‘Zie je wat bijzonders?’
‘Hij sluit niet goed. Ik zie een kier.’
‘Heb je er geen vinger tussen zitten?’
‘Waar slaat dat nou weer op?’
‘Omdat je vaker klem hebt gezeten. Ik herinner mij nog een deur.’
‘Dat is geen luik. Wil je nou kijken of niet?’
‘Ik wil wel kijken, maar als je vinger er tussen zit heeft dat geen zin. Dan moet je die er eerst tussenuit..’
‘Hoe lang duurt deze vakantie nog?’, vroeg ze nijdig.
‘Weekje of vier. Tenminste, dat was ons plan toch? Truus?’
Geen reactie.
Ik besloot toch maar mijn biertje aan de kant te zetten en op te staan om mij naar het getroffen gebied te verplaatsen.
‘O, ben je daar? Kijk, hij sluit niet en ik heb al mijn vingers nog.’ Ze stak als bewijs haar beide handen in de lucht terwijl ik het luik bekeek.
‘Kijk eens naar dat zwarte hendeltje. Zou dat zo goed staan?’
Ze keek omhoog.
‘Geen idee. Hoezo?’
‘Het zwarte hendeltje staat niet goed’, zei ik.
‘En wat is “niet goed”?’
‘Het zwarte hendeltje moet naar voren wijzen. Probeer maar of je hem naar voren kunt duwen.’
‘Hij gaat stroef.’
‘Doorduwen!’
‘Ik duw door. Heel stroef. O, maar nu gaat ie vlot’, riep ze enthousiast. ‘Alhoewel..’
‘Wat “alhoewel”?’
‘Hij kan er ook af.’ Ze stak het hendeltje triomfantelijk omhoog.
‘Ja, wat heb je nou in hemelsnaam gedaan?’, vroeg ik terwijl ik het uit haar hand griste.
Ze keek omhoog. ‘Je hebt eigenlijk helemaal geen zwart hendeltje nodig. De kier is nu weg.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten