‘Oké, vanmiddag vroeg genoeg?’
‘Nee nu. Ze vliegen de winkel uit.’
‘Tjonge jonge, wat een haast. Maar goed, opdracht is opdracht.’
Ik heb in de loop der jaren geleerd dat je in zo’n winkel het beste een hulplijn kunt pakken voordat je aan het zoeken komt. Dus klampte ik de eerste de beste Appieër aan.
‘Hoi, weet jij waar de kisten staan?’ Ik vertaal Engelse woorden altijd eigenwijs-standaard naar onze eigen taal. Want die ken ik.
Hij keek alsof ik van Mars kwam.
‘Kisten?’
‘Ja, er moet hier ergens een kist staan met daarin een zak met drie kilo aardappels.’
‘Ik heb geen idee, meneer.’
‘Wil je het alsjeblieft reven navragen?’, vroeg ik. Ik ken dat, kom je zonder aardappels thuis en dan zijn in plaats van de aardappels, de rapen gaar. En aangezien ik niet van rapen hou…
‘Er zal een kist staan met daarop de naam van Truus. T.r.u.u.s.’
Hij verdween om korte tijd daarna weer terug te keren.
‘We snappen het niet want er staat geen kist.’
‘Dat moet. Maar goed, heb je nog drie kilo aardappels op voorraad?’
‘Jazeker, in het vak. En u heeft geluk, ze zijn in de bonus.’
‘Het zal’, antwoordde ik. Geen idee.
‘Ah, je hebt ze’, riep Truus enthousiast toen ik de zak piepers op het aanrecht kwakte.
‘Ja, was wel weer gedoe. Ze hebben met drie man naar jouw persoonlijke kist gezocht maar niks gevonden. Als troost hebben ze maar korting gegeven.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten