‘Staat het niet’, constateerde ik terwijl ik het deurtje dichtklapte.
‘Dat moet, ik heb het er zelf ingezet!’
‘Dat kan niet, anders had het er nu nog gestaan.’
‘Je kunt niet zoeken’, zuchtte ze.
‘Ik kan prima zoeken’, vond ik.
‘Ja, misschien wel zoeken maar niet vinden!’
‘Omdat het er niet staat schat.’
‘Bart, het staat er wel. Achter de olijfolie.’
Ik opende opnieuw het deurtje.
‘Olijfolie staat er ook niet.’
‘Nou ja, mankeert er iets aan je ogen?’
‘Nee, ik zie wel een pot zout. Naast de paneermeel.’
‘Paneermeel? Dat staat er helemaal niet.’
‘O nee? Nou, ik zie duidelijk een doosje paneermeel.’
‘Wat staat erop dan?’
‘Wat denk je?’
‘Dat kan ik van hieraf niet zien!’
‘Paneermeel natuurlijk!’
‘Staat het daar niet achter?’
‘Eh… ja, daar staat het.’
‘Dan heb jij het daar zelf neergezet. Met het opruimen gisteren.’
‘Ik heb dat helemaal niet opgeruimd. En gisteren hebben we dat ook helemaal niet gebruikt.’
‘Dat weet ik’, gaf ze toe. Maar wel de paneermeel. Die heb je dus in het verkeerde kastje gezet.’
Bart
