‘Hij is echt heel smerig!’
Ik heb daar zo’n hekel aan: heb je net een momentje voor jezelf gecreëerd, begint er iemand op je gemoed te duwen. Weg momentje.
‘Ja, moet een keer gebeuren’, probeerde ik nog. Tevergeefs.
‘Een keertje? Ik moet vanmiddag met Mama naar de pedicure. Ik schaam me dood met die auto.
‘Je fiets is schoon. Staat in de garage.’
‘Je laat mij dat eind toch niet fietsen terwijl er een auto voor de deur staat?’
‘Truus, wat wil je nu. Zeg even.’
‘Ik zeg alleen maar dat de auto smerig is en ík ermee weg moet.’
‘En ík zit nu in mijn privémoment.’
‘Dan kom je daar even uit, neem je hem onder je arm mee, rij je naar de wasstraat en ga je daar verder.’
‘Waarmee?’
‘Dat zeg ik, met je momentje.’
‘Kan je moeder zelf niet naar de pedicure? Ze is inmiddels dik in de tachtig. Kan ze zo langzamerhand toch wel een keer alleen?’
‘Ze staat onzeker op haar benen.’
‘Maar ze mankeert toch niks aan haar handen?’
‘Nee, ze mankeert niks aan haar handen.’
‘Oké. Dan kan ze als jullie klaar zijn mooi de auto even wassen.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten