Die Carla

Die Carla

‘Ik zag vanmorgen Carla van de Porsche voorbij lopen’, vertelde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. Nou ja, tien uur… het was al half elf voordat we aan de koffie zaten. Dat kwam omdat Truus ruzie had met de wasmachine.

‘Wat was er met die Carla?’

‘Waarom zeg je altijd “die Carla”?’, vroeg ik.

‘Omdat ik het een afstandelijk tiep vind. Loopt altijd te flirten, sleept van alles haar slaapkamer binnen en rijdt met een auto die ze zich na haar scheiding als afkoop heeft toegeëigend.’

‘Hm, ik mag haar wel. Ze is altijd vriendelijk en behulpzaam.’

‘Jaja, behulpzaam. Vraag maar eens aan Karin Krul hoe behulpzaam ze is. Die woont ernaast.’

‘Schat, wil je het in mijn bijzijn niet meer over Karin Krul hebben?’

‘Nou, daar heb ik het liever over dan over Carla.’

‘DIE Carla. Je vergeet “die”.’

‘Maar je had het over dat wulpse ding. Wat was er mee aan de hand? Extreem korte rok? Opgeleukte boezem? Nieuwe vriend?’ Ze keek me wat vervelend aan.’

‘Ik denk dat ik mijn opmerking terug trek’, zei ik.

‘Kom op Bart, wat was er met haar aan de hand?’

‘Niks bijzonders Truus. Ze heeft alleen maar haar lippen op laten spuiten.’

Bart

Een stamboom

Een stamboom

‘Ik zag gisteren Dorien in de winkel’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dorien? Wie is Dorien?’, vroeg ik. Ik had geen idee. Ja, ergens diep in mijn geheugen voelde ik wat gerommel. Maar dat voel ik wel vaker. Dus dat zegt niet zoveel.

‘Ach, die ken je wel. Ze heeft een tijdje terug Mama geholpen.’

‘Je moeder geholpen? Waarmee?’

‘Met handwerken. Ze wilde indertijd onze stamboom borduren. Jij hebt toen internet nog afgezocht. Om haar en dus ook mijn familiegeschiedenis boven water te krijgen. Weet je dat niet meer?’

‘Vaag. Bleef ik toen niet ergens bij jouw overgrootvader steken?’

‘Ja, dat geloof ik wel.’

‘Kijk, de mist trekt weer wat op. Maar Dorien zegt mij nog niks.’

‘Dorien zat op het handwerkclubje waar Mama toen ook lid van was. Zij was de handwerkjuf.’

‘Hm, ik heb die stamboom nooit gezien.’

‘Hij is nooit afgemaakt want het clubje is vroegtijdig opgeheven.’

‘Laat me raden, door toedoen van je moeder?’

‘Waarom nou weer door Mama?’

‘Nou ja, ik kan me zo voorstellen dat de stamboom van schrik in een vroegtijdige herfst terecht is gekomen en er uiteindelijk geen blad meer aan de boom hing.’

Bart

 

De winkelhaak

 De winkelhaak.

'Truusje, ik weet niet of je het kan, maar er zit een gaatje in mijn trui. Die moet gemaakt.' Ik showde iets wat op een winkelhaakje leek.

'Ach nee hè. Een gat in je trui. Ik zeg zo vaak dat je niet met die trui in de garage moet prutsen. Kijk nou. Die is niet meer te maken. Man,man,man, kan dus rechtstreeks in de vuilnisbak. En je hebt hem verdorie nog geen twee maanden. En hij was nog hardstikke duur ook. Ik snap dat echt niet hoor. Kun je niet nadenken of zo? Als je gaat sleutelen dan trek je toch iets ouds aan? Er hangt een gloednieuwe overal in de schuur. Maar dat is natuurlijk weer teveel werk. Hier valt niet tegenaan te werken. Vorige maand had je nog een olievlek in je broek. Ik begrijp het niet. Echt niet! Ik zou zeggen trek hem uit en gooi maar in de kliko. Boven in de kast ligt die rode. Die is wel wat vaal maar heel. En wat moet ik doen om te verkomen dat ook die trui in de kliko verdwijnt? De garage op slot doen en de sleutel in mijn zak steken zodat ik zeker weet dat je alleen met oude kleren gaat prutsen? Nou, zeg eens?'

Ik keek haar glimlachend aan. 

'De oplossing is simpel, schatje. Als jij voortaan de deur van de vaatwasser goed dichtdrukt, dan kan ik er met mijn trui niet meer achter blijven haken.'

Bart

Grapje

Grapje

‘Wat vind je ervan?’, vroeg Truus terwijl ze een zelfgebreide trui showde.

‘Is dat dat ding wat weken in de steigers heeft gestaan?’, vroeg ik als grapje.

Fout.

‘Steigers?’ Ik hoorde aan haar stem dat mijn grapje in haar ogen geen grapje was.

‘Ja, je was toch met van die ijzeren stangetjes  aan het werk?’ 

Weer fout.

‘Ik bedoel de trui die je aan het breien was?’, haastte ik mij te verbeteren.

‘Ja, die’, riep ze nijdig en liep naar de gang.

‘Ik moet nog punten geven!’

‘Ik heb van jou geen punten nodig!’

‘Waar ga je heen dan?’, vroeg ik vanuit de verdediging.

‘Naar Annie van der Heuvel. Daar krijg ik tenminste fatsoenlijk antwoord.’

‘Schatje, wacht nou even’, riep ik nog. Te laat. De voordeur klapte dicht.

Had ik weer. Een vrouw met lange tenen. 

De voordeurbel ging. Joop van der Heuvel.

‘Hé Joop, kom je doen?’

‘Jouw Truus staat bij ons een trui te showen. Ik moest van Annie mijn mening geven.’

‘Jij ook al? Wat heb je gezegd?’

‘Pffft, waarom denk je dat ik hier aanbel?’

Bart

De vergunning

De vergunning 

‘Hé meneer Bart, dat is lang geleden!’ Ik draaide mij om en ontdekte mevrouw Stoffers van nummer dertien.

‘Dat zou kunnen. Van welke datum dateert uw herinnering?’

‘Dat weet ik niet zo precies hoor. Ik bedoel dat ik je de laatste tijd niet heb zien vegen.’ 

‘Ah, dat bedoelt u. Dat heeft zo zijn reden.’

Ze keek me verwachtingsvol aan.

‘De vergunning kwam niet af. Eind November aangevraagd en net gisteren pas gekregen.’

‘Vergunning?’

‘Jazeker. Die moet je tegenwoordig als professional hebben.’

‘Hahaha, jaja, een vergunning. Je weet het leuk te vertellen Bartje, maar daar trap ik niet in.’ 

‘Morgen mevrouw Stoffers’, hoorde ik Truus achter mij. ‘Morgen Truus. Alles goed?’

‘Ja hoor. Ik heb u al een tijdje niet gezien! Ziek geweest?’

‘Nee, dat niet. Nee ik mocht niet naar buiten.’

‘Mocht niet? Van uw man of zo?’

‘Nee, niet vanmijn man. Nee, van de gemeente. Ik had geen wandelvergunning.’

‘Geen wandelvergunning?’

‘Nee, ik heb er maanden op moeten wachten. Maar jouw Bart weet precies hoe dat met de vergunningen werkt. Succes Bart!’

Lachend liep ze verder.

Bart

Leeftijd

Leeftijd

‘De Boerstoelen zijn ook al in de zeventig’, hoorde ik Annie van der Heuvel opmerken. Ze zat mijn tien uur koffiemomentje te vergriepen door net op dat tijdstip aan de deur te bedelen om een kopje suiker. En mijn Truus zou mijn Truus niet zijn als ze Annie niet binnen zou vragen om een koffietje mee te drinken. 

‘Vind Bart dat niet erg?’, hoorde ik haar in de gang vragen. En toen de reactie van Truus: ‘Bart heeft daar niks van te vinden.’ Voorlopige conclusie: deze Bart moet alles maar goedvinden.

‘Ja, ik denk zo midden zeventig’, antwoordde Truus.

‘Ik denk dat zij iets ouder is als hij. Hij is denk ik op weg richting vijfenzeventig?’

‘Ja, dat denk ik ook. Dan moet zij zo rond de zevenenzeventig zijn?’

‘Ja, we worden allemaal ouder, Truus’, zuchtte ze. Ik ben ook al achtenzestig.’

‘Pas achtenzestig Annie?’, sneerde ik. ‘Dacht dat je…’

‘Bart! Hou je mond’, riep Truus. ‘Ik weet al wat hij wil zeggen.’

‘Jaja, dat ik er veel ouder uitzie.’

‘Maar jij schiet ook al aardig op, Bart.’

‘Ik? Hoezo opschieten? Moet ik ergens naartoe?’

‘Nee, ik bedoel qua leeftijd. Jij wordt dit jaar toch éénenzeventig?’

‘Eenenzeventig? Hoe kom je daar nou bij. ‘Ik was vorig jaar nog negenenzestig!’

‘Mijn Joop wordt volgende week zeventig en dat wordt toch ook wel een oude man!’

‘Ook een oude man? Zeventig?’

‘Ja, vroeger wilde hij op zondagavond na studio sport zelf nog een derde helft spelen. Maar tegenwoordig valt hij na het fluitsignaal als een blok in slaap.’

Bart

Haast

Haast

‘Goh, u bent er al vroeg bij’, stelde het meisje van het brood lachend vast terwijl ze vluchtig naar de klok keek. 

‘Klopt, ik kom uit voorzorg vroeg.’

‘Uit voorzorg? We hebben brood in overvloed.’

 Ze spreidde haar armen richting een enorme stapel bakken.

‘Dat is mooi. Wil jij dan twee bruin voor mij snijden?’ Ik lanceerde iets wat vanaf een afstand op een enorme prettige glimlach moest lijken. Hij kwam aan.

‘Voor zo’n vriendelijke klant kan ik zo’n verzoek natuurlijk niet weigeren’, lachte ze leuk. 

‘En dat allemaal op dit vroege uur.’

Ze haalde het brood door de machine en stak het vervolgens in een plastic zak. Stickertje erop en klaar.

‘Fijne dag nog’, lachte ze.

‘Jij ook.’ Ik keek vluchtig op mijn horloge en liep nu snel richting kassa.

‘Hé Bart, man, wat ben je gehaast.’ Carla van de Porsche. 

‘Hoi Carla, ja, ik moet vaart maken.’

‘Oké, dan vertel ik het niet.’ 

‘Ik hield in. 

‘Even snel dan. Heb je een nieuwe auto? Vriend?’ Ik wachtte vol ongeduld.

‘Nee, gaat over dat mens van Krul.’

‘Dat bedoel ik’, zei ik. ‘Ik wil door de kassa zijn voordat zij aanschuift.’

‘Dan kan ik je gerust stellen. Ze is gisteren voor vier weken naar haar kleindochter in Australië vertrokken.’

Bart

Het torentje

Het torentje 

‘Zeg schat, luister eens’, begon Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Meestal betekent zo’n vraag van haar de voorbode van een naderende ramp. 

‘Ik luister’, antwoordde ik niet erg enthousiast.

‘Dat kleine Eiffeltorentje op het tafeltje, kan dat niet een keer weg?’

‘Mijn torentje? Ik vraag toch ook niet of je je moeder naar Siberië kan verbannen.’ Hoe verzint ze het!

‘Joh, dat ding valt steeds om als ik hem afstof.’

‘Dan doe je dat niet. Ze stoffen dat ding in Parijs toch ook niet af? Ik heb hem ooit van mijn vader gekregen toen hij van een zakenreis terugkwam uit Parijs.’

‘Jaja, dat verhaal ken ik nu wel een keer’, hoorde ik haar zuchten. ‘Je had om een trapauto gevraagd maar die paste niet in zijn koffer. Toen kreeg je dat klote torentje.’

‘Juist. En wees maar blij dat ik een torentje heb gekregen.’

‘Blij? Waarom zou ik blij moeten zijn?’

‘Omdat je anders elke dag een trapauto had moeten afstoffen.’

Bart

Ene Riet

Ene Riet

‘Goh Bart, dat is lang geleden’, blaatte ze. De “ze” was een oud schoolvriendinnetje die ik bij toeval tegen het lijf liep. Ze woont in een ander dorp en daar moest ik van Truus een boodschapje halen. Zeg maar “een dingetje”.

‘Inderdaad lang geleden’, beaamde ik. Ik moest echt graven in mijn geheugen. En aangezien mijn schep vanwege mijn aantal opgebouwde jaarringen wat bot is geworden duurde het even.

‘Rita was het toch?’

‘Nee, Riet. Riet Beugels. Van de Mezenlaan.’

‘O ja, dat klopt ook. Riet.’

‘Juist. Ik herkende jou meteen. Je bent geen steek veranderd, Bart.’

‘Ik herkende jou anders niet hoor. Maar het is ook al zo lang geleden!’ 

‘Ja, ik denk zo’n kleine vijftig, zestig jaar’, bepte ze. ‘We waren zo rond de veertien.’

‘Dat zou goed kunnen, Riet.’

‘Ik kan me zelfs nog je verjaardagsfeestje herinneren, Bart. Daar was ik ook.’

In één keer schoot mijn schep door mijn geheugen en liep vast bij mijn veertiende verjaardagsfeest. Ik zag Riet met een beugeltje, die hopeloos verliefd om mijn nek hing. 

‘Je bent uiteindelijk toch met die Truus getrouwd?’

‘Ja, hebben inmiddels kleinkinderen. Jij ook?’

‘Nee, nooit getrouwd.’ Terwijl ze me doordringend aankeek slaakte ze een diepe zucht.

‘Tja’, zei ik.

‘Tja’, zei Riet. 

‘Leuk je weer gezien te hebben Bart’, zei ze.

‘Ja, het ga je goed Riet.’

Ik draaide mij om en ging verder met mijn leven. 

Bart

Blauwe maandag

Blauwe maandag

‘Wat sta jij te staren?’, vroeg Truus. Ik stond voor het raam en keek naar de lucht.

‘O, ik ben iets te vroeg voor ons tien uur koffiemomentje. En toen dacht ik, laat ik eens even kijken hoe het ervoor staat.’

‘Wat ervoor staat?’, vroeg ze terwijl ze de kopjes op tafel zette. ‘Koffie.’

‘Ze hebben het over blauwe maandag. Dat zou het nu moeten zijn, maar ik kan niks ontdekken.’

‘Nou ja, het weer is wel deprimerend’, vond ze.

‘Ach, het zal. Maar ik voel me toppie. Even gezellig met mijn echtgenote aan tafel een koekje soppen. Wat wil een mens nog meer?’

‘Over koekjes gesproken. Was het gisteravond al blauwe maandag?’

‘Eén koekje, Truus. Heb je ze geteld of zo?’

‘Ik ben met een koekjesmonster getrouwd, snap je?’

‘Ik heb het gevoel dat we een lekker dagje gaan meemaken, schatje’, zei ik terwijl ik zacht in haar hand kneep. ‘Niks “blue monday”. 

En weet je, Truus. We gaan straks lekker de tafel dekken, gezellig lunchen en vanmiddag kunnen we misschien wel een leuke film kijken. Is deze deprimerende dag zo voorbij.’

‘Lunchen is prima, maar film kijken gaat niet lukken.’

‘Hoezo? Moet je wat?’, vroeg ik. 

‘Ja, Mama komt vanmiddag.’

Bart

Pijnlijke teen

Pijnlijke teen

‘Kun jij eens naar mijn teen kijken?’, vroeg ik. 

‘Teen?’

‘Ja, die onderaan mijn voet bengelen.’

‘Wat is daar dan mee?’

‘Kan ik niet zien.’

‘Hoezo niet zien?’

‘Omdat ik er één meter zevenentachtig vanaf zit.’

‘Kun je niet op je knieën?’

‘Nee Truus, dat weet jij ook wel.’

‘Ik snap niet dat je niet naar een sportschool gaat.’

‘Hebben die verstand van tenen?’

‘Nee van stijfheid. Man, je bent als een plank. Welke teen is het?’

‘Derde van links.’

‘Welke voet?’

‘Links, zeg ik toch?’

‘Nee, dat zei je niet.’

‘Ik zei derde van links.’

‘Bart, nog even en je zoekt het maar uit.’

‘Derde teen links.’

‘Truus, nu doet je het weer verkeerd.’

‘Wat doe ik nu nog verkeerd? Ik tel nu toch aan je linkervoet?’

‘Jawel, maar je telt vanaf rechts… ik zei links.’

Bart

Guusje

Guusje

‘Ik kreeg net een Appje van Guusje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Guusje? Oude vlam?’

‘Nee, Guusje Veenstra.’

‘Is dat dan een gedoofde vlam?’

‘Nee joh, Guusje zat vroeger bij mij op muziekles.’

‘Muziekles? Jij?’

‘Ja, ik kwam haar vorig jaar tegen op de braderie. Sindsdien hebben we contact. Guusje is een hele leuke meid!’

‘En wat moet je nu met Guusje?’

‘Ik? Niks! Hoezo?’

‘Omdat ze appte.’

‘Ze komt vanmiddag gezellig een theetje doen.’

‘O, is dat gezellig.’

‘Ach ja joh, even wat oude koeien uit de sloot trekken.’

‘Muziekles? Wat voor een muziekles? Toch geen accordeon hoop ik?’

‘Nee joh, ben je gek. Nee dat was niks voor ons.’

‘Oké, gelukkig. Moet er toch niet aan denken dat jullie hier accordeon gaan spelen.’

‘Ach nee Bart. Nee, we leerden blokfluit spelen. En nog even een verrassing: ze neemt er vanmiddag twee mee.’

Bart

De enquete

De enquete 

‘De bel gaaaat!!!’, hoorde ik Truus ergens vanuit de catacomben roepen. Ze riep zo hard dat ze de bel overstemde. Ik liep dus op aandringen naar de voordeur en ontdekte Karin Krul met een klembord in haar hand.

‘We doen nergens aan mee!’, riep ik vanuit de gang. Ze wees naar de deur en ik zag dat ze haar roddelklep bewoog. Ik moest enorm zuchten.

‘Hoi Bart’, riep ze toen ik de deur bewust op een kier hield. ‘Ik ben bezig met een enquete van mijn werk. Van de Super. Wil je meedoen?’

‘Wat denk jezelf?’, vroeg ik.

‘Is aan jou.’

‘Ik ben al bij Annie Heuvel geweest, maar die deed niet mee. Raar hè? Annie is bang voor haar privacy. Dat haar antwoorden worden misbruikt. Maar daar is geen sprake van.’

‘Er is bijvoorbeeld ook een vraag bij welk toiletpapier ze het liefst gebruikt. Daar is niks geheims aan, toch? Ik weet dat ze ons huismerk gebruikt. Dus… 

En ook een vraag over onze drogisterijproducen. Annie koopt altijd vitaminepillen en Joop haalt dan de condooms. Heb ik toch maar genoteerd.’

‘Van jullie weet ik trouwens ook al wat antwoorden. Dus die vragen hoef ik niet meer te stellen. Kan ik zo invullen. Maar toch nog een algemene vraag, Bart. Hebben jullie nog een tip hoe onze Super de dienstverlening nog kan verbeteren?’

‘Jazeker Karin. Schrijf maar op…’

‘Wat moet ik opschrijven?’ 

‘Ontsla de enquêteur. Het liefst op staande voet. Dag Karin!’

De deur viel met een klap in het slot.

Bart 

Een visje

Een visje

‘De visboer staat vandaag bij de Super’, las Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje voor uit het plaatselijke krantje. 

‘Staat er een rode gevarendriehoek omheen?’, vroeg ik. Ze ging onverstoorbaar verder.

‘Hm… een lekkerbekje, het water loopt me in mijn mond’, 

‘Heb je niks aan, Truus. Je mond is voor een aquarium te groot. Bovendien is die vis al gestorven.’

‘Je bent alweer vroeg op dreef’, hoorde ik haar zuchten.

‘Schat, ik ben Hagenees en ben vaak bij de Scheveningse visafslag geweest. Ik hoef nooit meer vis. Alleen al die lucht. Brrrr.’

‘Bij de Super staat géén visafslag maar een kraampje. Dus, ik geloof toch dat ik zo even op de fiets spring.’

‘Moet je doen, Truus. Neem ook een pakje brood mee voor onderweg. En doe er een teentje knoflook tussen.’

‘Hoezo een pakje brood? Ik ben zo terug.’

‘Echt niet. Het kost je namelijk zeker twee uur fietsen om van die vislucht af te komen.’

Bart

Een papje

Een papje

‘Ik heb vandaag enorm zin in bloemkool met een papje’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘We eten Hollandse boontjes vandaag’, klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

‘Boontjes? In deze tijd?’

‘Ja, en ik heb ze al in huis.’

‘Zonder overleg?’

‘Ja, moet ik eerst alles overleggen? Zelf kook je niet dus…’

‘Ik zit aan de consumentenkant, Truus. En deze consument wil graag bloemkool met een papje.’

‘Wat heb je toch met dat papje?’

‘Dat doet mij denken aan vroeger. Mijn moeder was de koningin van de papjes. Zoals zij dat kon…’

‘Schat, ik snap echt niet wat zo’n papje toevoegt. De smaak van de bloemkool vervlakt.’ Ze trok een vies gezicht.

‘Een papje maakt het af. De kers op de taart, snap je?’

‘Met boontjes heb je geen papje nodig.’

‘Truus, besef je wel dat die zogenaamde boontjes van jou ergens uit Afrika komen? En dat er helemaal niks Hollands aan is?’

‘Appie is Hollands en die verkoopt ze. En bovendien, bloemkool is net zo Afrikaans als die boontjes.’

‘Dat zal best, maar het papje komt toch echt uit de Hollandse keuken.’

Bart

Schoenen

Schoenen

‘Zo, de boel aan het opruimen?’, lachte Annie van der Heuvel toen ze langsliep. Ik was druk doende boven de papierbak een schoenendoos te ontleden.

‘Ja, je moet wat, Annie.’ 

‘Heb je nieuwe schoenen gekocht?’

‘Nee, Truus. De mijne doen het nog prima. Al jaren!’

‘Hahaha, ons bunt zunig!’, grapte ze. ‘Ben jij meegeweest?’ Er klonk enige verbazing in haar stem.

‘Ja, dat moet wel Annie. Er moet toch iemand de financiën bewaken!’ Ik lanceerde een knipoog.

‘Gezellig. Ik neem mijn Joop ook altijd mee. Die heeft een onmannelijke smaak.’

‘Ik ben jaloers op jou!’, hoorde ik de stem van Truus achter mij. ‘Morgen Annie!’

‘Morgen Truus. Nieuwe schoenen?’

‘Ja, ik zal ze zo even showen.’

‘Ik begreep uit Bart zijn opmerkingen dat ze duur waren?’

‘Ach, wat heet duur. Ik doe er jaren mee.’ 

‘Jaja, ik zal er eens een jaartal in tatoeëren’, lachte ik.

‘Weet je, ik heb altijd kwaliteits-schoenen nodig. Ik heb nu eenmaal moeilijke voeten.’

‘Dat klopt helemaal’, beaamde ik.

‘Wat klopt er “helemaal”?’

‘Dat je voeten moeilijk zijn. Zelfs ik kan er geen fatsoenlijk gesprek mee voeren.’

Bart

Snijwerk

Snijwerk

‘Kijk eens schat’, riep ik niet zonder trots. Ik had mij over laten halen om wat snijwerk in de keuken te verrichten en had behoefte  aan een tussentijdse evaluatie. 

Ze wierp een vluchtige blik over de restanten van wat ooit op de helft van een groene paprika had geleken en ik meende iets van een hoofdschudding te zien.

'En?, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Ik zei nog, reepjes.’

‘Dit zijn toch reepjes?’

‘Nee Bart, dit zijn blokjes. Bovendien zie ik nog pitjes.’

‘Dat kunnen geen pitjes zijn’, zei ik terwijl ik met het mesje een wit dingetje wegduwde.

‘Het zijn stukje nagels’, constateerde ze. Meteen afspoelen.’

‘En wat nu?’

‘Begin maar opnieuw. Lange reepjes, dus geen blokjes.’

‘Hoe doe je dat dan?’

Ik hoorde een zucht.

‘Mesje van boven naar beneden bewegen. En niet te dik. Op een pizza horen smalle reepjes.’

‘Trouwens, Truusje. Nog even een technisch vraagje: Moet het per se een groene paprika zijn?’

‘Maakt niet veel uit. Ze smaken hetzelfde.’

‘O, gelukkig.’

Ze keek me vragend aan. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik zojuist ook een rood reepje vel heb meegenomen.’

Bart

Cadeau

Cadeautje

‘Moggu buuf’, wenste ik mijn buurvrouw toe toen ze haar woning uit kwam stuiteren. Ik was net bezig afval te scheiden bij de kliko’s. Dat kwam omdat Truus per ongeluk, nou ja, dat was haar verklaring, plastic in de papierbak had gegooid.

‘Morgen Bart. Alles wel?’

‘Nou, nu even niet, maar straks wel weer. Staat de gemeente weer aan?’, vroeg ik. Ze werkt daar.

‘Ja, vergadering. Gaat toevallig ook over afval. Groenverwerking.’

‘O, kijk. Misschien kun je nog eens voorzichtig informeren hoe het met onze opgehaalde kerstboom gaat. We maken ons zorgen.’

‘Hahaha, nou Bart, die ligt vermoedelijk klaar bij de verbrandingsoven.’

‘Dat meen je niet.’

‘Ach ja, volgens mij worden ze gecremeerd. Maar ik wil het wel even voor je navragen!’

‘Als je dat zou willen doen? Wij waren echt gek met ons boompje.’

‘Had hem in de tuin gezet!’

‘Nee, dat wilde Truus niet.’

‘Maar als je heel even wacht, dan pak ik een potje uit de garage.’ 

‘Wat moet ik met een potje?’

‘Voor de as. Truus is binnenkort jarig. Krijgt ze als aandenken voor die veel te vroeg gestorven boom.’

Bart

Een bakje

Een bakje

‘Ik mis een paar bakjes’, constateerde ik vanuit de keuken. 

‘Bakjes?’, vroeg Truus.

‘Ja, van die witte. Van Hop Sing!’

‘Chinees?’

‘Nee Russisch. Waar zijn die gebleven?’

‘Liggen die er niet meer?’

‘Ja hoor, nog driehonderd. Waarom denk je dat ik het vraag?’

‘Ik heb geen idee, Bart. Ik heb ze niet gehad.’

Typisch weer zo’n vrouwenopmerking. 

‘Het gaat niet over de schuldvraag. Ik stel alleen vast dat ze zijn vertrokken.’

‘En dan wil jij weten waar ze naartoe zijn?’

‘Ja, zoiets.’

‘Is je moeder hier geweest?’

‘Mijn moeder? Wat moet die met bakjes?’

‘Misschien voor haar kunstgebit?’

‘Haar kunstgebit in een Chinees bakje?’

‘Ja, is dat raar dan?’

‘Lijkt me wel’, vond Truus.

‘Mij niet. Ze had laatst mijn foto in een gouden lijstje op het dressoir gezet. Dus ik kijk echt nergens meer van op.’

Bart

Kokend

Kokend

‘Tjonge jonge, wat een drukte', stelde ik in het openbaar vast nadat ik de wachtkamer van de bloedafname was binnen gelopen. 'Wie was de laatste?'

Er werd een vinger zichtbaar die toebehoorde aan een enorm chagrijnig kijkende dame van ongeveer zestig natte moesons. 

'Als het nog gaat lukken vandaag', spetterde ze. 

'En anders wordt het morgen', stookte ik het vuurtje nog wat op.

'Het is een grof schandaal dat ze zo weinig medewerkers inzetten. Er is er maar één aan het werk.'

'Ze hebben te weinig personeel', merkte ik zo uit de losse pols op.

'Dan moeten ze er meer aannemen.'

'Het vak is niet zo populair meer.'

'En hoe komt dat dan?', vroeg ze met enig sarcasme in haar stem.

'Door ongeduldige patiënten zoals u', liet ik mij ontvallen.

'Jajaja, ze moeten meer betalen. Dan komen ze wel.' ze tikte met haar nagels ongeduldig op de tafel 

'Het is hier altijd hetzelfde liedje. Wachten wachten en nog eens wachten.’

‘Geduld is een schone zaak.’ Nog een blokje hout op haar vuurtje. 

Door mijn ooghoeken zag ik inmiddels een witte jas de wachtruimte naderen.

‘Mijn bloed kookt’, riep ze nijdig. 

‘Dan kunt u beter nog even wachten. Aan kokend bloed hebben ze niks.’ Ik stond op en liep lachend de witte jas tegemoet.

Bart

Een voornemen

Een voornemen 

‘Ik heb wat last van mijn voet’, klaagde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, heb je weer wat?’

‘Hoezo “heb je weer wat”?’, vroeg ik als door een wesp met botte angel gestoken.

‘Je zou vandaag de garage opruimen. Je eerste goede voornemen voor het nieuwe jaar.’

‘Ja, dat kan ook vanmiddag. Of anders morgen?’

‘Morgen hebben we de kleinkinderen .’

‘Overmorgen?’

‘Boodschappendag met lunch bij mijn moeder. Hoor jij ook bij.’

‘Dan zou ik zeggen donderdag of vrijdag?’

‘Dan zou je gaan werken. Dat heb je toegezegd.’

‘Ik weet niet of mijn voet het dan alweer doet. Hij doet echt pijn.’

‘O, vast wel. Ik voorzie tegen die tijd een wonderbaarlijke genezing.’

‘Tja, en het weekend wordt ook niks. Dan heb jij altijd van alles op je lijstje staan.’ Ik stak mijn tong uit.

‘Wacht, ik pak de agenda er wel even bij.’ Ze stond op. 

‘Hoezo de agenda?’

‘Hm, dan noteer ik hem vast als voornemen voor 2026.’

Bart

Afscheid

Afscheid

‘Nog de beste wensen’, riep een voorbijgangster. Ik stond net innig afscheid te nemen van de kerstboom.

‘Nog bedankt hè! Je was fantastisch’, riep ik. De voorbijgangster hield haar pas in. 

‘Staat Truus daar ook?’, vroeg ze terwijl ze om mij heen probeerde te kijken.

‘Truus?’

‘Ja, je sprak toch tegen Truus?’

‘Nee joh. Ik nam afscheid van onze boom.’

‘Jij bent ook hartstikke gek’, lachte ze.

‘Wie? Ik?’

‘Ja, wie praat er in hemelsnaam met een kerstboom?’

‘Ik. Het was een geweldige boom en voordat hij het gemeentelijke crematorium in verdwijnt, bedank ik hem.’

‘Jij bent toch Bart? De man van Truus?’

‘Jazeker. En we hebben samen al bijna vijftig kerstbomen versleten.’

‘Al bijna vijftig?’

‘Ja, en er komen er nog wel wat bij denk ik.’

‘Denk ik? Twijfel je?’

‘Ja, wel een beetje.’

‘Gaat het niet goed tussen jullie?’

‘Met onze relatie wel. Alleen zit Truus nu bij de dokter, dus…’

‘Bij de dokter?’

‘Ja ze heeft de kerstboom een afscheidskus willen geven. Maar daar was hij niet van gediend. Hij heeft haar stevig in haar lip geprikt.’

Bart

De oplossing

De oplossing 

‘Wat zit je te gniffelen?’, vroeg Truus tijdens ons ontbijt-en-lees-de-krant uurtje.

‘O, een discussie over hoe het nu verder moet met vuurwerk.’

‘Hoeven we helemaal niet over te discussiëren. Afschaffen die handel.’

‘Lost niks op, Truus. Het zit in onze cultuur.’

‘Hoezo in “onze” cultuur. In ieder geval niet in de mijne!’ Ze keek streng.

‘Ik bedoel in ons aller cultuur. De mensheid. Daar maak jij ook deel van uit.’

‘En heeft onze doctorandus daar ook een verklaring voor?’

‘Jazeker, het is een vorm van aandachttrekkerij. Ze komen aandacht tekort en proberen zich hiermee te manifesteren.’

‘Ik noem het meer dom bezig zijn.’

‘Vroeger, toen ik nog thuis woonde, hadden we een buurman en die deed daar ook aan mee. Voor mij nog steeds het ultieme voorbeeld van mijn gelijk.’

‘Hm, heeft hij als aandachtstrekker vrijwillig zijn vingers eraf geknald?’

‘Nee, sterker nog, hij stak helemaal geen vuurwerk af. Misschien is zijn manier wel een oplossing voor het probleem.’

‘Kijk, nog een doctorandus. Hoe pakte hij het dan aan?’

‘Op oudejaarsavond kwam hij met een cowboyhoed op zijn kop en met een klappertjespistool in zijn hand naar buiten en riep dan keihard PangPang. Je wil niet weten hoeveel aandacht hij kreeg.’

Bart

Kerstboom-inzameling

Kerstboom-inzameling 

‘Bart, weet jij wanneer de gemeente kerstbomen komt ophalen?’, vroeg Karin Krul toen ze mij in de Super bij de zelfscan zag staan.

‘Hoezo vraag je dat aan mij?’, vroeg ik met enige afgrijzen.

‘Omdat jij doorgaans goed bent geïnformeerd. Het stond namelijk niet in het huis-aan-huis blaadje.’

‘Ze komen morgenochtend. Je moet met je boom tussen zeven en acht aan de weg staan.’

‘Moet ik er zelf ook staan?’

‘Ja, nieuwe milieuregels. Je moet een afstandsverklaring tekenen.’

‘Dat meen je niet. Wie zei dat?’

‘Ik hoorde het van Agnes, onze buuf. Die werkt bij de gemeente. Ze vertelde het in vertrouwen dus geen ruchtbaarheid aangeven.’

‘Waarom mag niemand dat weten dan?’

‘Het is een proef. En je kent de gemeente. Die zijn niet zo van de informatie.’

‘Nou, bedankt voor de melding’, zei ze terwijl ze haar duim opstak.’

‘Is goed hoor, maar mondje dicht!’

Toen ik wat later Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op de hoogte bracht, schudde ze afkeurend haar hoofd. ‘Wat wil je hier nou mee bereiken?’, vroeg ze zich af.

‘Hm, bewijzen dat het een onbetrouwbare kletskous is.’

‘Het hoe wil je dat dan bewijzen?’, vroeg ze vol ongeloof.

‘Door morgenvroeg even uit het raam te kijken. Wedden dat de halve buurt om zeven uur buiten staat met in de ene hand de kerstboom en in de andere een pen om de afstandsverklaring te ondertekenen.’

Bart

Oude wond

Oude wond

‘Morgen Bart, nog de beste wensen.’

‘Morgen Annie, had ik jou nog niet gehad?’

‘Hoezo gehad?’, vroeg ze. Ik meende iets van strijdvaardigheid in haar stem te horen.

‘Ik bedoel gelukkig nieuwjaar wensen.’

‘Nee, blijkbaar niet.’

‘Jullie hebben trouwens wel wat gemist hoor.’

‘Iets gemist?’

‘Ja, ons. Wij zijn tijdens de jaarwisseling altijd heel gezellig.’

‘Wij zijn tijdens de jaarwisseling helemaal niet buiten geweest’, vervolgde ze.

‘Bang voor vuurwerk?’

‘Joop is bang. Hij heeft als kind zijn vingers aan sterretjes bezeerd. Voor hem geen vuurwerk meer!’

‘Ja, daar kan je je inderdaad lelijk aan branden. Ze zeiden vroeger altijd dat een sterretje koudvuur was’, herinnerde ik mij.

‘O, maar hij heeft zich niet verbrand hoor!’

‘Kijk, dus geen litteken opgelopen?’

‘Ja, dat juist wel!’

‘Hoe dan?’

‘Hij probeerde het pakje met een schaar te openen, en toen schoot hij uit.’

Bart

Een wortel

Een wortel

‘Zo, volgens mij hebben we de hele buurt gehad’, zuchtte ik terwijl ik de voordeur achter mij dicht klapte.

‘Ja, ik miste alleen Karin Krul vanavond’, merkte Truus op.

‘Die mis ik niet, die kan ik zelfs niet genoeg missen.’

‘Kom op Bart, die hoor je ook een gelukkig nieuwjaar te wensen.’

‘Ze was er niet. Ik denk dat ze vanuit haar slaapkamerraam de boel in de gaten heeft gehouden.’

‘Wat zou ze in de gaten moeten houden?’

‘Nou ja, wie er allemaal worden gekust en wie niet. Daar laat ze dan een statistische berekening op los. Zo telt ze op, deelt het door het aantal straatkeien om er vervolgens een wortel uit te trekken.’

‘Gaat het wel goed met je?’, vroeg Truus bezorgd. 

‘Ja, hoezo?’

‘Je zwamt nog net zo erg als vorig jaar.’

‘Truus, zo is ze. Vervolgens gaat ze als ze bij de Super aan de kassa zit, de klanten voorspellen wie er komend jaar in de buurt gaat scheiden, trouwen of wie er bij wie op koffie gaat.’

‘Verder nog iets?’, vroeg ze.

‘Nee, ik vond het welletjes voor deze avond.’

‘Gelukkig, want volgens mij moet er bij jou ook ergens een wortel uitgetrokken zijn.’

Bart