‘Mooi’, reageerde ik vanuit een soort van automatisme.
Dat automatisme heb ik de laatste jaren ontwikkeld. Het kan afhankelijk van de mededeling kiezen uit een “leuk”, “handig” of soms, zoals in dit geval, een “mooi”.
‘Hoezo “mooi”?’, vroeg ze. Weet je eigenlijk wel wat ik zei?’
Pffft, dat had ik weer. Tja..
‘Je had het toch over je moeder?’
‘Zie, je luistert niet. Je zegt maar zo wat’ , klonk het nijdig.
‘Waar had je het dan over?’, vroeg ik met enige voorzichtigheid.
‘Laat maar. Het interesseert je toch niet. Zet maar even koffie. Of kan ik het beter schriftelijk afdoen?’
‘Hoezo dat nou weer!’, riep ik.
‘Omdat je toch niet luistert.’
‘Ik ga koffie zetten hoor. Of heb je liever thee?’
‘Koffie! En niet pas over een uurtje.’
‘Jaja, ik ben al bezig.’
Terwijl ik in de keuken stond te wachten keek ik naar buiten.
‘Wat een waardeloos voorjaar is het toch’, riep ik.
Geen reactie. Vervolgens liep ik met de koffie de kamer in. Ze zat achter haar tablet.
‘Ik zag dat het behoorlijk regent’, merkte ik op terwijl ik het kopje pal voor haar neus op tafel plofte. Ze keek op.
‘Mooi!’
Bart
