Een kus

   

‘Hé Bart, heb ik jou al gehad?’, hoorde ik een bekende stem achter mij galmen. Ik stond net wat sneeuw van de oprit te scheppen en was door de zware klus niet op mijn hoede. Daar stond dus ene Karin Krul (buurtroddelaarster) in vol ornaat voor mij. Ze had haar armen al gespreid en was klaar voor de aanval.

‘Wat gehad?’, vroeg ik vanuit de verdediging.

‘Gelukkig nieuwjaar wensen. Jullie waren niet thuis, dus, kom hier!!’ 

Ze greep me met beide handen bij mijn hoofd en voordat ik mijn tanden kon laten zien had ik hem te pakken: een dikke natte kus midden op mijn voorhoofd.

‘Daar heb ik nou een jaar op moeten wachten’, lachte ze.

‘Waarop?’, blaatte ik terwijl ik het antwoord al wel kon raden.

‘Om jou te kunnen kussen!’

‘Nou, dan heb je geluk. Ik ben normaal gesproken niet kusbaar. Alleen intimi hebben een sleutel’, riep ik ontzet terwijl ik met mijn handschoen de getroffen plek wat gladstreek.

‘Hahaha, dat zal, blijkbaar heb ik dus ook een sleutel.’ Ze klonk enorm triomfantelijk.

‘Nee hoor, die heb jij helemaal niet’, riep ik zelfverzekerd. ‘Ik heb Truus vanmorgen gekust en ben vergeten de boel voor ongewenste intimiteiten af te sluiten.’

Bart