Een papje
‘Ik heb vandaag enorm zin in bloemkool met een papje’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.
‘We eten Hollandse boontjes vandaag’, klonk het vanaf de andere kant van de tafel.
‘Boontjes? In deze tijd?’
‘Ja, en ik heb ze al in huis.’
‘Zonder overleg?’
‘Ja, moet ik eerst alles overleggen? Zelf kook je niet dus…’
‘Ik zit aan de consumentenkant, Truus. En deze consument wil graag bloemkool met een papje.’
‘Wat heb je toch met dat papje?’
‘Dat doet mij denken aan vroeger. Mijn moeder was de koningin van de papjes. Zoals zij dat kon…’
‘Schat, ik snap echt niet wat zo’n papje toevoegt. De smaak van de bloemkool vervlakt.’ Ze trok een vies gezicht.
‘Een papje maakt het af. De kers op de taart, snap je?’
‘Met boontjes heb je geen papje nodig.’
‘Truus, besef je wel dat die zogenaamde boontjes van jou ergens uit Afrika komen? En dat er helemaal niks Hollands aan is?’
‘Appie is Hollands en die verkoopt ze. En bovendien, bloemkool is net zo Afrikaans als die boontjes.’
‘Dat zal best, maar het papje komt toch echt uit de Hollandse keuken.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten