‘Steen?’, vroeg de drogiste.
‘Nee puist.’
‘Dat bedoel ik, steenpuist?’
‘Dat heeft hij niet verteld. Het doet zeer.’
‘Hoe ziet hij eruit?’
‘Mijn man is grijs, heeft een….’
‘Ik bedoel de puist. Hoe ziet ie eruit?’, onderbrak de toonbank.
‘O, eh… ongeveer één centimeter groot.’ Ze hield haar vingers een centimeter uit elkaar.
‘En de kleur?’
‘Zwart met een geel puntje.’
‘Is die warm?’
‘Mij man is altijd warm. Behalve ‘s nachts, dan…’
‘Ik bedoel de puist.’
Ik bespeurde enig ongeduld vanachter de toonbank.
‘Geen idee, dan moet ik hem even bellen.’
‘Laat maar, ik heb hier een zalfje dat hij er op kan smeren.’
‘Kost dat?’, vroeg ze.
‘Ja, dat is niet goedkoop, twaalf euro zestig.’
‘Twaalf euro zestig? Voor een zalfje?’
‘Jazeker, maar het hoeft niet. Zo’n puist knapt vanzelf als hij rijp is.’
‘O, kijk, dan laat ik hem voorlopig lekker in de boom hangen.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten