'Agnes? Kon ze niet gewoon aanbellen?'
'Flauw. Het was die rooie van Straatmans. Die klimt van tuin naar tuin.'
'Kwam die doen?', vroeg ik.
'Weet ik veel. Toen hij mij zag, schrok hij en klom weer terug.'
'Kan ik me iets bij voorstellen', mompelde ik. 'Nog koffie?'
'Hoezo kun jij je daar iets bij voorstellen?'
'Ik schrik 's morgens ook vaak.'
'Ik denk dat hij in de tuin op vogeljacht gaat. Er zitten hier veel mussen', veronderstelde ze.
'Ik denk dat hij zijn drol dumpt. We hebben hier veel aarde', riep ik terwijl ik op de koffieknop duwde.
'Hoezo hier? Straatmans heeft ook een tuin', wist ze.
'Maar dat is net als bij hun in huis een zootje.'
'Daar let die kat toch niet op?'
'Jazeker wel. Een kat is een schoon dier. Die let altijd op de omgeving.'
'Misschien moeten we Straatmans vragen om beter op zijn kat te letten', opperde ze.
'Hoe zie je dat voor je?', vroeg ik.
'Nou ja, dat hij een beetje in de gaten houdt waar hij heensluipt.'
'Dat lijkt mij niet zo'n goed plan', vond ik.
'Hoezo niet? Ik kan het toch vragen?'
'Liever niet. Voordat je het in de gaten hebt, graaft Straatmans hier ook een kuiltje.'
Bart
