedacht ik mij hardop.

‘Waarvoor? Voor als de originele gejat worden?’, veronderstelde ze.

‘Ja, er wordt tegenwoordig veel gestolen. Kijk alleen maar eens naar “opsporing verzocht”. Eén en al zware criminaliteit.’

‘Misschien moet je voordat de verleiding te groot wordt, mijn keuken maar verlaten.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Zoals ik het zeg: opzouten en een beetje snel!’

‘En hoe gaat het dan verder met de ballen?’

‘Die gaan naar een goed doel!’ Ze stak haar tong uit.

‘Gelukkig’, zuchtte ik.

‘Hoezo prijs je je gelukkig, Bartje?’

‘Het goede doel hier in huis ben ik.’

Bart

Een lesje

Een lesje

‘Wat heb je een mooi kerstboompje in de tuin’, merkte de passerende mevrouw Stroesman op. Ik stond net buiten te vegen. 

Even voor de leg-uit: Mevrouw Stroesman valt onder de categorie “buurtgenoten” en heeft “iets” met alles wat met de kerst te maken heeft. Truus noemt het passie, ik een afwijking.

‘Dat is geen kerstboompje hoor, mevrouw Stroesman.’

‘Dat is het wel, Bart. Leer mij hoe een kerstboom eruit ziet.’

‘Daar ben ik nu mee bezig.’

‘Les één: een kerstboom is een versierde naaldboom.’

‘Ja, en?’

‘Hij is niet versierd.’

‘Beetje flauw, meneer Bart. Je kunt hem versieren, toch?’

‘Les twee: een kerstboom hoort naar een kerstboom te ruiken.’

‘Ruikt hij niet?’

‘Jawel, hij ruikt naar de pis van de kat van buuf Agnes. 

‘Gadsieeee, wat vies!’

‘En tot slot les drie: een kerstboom, het woord zegt het al, is bedoeld voor de kerst’, onderwees ik verder.

‘Het is toch bijna kerst?’

‘Dat wel, maar deze door u bezongen “kerstboom” staat er met Pasen nóg.’

Bart

Een project

Een project. 

‘Eh, we moeten het ook nog over de kerstboom hebben’, merkte Truus op tijdens ons tien uur koffie momentje. Het was onderwerp nummer drie wat ter sprake kwam. We hadden het al over het weer gehad en daarna over mijn schoonmoeder. Dus, eigenlijk niet zo’n geweldig moment om met mij over een boom te beginnen.

‘Ik wil dit jaar niet zo’n grote.’

‘Hoezo moet er een boom komen?’, vroeg ik.

‘Bart, beginnen we weer? Het is elk jaar hetzelfde geleuter.’

‘Truus, eerste kerstdag zijn we bij de kinderen, tweede kerstdag bij Dick en Sophie, de dagen ervoor zijn we druk met druk zijn en na de kerst hebben we tijd voor onszelf nodig. Dus…’

‘Ik wil hem op het tafeltje zetten. Dus die plant moet verkassen en die luidsprekers van jou verhuizen we naar achter de bank.’ Ze keek alsof ze in twee seconden alle wereldproblemen had opgelost.

‘Mijn luidsprekers gaan niet achter de bank!’, riep ik met een lading vol opgelopen frustraties. 

‘Ik zou niet weten waarom dat niet kan! Ik heb ruimte nodig.’

‘Ruimte? Waarvoor?’

‘Mama heeft nog een antieke kerststal op zolder gevonden. Daar heb ik nog een actieve herinnering aan. Die wil ik daar dus neerzetten.’

‘wacht even. Dat gaat niet gebeuren, Truus. Echt niet!’ 

Dit was voor mij de limiet.’

‘Ik zou niet weten waarom niet!’

‘Dat leg ik je wel even uit. Hoezo herinnering? Circus Toni Boltini is al jaren failliet en met zo’n kerststal krijg ik je moeder erbij.’

‘Mama?’

‘Ja, als ster van Bethlehem. Nou, die is bij mij al lang geleden gedoofd!’

Bart

Suiker

Suiker

‘Morgen Bart, wat een pokke weer hè?’ Ik keek van onder mijn capuchon op en ontdekte een buurtgenoot die zich beschermde met een plu.

‘Morgen Annie, ja echt rotweer. Ben jij bij de super geweest?’

‘Ja, de boodschappen komen niet vanzelf’, lachte ze. De regen drupte van haar paraplu op de straat.

‘Moet jij ook boodschappen doen?’

‘Ja, wij moeten ook.’

‘’Stoer hoor, zo in de regen.’

‘Ja wij doen dit vanwege het project “wij zijn niet van suiker”’

‘Zo? Een project?’

‘Ja, wij zijn vanuit de gemeente gevraagd om mee te doen.’

‘O? En wat behelst dat dan?’

‘Hm, we moeten veel in de regen lopen en daarna een vragenlijst invullen.’

‘Nooit van gehoord.’

‘Nee, wij ook niet. Agnes kwam ermee. Zij werkt bij de gemeente.’

‘Bijzonder. Maar je hebt het over “wij”?’

‘Ja, Truus doet ook mee.’

‘Maar vandaag dan niet’, stelde ze vast.

‘Jawel hoor, zij is ook mee.’

‘Waar is ze dan?’

‘Ze ligt een eindje verder in de berm.’

‘Truus? In de berm?’ 

‘Ja, ze bleek toch van suiker te zijn en is gesmolten.’

Bart

Gevalletje “Op”

Gevalletje “op”

Kan het zijn dat het beschuit op is?’, vroeg ik onderaan de trap naar boven waar mijn Truus doende was zich op te leuken.

‘Hebben we niet meer dan?’ Typisch de reactie van een vrouw. Jij vraagt of het misschien “op” is, krijg je als antwoord een wedervraag “hebben we niet meer dan”?’ Zo vermoeiend!

‘O jawel hoor. We hebben nog achtentwintig rollen op voorraad’, riep ik terug.

‘Waarom vraag je het dan?’

‘Omdat ik negenentwintig rollen nodig heb voor het ontbijt!’

‘Nare vent!’

‘Waarom denk je dat ik het vraag?’, riep ik geïrriteerd.

‘Omdat je weer eens iets iets niet kunt vinden!’

‘Het ligt niet in de kast.’

‘Dat moet! Ik heb vorige week nog twee rollen gekocht.’

‘Waar heb je die dan gelaten?’

‘In de klerenkast op zolder! Bart, denk even na. Waar zouden ze kunnen liggen?’ 

‘Ja, in de kast in de keuken.’

‘Precies. Waarom vraag je het dan?’

‘Omdat daar niks ligt!’, riep ik trapopwaarts.’

‘Oké, dan zijn ze naar alle waarschijnlijkheid toch op.’

Bart