Een visje

Een visje

‘De visboer staat vandaag bij de Super’, las Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje voor uit het plaatselijke krantje. 

‘Staat er een rode gevarendriehoek omheen?’, vroeg ik. Ze ging onverstoorbaar verder.

‘Hm… een lekkerbekje, het water loopt me in mijn mond’, 

‘Heb je niks aan, Truus. Je mond is voor een aquarium te groot. Bovendien is die vis al gestorven.’

‘Je bent alweer vroeg op dreef’, hoorde ik haar zuchten.

‘Schat, ik ben Hagenees en ben vaak bij de Scheveningse visafslag geweest. Ik hoef nooit meer vis. Alleen al die lucht. Brrrr.’

‘Bij de Super staat géén visafslag maar een kraampje. Dus, ik geloof toch dat ik zo even op de fiets spring.’

‘Moet je doen, Truus. Neem ook een pakje brood mee voor onderweg. En doe er een teentje knoflook tussen.’

‘Hoezo een pakje brood? Ik ben zo terug.’

‘Echt niet. Het kost je namelijk zeker twee uur fietsen om van die vislucht af te komen.’

Bart