'Je zwembroek?', raadde ik.
'Mijn strijkijzer. Ligt nog thuis in de gang op het kastje.'
Ze kwam naar buiten.
'En wat nu?', vroeg ik. 'Hoe erg is het?'
'Nou ja, ik heb een paar broeken thuis zo uit de droogtrommel getrokken.'
'Ja, èn?'
Ik begreep het niet helemaal.
‘Die heb je dan toch?'
'Die wilde ik hier dus strijken, Bart.’
Ze keek me aan terwijl ik nog volop in het denkproces zat.
‘Ja, snap je het nou?' Ze klonk wanhopig.
'Bijna.Want wat deed dat ding op het kastje in de gang?',
Ik wilde dat toch wel weten.
'Ja, daar had ik hem neergelegd. Zodat ik hem niet zou vergeten.'
'Nou, dat is dan niet gelukt', constateerde ik droogjes.
'Vroeger legde mijn moeder mijn broek onder het matras. Dat werkte ook', herinnerde ik mij.
'Dat kan niet in de caravan', zei ze.
'Ik zou niet weten waarom niet.'
'Bart, we hebben een lattenbodem.'
'Jij had me trouwens ook nog even kunnen helpen herinneren! Hoe vaak ben je er langsgelopen?'
'O, ontelbaar. En ik heb hem vaak zien liggen.'
'Waarom heb je hem dan niet even in de caravan gelegd?'
Ze was echt nijdig.
'Nou ja schat, ik was echt bang dat je hem dan zou vergeten.'
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten