'Ik heb er geen last van', stelde ik vast terwijl ik een lepel yoghurt in mijn mond stak.
'En wat wil je daarmee zeggen?' Ze klonk erg moordzuchtig.
'Dat hij in mij geen kandidaat ziet?' Ik lepelde opnieuw.
'Waar is de mepper?', vroeg ze terwijl ze opstond.
'Naaimandje? Geen idee. Maar wat wil je doen dan?'
'Eind aan zijn leven maken.'
'Hangt hij in de keuken? Jij hebt hem het laatst gebruikt.'
'O ja, typisch weer zo'n opmerking. Altijd als jij iets niet kan vinden was ik de laatste die het heeft gebruikt.'
'Jij gebruikt hem steeds als rugkrabber. Dus....'
'Waarom zou je hem eigenlijk ombrengen? Hij doet geen vlieg kwaad.'
'Hij is irritant.'
'Zo'n vlieg heeft ook recht op leven. Moet je nagaan hoe ingenieus hij is ontworpen. Fenomenaal!'
'Zwam niet. Het zijn lastpakken.'
'Ze hebben pootjes, vleugels, ogen, een sterk reukorgaan. En dat alles in zo'n klein lijf verpakt. Subliem!'
'Je hebt gisteravond je rug gekrabt, Bart. Waar heb je hem verdorie gelaten?'
'Vrouwtje gaat zo een eind aan je leven maken', riep ik tegen de vlieg die inmiddels op tafel was geland.
'Zit hij daar?', vroeg ze.
'Ja, en hij is zoekende.'
'Zoekende?'
'Ja, ik denk naar jou. Hij snuift, kijkt naar jouw plek en haalt steeds vragend zijn vleugeltjes op'
Bart
