Stemmen

‘En, hoe laat wil je gaan stemmen?', vroeg Truus tijdens ons kalender-van-de-dag overlegje. Dat vindt 's morgens altijd plaats zo tussen het laatste slokje ontbijtthee en het eerste koffiemoment. 

'De piano?', vroeg ik flauw zoals ik op dat moment van de dag kan zijn.

'Flauw', zei ze. 

'Geen idee. Tot hoe laat kan het?'

'Tot negen uur vanavond. Trouwens, wil je ook voor mij stemmen? Dan vul ik de volmacht in. Scheelt bij het stembureau.'

'Nu je het er toch over hebt: Waar is het stembureau?', vroeg ik.

'In de sporthal. Bij de super.'

'Ah, kijk. Dan kunnen de stembureau-ambtenaren tussentijds een broodje halen en daarna nog wat gymnastieken', lachte ik.

'Weer flauw, Bart. Die mensen zitten er voor ons.'

'Dat betwijfel ik, schat. Ze krijgen er dik voor betaald.'

'Weet je, ik schrijf mijn keus op een briefje. Anders vergeet je het toch weer. Je vergeet de laatste tijd alles', vond ze.

'Onzin. Ik krijg teveel prikkels van jou. Mijn hoofd kan dat niet aan.'

'En? Gelukt?', vroeg ze toen ik een poosje later terugkeerde.

'Jazeker. Twijfelde je eraan?'

'Met jou weet je het nooit', grinnikte ze. 'En mijn stem ook volgens afspraak uitgebracht?'

'Jazeker, en ik heb jouw stemkeuze volledig geheim gehouden en uitgebracht.'

'Mooi, en hoe bedoel je volledig geheim gehouden?', vroeg ze.

'Ik heb jouw briefje ongeopend in de stembus gemikt.'

Bart