Een teepje

‘Bart, ik heb een probleempje', hoorde ik Ttuus vanuit de keuken roepen. 

Ik schrok, want ik ken haar. Een "probleempje" van Truus betekent doorgaans veel werk.

'Een probleempje', zuchtte ik en stond instinctief op.

'Kom eens', spoorde ze mij aan. 'O, je bent er al. Ze glimlachte terwijl ze met haar linkerhand een plankje en met haar andere hand een balkje hooghield. 

'Stuk', meldde ze ten overvloede.

'Stuk', herhaalde ik met een zucht.

'Kun jij dat plakken? Met een plak-teepje?'

'Nee, dat moet getimmerd.'

'Getimmerd? Hoezo getimmerd? Het is maar een plankje met een balkje.'

'Schat, een plakbandje houdt niks. Dan is het zo weer stuk.'

'Nee hoor, het heeft vijf jaar zo gezeten', wist ze.

'Nou niet met plakband hoor!'

'Jawel, het zat vast met eendentape.'

'Eendentape? Wat is dat?' Ik kende het niet.

'Duck. Dat is toch eend?'

'Schat, dat spul heet Ducktape. Zoals jij Truus heet.'

'Het zal. Ligt die rol nog in de garage?'

'Ja, op het lijmschap. Maar luister nou...' 

Ze was al weg..

'Kijk, ik leg het plankje op het aanrecht, balkje op zijn plaats, stuk eenden-tape en hupppp. Zie je? Muurvast.' Ze trok vol trots aan het balkje.

Ik keek. 'En waarom moest ik uit de kamer komen? Je kunt het ook zelf!'

'Klopt, maar stel dat jouw balkje een keer van een plankje losraakt, dan weet je nu hoe je het moet maken.'

Bart

Een postbode

‘Morgen Bart, heb jij toevallig al een postbode voorbij zien komen?’, vroeg de verderop wonende Annie van den Heuvel. Ik was met mijn dagelijkse veegklus op de oprit bezig.

‘Verwacht jij post dan?’, vroeg ik terwijl ik de borstel uitklopte. 

Ze keek wat schichtig om zich heen, boog zich iets in mijn richting, verlaagde haar stem en kraakte toen: ‘Ja, we hebben een prijs gewonnen. En die wordt met de post gebracht.’

‘Zoooo Annie, en wat mag dat dan wezen? Een grote prijs?’

‘Hm, daar laat ik mij niet over uit, Bart. Je weet hoe er hier in de buurt gekletst wordt. Nee, dat vertel ik niet.’

‘Oké, dan vertel ik niet of ik de postbode heb gezien’, riep ik triomfantelijk. 

‘Hé wat kinderachtig. Je snapt toch wel dat ik het geheim wil houden?’

‘Jazeker, en dat geldt ook voor mij.’ 

‘Dus je vertelt het niet?’

‘Nee Annie, nee. Misschien moet je het dan maar aan Karin Krul (ter info: de buurtroddelaarster) vragen.’

‘Oké, ik capituleer. We hebben een prijs in de postcodeloterij gewonnen’, fluisterde ze.

‘O, kijk, en wat?’

‘Een ijsprijs.’

‘Heb jij nou die postbode gezien of niet?’, ging ze verder.

‘Ja hoor, die zag ik straks voorbij rijden.’

‘Hij is niet gestopt?’

‘Nee, dat kon ook niet, hij had een ijsje in zijn hand.’

Bart