Ik keek haar vragend aan. 'Van de Beatrixschool? Je bedoelt de lagere school?'
'Ja, die bedoel ik. We zaten samen in de klas. Bij meester de Vries', lachte ze.
'En wie bent u?', vroeg ik na enig nadenken.
'Ik ben Toos. Toosje Dam. Kijk maar eens goed!' Ze ging iets dichter voor mij staan.
'Toosje, Toosje, eh.. sorry, kan mij geen Toosje voor de geest halen.'
'Ach vast wel.'
Natuurlijk wist ik nog wie deze Toos was. Met enig afgrijzen dacht ik terug aan de tijd dat bij haar de rijpe hormomen begonnen uit te vliegen en mij als de ideale startbaan zagen. Ik zat indertijd naast haar en kreeg als frontsoldaat herhaaldelijk de volle laag. Een oervervelend ding wat bij mij steeds een vuurtje probeerde te ontsteken. Helaas voor haar had ik niks brandbaars...
'Goh wat leuk dat ik je hier tref. En hoe is het nou met jou? Getrouwd? Kinderen? Vast wel, je was altijd zo'n leuke jongen! En wat zie je er nog goed uit!'
'Dat komt door goed onderhoud, eh.. Toos?'
'Toosje, ik ben nog steeds Toosje Dam. Man wat leuk. Weet je, ik heb nog zo vaak aan je gedacht. Ik heb je zelfs uitgeknipt!' Ze maakte met haar vingers een knipbeweging.
'Uitgeknipt?', vroeg ik.
'Ja, de klassefoto. Jij stond op een goede plek om uit te knippen', gierde ze. 'Aan de zijkant. Knip knip, en ik had Bartje te pakken. Je zit nu in mijn plakboek.'
'Plakboek?'
'Ja, naast al mijn andere favoriete mannen.'
'Heb je die ook allemaal uitgeknipt?', vroeg ik nieuwsgierig.
'Ja, wat dacht je? Ik kijk het nog regelmatig in. Ik ben namelijk nog steeds vrijgezel', fluisterde ze in mijn oor.
'Dan lijkt het mij het beste dat je mij zo snel mogelijk uit je plakboekje knipt.'
'O? Mag ik je dan inlijsten en aan de muur hangen?', lachte ze verwachtingsvol.
'Nee, in de vuilnisbak mikken. Ik zit al in een ander plakboek. Die zit thuis op de bank.'
Bart
