Wachttijd

Wachttijd

‘Nou, daar zitten we dan’, zuchtte ik. We zaten in het ziekenhuis waar ik voor twee afzonderlijke gesprekjes was uitgenodigd. Op zich geen probleem ware het niet dat er twee uur wachttijd zat tussen gesprekje één en gesprekje twee. 

‘Ja, hou je nou maar rustig want mopperen helpt niet. Bovendien ben je met pensioen dus tijd zat!’

‘Daar gaat het niet om, Truus. Ik baal gewoon van dat zinloos wachten.’

‘Je zit naast mij, dus hoezo zinloos?’ 

Ik keek haar aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, we hebben nu gewoon even tijd voor onszelf. Voor een goed gesprek.’

‘Hm, een goed gesprek. Wat eten we vanavond?’

‘Duurt zo wel heel erg lang’, stelde ik na vijf minuten vast. ‘En let op, loopt het spreekuur ook nog uit….’

Ik stond op, ging wat over de reling hangen en had zicht over de hal beneden ons.

‘Verrek, er staat hier beneden een piano in de hal. Wat leuk!’, riep ik enthousiast.

‘Daar kunnen bezoekers vrij op spelen’, wist Truus.

‘Kijk, ik zie mogelijkheden’, lachte ik.

‘Wat dan? Ga jij spelen? Man, je bent totaal a-muzikaal. Je weet niet eens hoe je die toetsen moet indrukken.’

‘Dat bedoel ik’, lachte ik. ‘Laat mij twee minuten spelen. Dan ben ik meteen aan de beurt.’

Bart